«ԲԸ՛Թ… ԲԸ՛Թ»

 

ԹՈՒԹԸ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Գիշերուան խորքին մէջէն պարտէզէն եկած ձայնն էր՝ գիտէի: Յաղթանդամ թթենիին թութերը կը թափէին: «Բը՛թ… բը՛թ»: Երբ հովը կը փչէր՝ ստուերախիտ ջովերուն մէջէն թութերը մէկիկ-մէկիկ կ’իյնային հողին վրայ: Ննջասենեակս կը գտնուէր պարտէզին նայող կողմը եւ ես այդ ձայները լսելով խոր քունի կ’անցնէի:

– Եթեր պաճը, չարշաֆը սէ՛ր (Եթեր պաճի, սաւանը փռէ՛):

Առաւօտ կանուխ այսպէս կը հնչէր մօրս ձայնը: Եւ ես կ’արթննայի պարտէզէն եկած ձայներուն խանդավառութեամբ:

Արեւը շատոնց բարձրացած էր եւ իր կիզիչ ճառագայթներով կը պատրաստուէր խլել թութերը իրենց ճիւղերէն:

Պարտէզը, տնակին մէջ կը բնակէին Եթերը, ամուսինը եւ երկու զաւակները: Անոնք մեր տան եւ պարտէզին պահակներն էին եւ օգնականը՝ մօրս տան գործերուն:

Սաւանը կը փռուէր ծառին տակ եւ Եթերը՝ հսկայ կին, մայրս եւ մենք՝ տղաքս կը սկսէինք ցնցել ծառը մեր ամբողջ ուժով: Բերաննիս բաց, որ թերեւս յանկարծ թութ մը յափշտակէինք օդին մէջէն: Եւ այսպէս՝ «բը՛թ… բը՛թ… բը՛թ…» թութերը կը թափէին սաւանին վրայ: Անոնք անմիջապէս ծրարուած սաւանէն կը մաքրուէին, ու շատ չանցած, կոխկռտուելէ ազատած, շարոց կ’ըլլային, պաստեղ կ’ըլլային: Մեր ամենօրեայ սեղաններուն վրայ համով ուտելիքի կը վերածուէին:

Գեղեցիկ յիշատակներ եղած են ձմրան պաշարը պատրաստելու ընթացքին համտեսած ուտելիքներս: Այսօր ոչ մէկ բանի համը այնքան անուշ է, որքան այն օրերու ուտելիքին։ Քիչ էր մեր ուտելիքը, սակայն՝ համեղ եւ բնական:

Ամէն Հինգշաբթի տան մօտ բաց շուկայ կը կազմուէր: Կիները, տոպրակ-տոպրակ, շուկայի կառքերով կը կրէին ոլոռնը, լոլիկը, ելակը, բալը: Պիտի պատրաստուէին լոլիկի թացանը եւ ձմրան համար անուշներ: Շաքարին հոտը կը պարուրէր չորս դին: Փողոցէն անցնողները մէկ մըն ալ, մէկ մըն ալ կը հոտոտէին թութին, բալին զգլխիչ բուրմունքը: Այն ժամանակ գնչուներ կու գային շուկայ եւ տոպրակներու մէջ ստկուած վայրի թուզ կը ծախէին: Մայրս անպայման պիտի շինէր թուզի անոյշ, որ հիւրին հրամցուելիք մայր ուտելիքը պիտի ըլլար: Մէկ ալ մէջը պիստակ կը տեղաւորէր եւ կ’ըսէր. «Պոլսեցին իր հիւրը լաւ կը հիւրասիրէ»:

Լայն կաթսայի մը մէջ կ’եռացնէր թուզերը, պաղելէն ետք մէկիկ-մէկիկ կը քամէր անոնց լեղի ջուրը, ուշադրութեամբ, որ չպայթէին թուզերը: Յետոյ քիլօ մը փոշի շաքարը կը հալեցնէր եւ թուզերը կ’եփէր անոր մէջ: Երբ սկսէր շաքարը թանձրանալ եւ վրան փրփուրներ գոյացնել, քամուած լեմոնի ջուրն ալ կ’աւելցնէր ու կաթսային տակը կը մարէր: Առանց սպասելու, բղուկներու մէջ կը լեցնէր անոյշը եւ պաղելէն ետք կը գոցէր կափարիչները: Թուզին զգլխիչ հոտը ախորժակ կը սրէր:

Օրն ի բուն տեղի ունեցած այս պատրաստութիւններուն մէջ անշուշտ դրացիներն ալ ունէին իրենց բաժինը: Ապա իրարու կը ձայնէին.

– Խախվէ մը դրէ՛ք քա եավրուս, յոգնութիւն մը առնենք, այսօր որո՞ւն կարգն է:

Ձմրան պաշարին պատրաստութեան օրերը իբրեւ մտերմիկ դրացնութեան յիշատակներ մնացած են մտքիս մէջ: Հապա՞ լոլիկի թացան մըն ալ կը պատրաստուէր որ…:

«Բը՛թ… բը՛թ… բը՛թ» պարտէզէն լսուած այդ ձայները դեռ այսօրուան պէս ականջներուս մէջն է:

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

Advertisements

ՄՈՌՑՈՒԱԾ ՅԻՇԱՏԱԿՆԵՐ (Հատուած)

երազ

ՄԱՀՄՈՒՏ ՏԷՐՈՒԻՇ

Երազէն ուրիշ երազ մը կ’ելլէ եւ կը հարցնէ.
– Արդեօք դուն լա՞ւ ես, ըսել կ’ուզեմ՝ ո՞ղջ ես:
– Ինչպէ՞ս գիտցար, որ հիմա գլուխս պիտի դնէի ծունկերուդ վրայ եւ քնանայի:
– Որովհետեւ արթնցուցիր զիս, երբ շարժեցար փորիս մէջ: Գիտցայ որ ես քու դագաղդ եմ: Արդեօք ո՞ղջ ես, արդեօք զիս լաւ կը լսե՞ս:
– Արդեօք շատ կը պատահի՞ որ երազէն զիս արթնցնէ այլ երազ մը, որ մեկնութիւնը եղած ըլլայ առաջինին:
– Արդեօք կը պատահի՞ նոյն բանը, թէ՛ ինծի, թէ՛ քեզի…։ Արդեօք ո՞ղջ ես դուն:
– Մօտաւորապէս:
– Արդեօք սատանաները վարակեցի՞ն քեզ գէշ բանով մը:
– Չեմ գիտեր: Բայց մահուան համար երկար ժամանակ կայ տակաւին:
– Մի՛ մահանար բոլորովին:
– Պիտի ջանամ:
– Մի՛ մահանար առ յաւէտ:
– Պիտի ջանամ:
– Ըսէ՛ ինծի՝ ե՞րբ պատահեցաւ, ըսել կ’ուզեմ ե՞րբ հանդիպեցանք իրարու եւ ե՞րբ բաժնուեցանք իրարմէ:
– Տասներեք տարիներէ ի վեր…
– Շատ հանդիպեցա՞նք իրարու:
– Երկու անգամ.մէկ անգամ անձրեւուն տակ, մէկ անգամ եւս անձրեւին տակ, եւ երրորդ անգամ չհանդիպեցանք, որովհետեւ ճամբորդեցի եւ մոռցայ քեզ: Եւ՝ քիչ առաջ յիշեցի: Յիշեցի որ մոռցած եմ քեզ: Կ’երազէի:
– Եւ ահա ինչ որ պատահեցաւ նաեւ ինծի… կ’երազէի: Ստացայ հեռաձայնիդ թիւը շուէտացի բարեկամուհիէ մը, որ հանդիպեցաւ քեզի Պէյրութ: Կը ցանկամ որ անցընես ուրախ գիշեր մը: Չեմ մոռնար որ պիտի չմեռնիմ: Տակաւին կ’ուզեմ քեզ, եւ երբ վերակենդանանամ, կ’ուզեմ որ խօսիս հետս: Ո՜վ ժամանակ… Տասներեք տարի: Ո՛չ: Այդ պատահեցաւ այս գիշեր: Կը ցանկամ քեզի ուրախ գիշեր մը:

Ժամը երեքին… լուսաբաց մը բացուած է կրակի վրայ: Աքլորատիպ մետաղներ, ծուխեր, երկաթ մը, որ կը պատրաստէ իշխող երկաթեայ հանդիսաւոր ճաշկերոյթը, խնճոյքը: Պայթում մը, զոր տեսնելէ առաջ կը բռնկի բոլոր զգայարաններուս մէջ: Գոռոց-գոռգոռոց մը, որ զիս կը քշէ մահճակալէս եւ կը նետէ նեղ անցքին մէջ: Չեմ ուզեր բան մը, չեմ ցանկար բան մը: Կարողութիւն չունիմ ղեկավարելու մարմնիս անդամները, այս ընդհանուր իրարանցումին, թոհուբոհին մէջ: Ժամանակ չկայ զգուշանալու եղածին դէմ, ժամանակ չկայ ժամանակին:

Երանի՜ գիտնամ, թէ ինչպէ՞ս կրնամ դասաւորել այս ցցուած մահուան  խճողուած վիճակը: Երանի կարենամ արձակել կանչ մը ներարկուած մարմինի մը մէջ, որ դադրած է մարմինս ըլլալէ՝ չափազանց յոգնեցնող հրթիռներու աղմկոտ տարափէն եւ իրարանցումէն: Բա՛ւ է․.. Բաւ է՛․փսփսացի գիտնալու համար, թէ կարելիութիւն ունի՞մ ընելու բան մը, որ ցոյց տայ վեց կողմէն բացուած անդունդի մը տեղը: Չեմ կրնար անձնատուր ըլլալ ճակատագրին եւ ոչ ալ կրնամ դիմադրել: Երկաթ մը կ’ոռնայ, կը կաղկանձէ, ուրիշ երկաթ մը կը հաջէ: Մետաղներուն լաւան քայլերգն է այս պայթիւնին:

Երանի հանդարտի այս դժոխքը հինգ վայրկեան: Երանի հեռանայ հինգ վայրկեան, որ կարենամ այդ միջոցին պատրաստել առարկաներս, յետոյ դասաւորել մահս կամ կեանքս:

Հինգ վայրկեան կը բաւէ՞ արդեօք: Այո… կը բաւէ որ սպրդիմ այս նեղ անցքէն, որ կը նայի ննջարանին կամ գրադարանին կամ առանց ջուրի բաղնիքին կամ խոհանոցին, ուր կը պատրաստուէի մտնել ժամէ մը ի վեր եւ չէի կրնար, եւ պիտի չկարենամ մտնել երբեք:

Քնացայ երկու ժամ առաջ: Երկու կտոր բամպակ թխմեցի ականջներուս մէջ եւ քնացայ, լուրերը ունկնդրելէ ետք: Չեմ ըսեր՝ մեռած եմ: Այս կը նշանակէ ողջ եմ: Քննեցի մարմնիս անդամները, տեսայ լման են: Տաս մատներ վար, տաս մատներ վեր: Երկու աչք, երկու ականջ, երկար քիթ մը, սիրտ մը որ չ’երեւիր, բացառիկ կարողութիւն մը համրելու անդամներս եւ զէնք մը նետուած՝ գրադարանի դարակներէն մէկուն մէջ, զէնք մը գեղեցիկ, մաքուր, փայլուն, պզտիկ չափով, առանց կապարի: Նուիրեցէ՛ք ինծի զէնքին հետ տուփ մը կապար, զոր չեմ գիտեր ո՞ւր պահած եմ երկու տարիէ ի վեր, վախնալով յիմարութենէ կամ անհաշուարկ արձակուած կապարէ մը: Ուրեմն ես ողջ եմ, այլ խօսքով՝ ես ներկայ եմ:

 

Արաբերէնէ թարգմանութիւն՝
Թագուհի Աթոքեան

 

Հալէպ, 30 Մայիս 2016

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

ՄԱՐԴ ՄԸ ՈՐ ԳԷՇ ԷՐ

helv

Յ․ՀԵԼՎԱՃԵԱՆ

Տեսարանը կը ներկայացնէ մեծ ու լքուած սենեակ մը. մէկ անկիւնը դրուած է կլոր սեղան մը, վրան գաւաթ մը եւ շիշ մը գինի: Գետինը նետուած են ահագին կօշիկներ, անդին կայ աստիճան մը, վրան աթոռ մը զետեղուած:

Առաստաղէն կախուած են լեցուն աղբի տոպրակներ, աջին դրուած են խրտուիլակ մը այծի դէմքով, հովանոց մը, վրան փուչիկով կախաղան մը եւ տօնածառ մը:

Կեդրոնը զետեղուած է մեծ մոմակալ մը , կողքին՝ պուպրիկ մը: Պատերուն վրայ փակցուած են մեծադիր նկարներ նիւթին հերոսները բնորոշող՝ Սիլվան, Սամսոնը եւ Լինտան:

Գէշ մարդը նկարները դիտելով կը խմէ եւ իր կեանքի դրուագները կը պատմէ, կամաց-կամաց գինովութեան նշաններ տալով:

Յարգելի ընթերցողներ, վստահ եմ որ ձեր մէջ կը ծնին հարցումներ, թէ ինչո՞ւ համար են այս կօշիկները, վերէն կախուած այս ծանրութիւնները, աստիճանը, վրայի աթոռը, մոմակալը, փուչիկը, հովանոցը, կախաղանը, պուպրիկը, տօնածառը եւ խրտուիլակը:

Հինցած կօշիկները կ’արտայայտեն մարդու անցած ճամբու ուղղութիւններն ու տեսակները: Չուզեցի որ տանջուած կօշիկները այդպէս աննկատ մնան ու նետուին աղբանոց: Եթէ մենք հարցնենք հինցած կօշիկներուն՝ անոնք պատմելու շատ բաներ ունին եւ ցոյց կու տան անցած ու անհետացած մեր ճամբաները:

Վերէն  կախուած աղբի տոպրակները միշտ ալ կախուած են մարդոց գլխուն վերեւ եւ կը սպասուի միայն այն վայրկեանին, երբ անոնք պիտի թափին մեր գլխուն:

Աստիճանը մեր կեանքի վերելքն է, իսկ միւս կողմէն ալ՝ վայրէջքը. աստիճանէն կախուած աթոռը մեր նստելու հանգրուաններն են, իսկ մոմը մեր կեանքի լոյսն է, որ կը վառի ու կը մարի:

Իսկ կախուած հովանոցը մեր թեթեւ կեանքն է, որ հովէն ամէն կողմ կը տատանի: Կախաղանն ալ կեանքի վերջըկը խորհրդանշէ, իսկ վրայի փուչիկը մեր թեթեւ ու աննշան կեանքն է, որ միշտ կախուած է կախաղաններէն:

Մեր կեանքը նման է խրտուիլակի մը, որ դուրս բերուած է մարդկային հոգիէն․եթէ այս խրտուիլակին ալ հոգի տանք՝ աշխարհի ամենաբարի էակը կը դառնայ, հոգ չէ՝ այծի գլուխով:

Թատերական այս նոր ձեւաւորումը համապատասխան տեսնուած է թատերական ինքնատիպ խաղարկութեան:

Իսկ այս թատերական նկարները բեմադրութեան բուն նիւթին արտայայտութիւնն են, ուր յատկապէս շեշտուած է մարդու դիմակներու բազմատեսակութիւնը:

Դերասանական անձնակազմին խաղարկութիւնը թէ մնջխաղային է, թէ՝մեկնաբանական:

Մեկնաբանողը բուն անձնաւորութիւնն է գէշ մարդուն: Իսկ միւս դերասանները լռախաղարկութեամբ կ’ամբողջացնեն ապրումները:

Սիրելի ընթերցողներ , քիչ մը դէպի անցեալ վերադառնալով, ձեզի պիտի պատմեմ գէշ մարդու մը մասին , որ անպատասխանատու էր իր կնոջ, զաւկին եւ ինքն իր անձին հանդէպ:

Այս նիւթը պարզապէս յիշողութիւններով պիտի ներկայացնեմ անհեթեթ բեմահարթակին վրայ:

Դէպքը կը սկսի Դեկտեմբեր 31ի առաւօտը, ապա քսան տարի ետք՝ Դեկտեմբերի վերջին գիշերը յիշատակ դարձած անցեալ մը կը վերյիշուի ու այդ վերյիշումով ունկնդիր կ’ըլլաք գէշ մարդու մը գաղտնիքներուն, աչքով տեսնելու եւ ականջով լսելու մարդու մը յոռի ապրելակերպին բոլոր մանրամասնութիւնները:

Մարդ մը անմեղ կը ծնի, բայց շրջապատը, միջավայրը կը ստիպեն մարդը չարանալու. այո, երբեմն մէկու մը յոռի բնաւորութեան մենք պատճառ կ’ըլլանք, կը ստիպենք որ անմեղ, անվնաս, մաքուր մարդը կեղտոտի ու չարանայ:

Գէշ մարդը նստած սեղանին գինի կը խմէ, աջ ու ձախ տատանելով, իսկ միւս դերասանները դէմքերնին վեր, տարբեր կեցուածքներով մասնակից կ’ըլլան կացութեան:

Գէշ Մարդը.- Դեկտեմբեր 31 էր, առաւօտ, երբ մեկնեցայ տունէն, աւելի ճիշդ՝ լքեցի տուն ու կին եւ գեղեցիկ մանչ զաւակ մը:

Այդ տարուան վերջին գիշերը գինետան մէջ լուսցուցի, խմելով տակառ մը գինի:

Գինետան մէջ եղողները զիս աղբի պէս շալկած դուրս նետեցին ու ես նոր տարուան առաջին օրը փողոցը քնացած եմ, այդ ցուրտին ու բուքին, հովուն հետ կռուելով:

Հետը կռուելուս պատճառը լուրջ հիմքեր չունէր, յանցաւորը միշտ ես էի, բայց յամառութիւնը եւ Լինտային սէրը յաղթահարեցին ու զիս փողոց նետեցին եւ քսան տարի ետք ահա հոս եմ հետդ զրուցելու:

Քսան տարի առաջ ճիշդ այսօրուայ պէս Դեկտեմբեր 31ին գինի կը խմէի: Քո՛ւ կենացդ:

Կը ներես, որ պարապ ձեռքով միշտ քովդ եկած եմ, պարզապէս չեմ ուզած քեզ խաբել:

Բայց այսօր պիտի ուզեմ խոստովանանք ըլլալ քեզի, անցնող հին տարիներուն կատարած գէշ գործերուս մասին եւ իմ թաքուն գաղտնիքներն ու յուշերն են, զորս կ’ուզեմ նուիրել քեզի:

Եօթը տարեկան էի, երբ կորսնցուցի հայրս ու մայրս. անոնք արկածի զոհ գացին եւ մեր գերդաստանէն ոչ մէկը ի վիճակի էր զիս խնամելու:

Մեր ամբողջ գերդաստանը կը հաշուէր չորս հոգի, մէկ քեռորդի, ամուրի կոյր մօրաքոյր մը եւ երկու հօրաքրոջ զաւակներ, որոնք նոյնպէս պարզ արհեստաւորներ էին բամպակի գործատան մէջ:

Դժբախտ ճակատագրիս հետ հաշտ, ես իմ մանկութիւնս վստահեցայ կեանքի հոլովոյթին, ամբողջ օրը կ’աշխատէի պատառ մը չոր հացի համար: Ոչ ոք ուզեց գէթ արցունքով թրջել չոր ու ցամաք հացս:

Կեանքի թեւէն կախուած, կտրեցի ահագին ձորեր, ահագին քարոտ ճամբաներ եւ ժայռոտ լեռներ, բոպիկ ոտքերով անցայ այդ վայրերէն. փոքր էի, չզգացի անոնց պատճառած ցաւերը:

Տասը տարի ալեկոծ եւ ամպոտ ստուերով անցայ կեանքի յորձանքէն եւ հասայ թարմ պատանեկութեան թարմ սէրը ճաշակելու, անով տարուելու, տանջուելու եւ երբեմն գիշերներ լուսցնելու: Անկայուն եւ ժամանակաւոր սէր դատարկ տանջանքներով, բայց հեռու կիրքերէ եւ գէշ երազանքէ:

Քսան  տարեկանիս ծանօթացայ անոր, զոր քսան տարի առաջ լքեցի ու հեռացայ:

Ազնուութեան եւ բարութեան մարմնացում էր ան եւ համբերութեան խորհրդանիշ:

Գիշեր մը գինետունէն վերադարձայ տուն, խիստ հարբած. առաջին ուշացումս էր: Սիլվան փոքրացած աչքերով պատշգամը կեցած ինծի կը սպասէր: Իր այդ սպասման համար ծեծով վարձատրուեցաւ եւ այդ գիշեր երկու անգամ մարեցաւ խոշոր ձեռքերուս հարուածներէն։ Առաւօտեան զղջումս անօգուտ էր, Սիլվային ստացած հարուածները իմ հոգին կը ճմլէին:

Այս բոլորը շուտով կը մոռնար, շնորհիւ իր բարի բնութեան եւ ինծի հանդէպ ունեցած սիրոյն: Սիլվան սիրել գիտէր նոյնիսկ ինծի պէս հրէշ մը:

Անցան տարիներ եւ մէջս բան չփոխուեցաւ, ընդհակառակը զարգացան ու սաստկացան բնաւորութեանս ժխտական կողմերը եւ ես այլեւս անտանելի դարձած էի:

Հոմանուհիներ կը բերէի տուն եւ Սիլվային առջեւ անոնց հետ կը սիրաբանէի:

Շահած դրամներս կը մսխէի մութ անկիւներու մէջ եւ յաճախ ան անօթի կը քնանար իմ պատճառովս:

Այլեւս որոշեց աշխատիլ, երբ զգաց թէ երկրորդ հոգի մը կ’ապրէր իր մէջ:

Անպատասխանատու հօր զաւկին ծննդաբերութեան ծախսերը ապահովելու համար Սիլվան ութ ամիս յղի վիճակով աշխատեցաւ եւ դեռ իր աշխատավարձքէն մաս մը ես կ’առնէի իմ հաճոյքիս համար ծախսելու: Տակաւին այս բոլորէն ետք իր խնայած դրամները գողցայ պահարանէն եւ երեք օր տուն չվերադարձայ, այդ դրամով բօքեր խաղցանք ընկերներով եւ ես պարտուեցայ:

Սիլվան դրացիներուն օժանդակութեան կարօտ մնաց՝ լոյս աշխարհ բերելու համար իր զաւակը:

Սիլվային ծննդաբերութեան ժամանակ ես հոմանուհիներուս հետ երազ կը տեսնէի: Հինգ օր ետք իմացայ, որ Սիլվան ծնած էր մանչ զաւակ մը:

Տուն գացի եւ իմ աղտոտ շրթներով համբուրեցի իմ նորածին մանկիկին անբիծ ճակատը: Սիլվան չդիմացաւ, սկսաւ լալ մանուկի մը պէս, ճիշդ անմեղ մանուկի մը պէս:

Ցաւոտ կնոջս արցունքը բան չփոխեց մէջս. նոյն օրը հարբեցայ եւ ուզեցի հետը յարաբերիլ իր այդ վիճակին մէջ, չյաջողեցայ, բարկութենէս երկու հարուած տուի եւ այդ գիշեր պոռնկատուն մը քնացայ:

Եօթը օր տուն չվերադարձայ, չէի մտածեր թէ Սիլվան ինչո՞վ կը սնանէր, որպէսզի սնուցանէր իր զաւակը. քարացած սրտէս գութ մը չզգացի գէթ անոնց օգնութեան հասնելու համար:

Կնոջս դրացիները կը փութային օգնութեան, իսկ ինծի՝ սիրահարուած պոռնիկ մը:

Երեք ամիս ետք, առ ի հետաքրքրութիւն քայլերս ուղղեցի հարազատներուս՝ օտարի մը պէս այցելելու համար Սիլվային եւ Սամսոնիս, ճիշդ օտարի մը պէս: Սիլվան դուռը չբացաւ եւ ներսէն այսպէս պոռաց. «Վայրենի շո՛ւն .հեռացի՛ր, հոս գործ չունիս»:

Առաջին անգամ ըլլալով Սիլվայէն այսպիսի խօսք մը  լսեցի եւ զարմացայ:

Վերադարձայ իմ մութ խուցս, հոմանուհիս չգտայ եւ այդ գիշեր առանձին մտածեցի վայրենի շունին մասին եւ սկսայ խմել, բայց այդ գիշեր չկրցայ քնանալ:

Երկու ծանօթներու միջնորդութեամբ տուն վերադարձայ, Սամսոնը սկսած էր ժպտիլ, իսկ Սիլվան ժպտիլը վաղուց մոռցած էր:

Գործի վերսկսայ. սիրահարուած հոմանուհիիս դադրած էի այցելելէ, Սիլվան ուրախ էր, իսկ Սամսոնը՝ միշտ զուարթ:

Գիշեր մը դուռս բախեցին, բացի, հոմանուհիս էր, արցունքոտ աչքերով զիս կը փնտռէր, ներս առի եւ այդ գիշեր Սիլվայէն ծածուկ սիրաբանեցայ հետը:

Առաւօտուն չքացանք բոլորս. ես՝ իմ գործիս, հոմանուհիս՝ իր տունը, իսկ Սիլվան Սամսոնը գրկած, մեծ հրճուանքով:

Նոյն երեկոյ Լինտային քով գացի, ըսելու որ անգամ մըն ալ տուն չգար, անյարմար էր, այլեւս զաւակ ունէի: Լինտան խօսքէս ջղագրգռուած զիս տունէն դուրս վռնտեց: Լինտան առաջին պոռնիկն էր, որ համարձակեցաւ զիս վռնտել, եւ ես ուրախ էի:

Վերադարձայ բոյնս, վստահ ըլլալով որ զիս խանգարող Լինտաներ չկան այլեւս։ Կար Սամսոնը եւ միայն ու միայն պաշտօնական կինս՝ Սիլվան:

Չորս ամիս ընտանեկան ջերմ մթնոլորտ տիրեց մեր յարկին տակ։ Սիլվան մոռցած էր իր դժբախտ օրերը, Սամսոնը կը մեծնար, իսկ ես կը ջանայի միշտ այսպէս մնալ:

Կիրակի առաւօտ մը դրան տակէն նետուած նամակ մը նշմարեցի, կռահեցի որ Լինտան գրած է։ Սիլվայէն ծածուկ կարդացի. այդ գիշեր Լինտան անպատճառ զիս իր տունը կ’ուզէր ունենալ:

Այդ օր պատրուակով մը Սիլվան խաբեցի եւ Լինտային քով գացի:

Լինտան կը պատրաստուէր ճամբորդել Երկուշաբթի առաւօտ:

Արցունքոտ գեղեցիկ աչքերը յառեց աչքերուս, ուզեց բան մը ըսել, չկրցաւ, մօտեցաւ ու համբուրեց շրթունքէս:

-Ո՞ւր կը մեկնիս, Լինտա, – հարցուցի: Չպատասխանեց եւ դարձեալ համբուրեց: Հաստատեցի որ Լինտան ալ Սիլվային չափ կը սիրէր զիս, բայց չէր ուզեր որ մեր բոյնը խորտակուի:

Երկու հաւասար եւ անբիծ սէր ինծի հանդէպ՝ բախտաւորութիւն… չկրցայ սահմանել։

Լինտան վերջնականապէս Փարիզ կ’երթար իր հեռաւոր մէկ ազգականին քով:

Առաւօտ էր. համբոյրը վերջ գտաւ, արցունքը դադրեցաւ: Լինտան կ’աճապարէր օդակայան հասնելու: Ընկերացայ մինչեւ օդակայան, բաժանման պահուն արցունքս չկրցայ զսպել եւ լացի, սիրահարուածի պէս շրթներս միացնելով շրթներուն. Լինտան զուսպ էր, չէր լար, ինչո՞ւ՝ չեմ գիտեր․մեկնեցաւ առանց բան մը խօսելու:

Սառած եւ արցունքոտ աչքերով դիտեցի բարձրացող օդանաւը, որ կը բաժնէր ինձմէ իմ պաշտելի Լինտաս։ Օդանաւը անյայտացաւ եւ ես դանդաղ քայլերով վերադարձայ տուն:

Այդ օրէն ետք Լինտային հանդէպ ունեցած համակրանքս վերածուեցաւ իսկական սիրոյ․ մինչեւ այսօր չեմ մոռնար օդակայանի մէջ ապրած զգացումս:

Լինտան պատճառ եղաւ որ դարձեալ կործանի մեր ջերմ եւ ուրախ բոյնը: Պատրուակով մը դարձեալ կռուեցայ Սիլվային հետ եւ տունէն փախայ Դեկտեմբեր 31ին, փնտռելու Լինտան, բայց ի զուր, ան Փարիզ էր, իսկ ես հազար մղոն հեռու իրմէ:

Բարեկամներէս խարդախութեամբ դրամ փոխ առի, վիզա մը ճարելով Փարիզ հասայ գտնելու համար իմ այնքան սիրած Լինտաս:

Ամիսներ ի զուր փնտռեցի Լինտան: Յուսալքուած ու ճարահատ, գրպանի դրամներս ալ հատած, փողոցները մնացի եւ հաւատարիմ շուներն իսկ ինծի կարեւորութիւն չտուին։ Գժտուեցայ Սիլվային հետ, վերամիանալու Լինտային։ Այդ ալ կորսնցուցի, մնացի մինակ օտար ափերուն, Սիլվայիս կարօտով:

Հեզասահ տարիներ անցան կեանքէս։ Երբ գիշեր մը կը դեգերէի Փարիզի լուսաւոր փողոցներէն մէկուն մէջ, յանկարծ նշմարեցի Սիլվան, Սամսոնիս ձեռքէն բռնած հեւիհեւ կը յառաջանար իմ հակառակ ուղղութեամբ: Հետեւեցայ անոնց իմ մաշած ոտքերով, յաջողեցայ բռնել Սիլվային ուսերէն, ուզեցի կուրծքիս սեղմել, բայց ապտակի մը շառաչը ցնցեց երեսս։ Սիլվան չէր։ Յուսահատ շարունակեցի ճամբաս, ցաւոտ այտերով:

Սիլվային կարօտը մէջս սկսաւ զարգանալ, գիշերները խղճի խայթէս չէի կրնար քնանալ, անվերջ Սիլվային եւ Սամսոնին նկարները կը գծուէին աչքերուս առջեւ:

Գիշեր մը մեթրոյի մէկ անկիւնը նստած կը փորձէի նամակ գրել Սիլվային․չյաջողեցայ, ձեռքերս սկսան դողալ եւ դաւաճանել ինծի:

Վատ առողջութեամբ փորձեցի որեւէ գործ աշխատիլ, դրամ ապահովելու, վերադառնալու համար Սիլվայիս: Չյաջողեցայ, առողջութիւնս աւելի վատացաւ եւ ես անկարող էի նոյնիսկ ոտքի կենալու:

Կառավարական հիւանդատար մը փողոցէն հաւաքեց զիս եւ տարաւ հիւանդանոց: Վեց ամիս խնամեցին զիս, հիւանդապահուհիները ալ ձանձրացած էին Սիլվային անունը լսելէ, անվերջ Սիլվային մասին կը պատմէի անոնց:

Օր մըն ալ հիւանդապահուհիի մը առաջարկեցի, որ ինծի օգնէ նամակ գրելու Սիլվային։ Ընդառաջեց խնդրանքիս: Երկու ամիս ետք ստացայ պատասխանը․գրողը Սիլվան չէր, այլ մեր տանտէրը:

Կարդացի նամակը դողացող շրթներով եւ հոն իմացայ Սիլվային մահը, իսկ Սամսոնը դրացիներու օգնութեամբ Կիպրոս մեկնած էր գիշերօթիկ:

Ես այդ օրէն ասդին խղճահար կը տառապիմ, մարդոց այլեւս չեմ կրնար պատմել անցեալիս մասին, առանձին կը խօսիմ, ձեզի կը խօսիմ (նկարները ցոյց տալով), որ միայն ես լսեմ, ես տանջուիմ, մարդիկ իրաւունք չունին լսելու, այդ իմ գաղտնիքն է, դուք չէք գիտակցիր իմ  հրէշային գործերուս մեծութեան․․․ես այսօր ինչո՞ւ խոստովանանք եղայ, ինչո՞ւ:

(Գէշ մարդը կը սկսի լալ, հեծկլտալ, գինիի շիշը Լինտային նկարին ուղղութեամբ կը շպրտէ, մոմակալը կը տապալէ, պուպրիկը կը գրկէ եւ կուրծքին կը սեղմէ, մոմակալը կը շտկէ, վրայի մոմը կը վառէ, իսկ խրտուիլակին կամաց-կամաց կը մօտենայ եւ ուժգին կ’ապտակէ, տոպրակով աղբը կը թափէ, աստիճան կը բարձրանայ մեծ դժուարութեամբ, վրայի աթոռը ջարդ ու փշուր կ’ընէ, փուչիկը կը պայթեցնէ եւ ուժգին կը պոռայ, յետոյ կօշիկները տոպրակի մը մէջ կը լեցնէ ու կը կախէ կախաղանէն, տօնածառը կ’այրէ… երաժշտութիւնը երթալով կը զօրանայ):

Ձայն մը. – Սիրելինե՛ր, դուք այս թատերակին մէջ հանդիպեցաք զոհերու. գլխաւոր զոհը անբախտ Սիլվան էր, ապա՝ հոգածութենէ զրկուած Սամսոնը ու վերջապէս այն մարդը, որ գէշ էր:

Անասնական սեռային սէրն անպայման հոս պիտի առաջնորդէ:

Մնաք բարով ըսաւ Սիլվան, մնաք բարով անարդարութեան, մնաք բարով իր սիրելի զաւկին՝ Սամսոնին. եւ «գլխագիր» մեծ մնաք բարով մը իր այնքան սիրած ու համբերած մարդուն, որ գէշ էր:

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԿՈՐՈՒՍԵԱԼ ՐՈՊԷՆԵՐ ՍԻՐՈՅ…

 

աղջիկ 2

ԶԱՒԷՆ ԶԱՔԱՐԵԱՆ

Ի՞նչ էր այն ամէնը,
Որ կը մնայ պառկած,
Պառկած անկողնի վրայ մաշած,
Մաշած երազներուս կառչած:

Յուշե~ր ուշացած,
Աչքերուս կպած,
Մահճակալիս վրայ երկնցած`
Պատիժ մը Աստուծոյ քէնոտա՞ծ:

Խա՞ղ է այն սէրը, որով երկու աչքաբաց կոյրեր
Կը խաղան պահիկ մը մատներով խարխափած,
Երբ մեղաւորն ու անմեղը կը գործեն միեւնոյն մեղքը երկրային,
Միշտ պապաչիւն անմեղութեամբ երկնայի՛ն:

Ժամացոյց մը, ահա՛, դիմացս, սլաքներով յամրացած,
Կը փնտռէ միշտ լարող մատներ դիւրազգաց:

Մատնահետքե՞րս կ’ուզէի մաքրել,
Երբ պատռեցի սեղմակդ իրանասեղմ,
Չարած մեղքե՞րս կ’ուզէի քաւել,
Երբ մտածածս ըսելու համար չմտածեցի ըսածս,
Երբ ըսածս մտածելու համար չըսի մտածածս:

Իսկ հիմա որ կ’ուզեմ իմանալ թէ ի՛նչ բան է մոռացումը,
Լուսինն է, որ կը շշնջայ մոռցուած մոռացումը:
Հիմա որ կ’ուզեմ մոռնալ մեղքերս արած ու չարած,
Ուրիշներու փէշէն կը մնամ միշտ կախուած:

Թէ փնտռեմ շուքդ պառկած՝
Արեւն իր ստուերը կը զլանայ հարբած:
Թէ փնտռեմ հայելիներ քրտնած՝
Կեանքը կը գգուէ մազերս ճերմկած:

Երբ կ՛ուզեմ սպաննել թմբիրս նիրհուն՝
Շուրթերուս կը դպի բարձ մը պաչպչուն:

Արեւի շողերը գաղտագողի,
Կը շոյեն այն րոպէն մոռացումի,
Որ կ՛որոնէ մատներս անցեալի:

Երակներուս մէջէն կը վազէ արիւնը քառատրոփ,
Որոնելով պաչեր կորուսեալ,
Դրախտ մը կորուսեալ,
Կորուսեալ րոպէներ զառամեալ:

30 Մայիս 2016

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԿԱԹԻԼ ՄԸ ՀԱՅ

ծովիկը

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Հազարաւոր հալէպահայեր ինծի նման գաղթական են այսօր, կաթիլ մը յոյս, կաթիլ մը հայ ու կաթիլ մը կեանք փնտռելով:

Ամսթերտամի մէջ կարօտով հանդիպեցայ շատ սիրելի հայրենակիցներուս…։ Եթէ հարցնես, թէ ինչպէ՞ս մարդ անծանօթին կարօտով կը փաթթուի, պիտի ըսեմ՝ ՀԱՅՐԵՆԱԿԱՐՕՏՈՎ…

Աննախընթաց այդ օրուան աւարտին, Պարոն Խաչիկը զիս պիտի հասցնէր շոգեկառքի կայարան, երբ արդէն ուշ էր….

Արագ-արագ քայլերով կ’անցնէինք մեծ թանգարանի տպաւորութիւն տուող քաղաքին թաղերէն, Պր. Խաչիկը ճկունութեամբ մը աջ դառնալով մտաւ թաղ մը ու ըսաւ․

– Աղջիկ ճան, եկուր քեզի ցոյց տամ Ամսթերտամի հայկական թաղը։

Աստուած իմ․ այս ինչ գեղեցկութիւն… թանգարանը վերածուեցաւ դրախտի…

Ոտքերս քարացան…. աչքերով կ’ուզէի յափշտակել պատկերները, սովածի նման տեղաւորել  ուղեղիս մէջ:

Պարոն Խաչիկը  տեղեկութիւններ կը հաղորդէր հայ վաճառականներու մասին, որոնք 1600ականներուն եկած են Ամսթերտամ, վաճառական Շահանը Սուրիայէն եւ ուրիշներ Պարսկաստանէն, որոնք արձանագրած են մեծ յաջողութիւններ…. ձեռքը ձախ բարձրացնելով ըսաւ.

– Այս ալ Զաքարեաններուն տունն էր… հայկական եկեղեցին թաղին վերջաւորութեան է… աջ կողմի վրայ երեք յարկանի շէնք մը կար, վրան փորագրուած էր հայերէն տառերով ու ոսկեգոյն սկիհ մը քանդակուած։

Երեւակայութիւնս ճամբայ ելաւ… այս տուներուն մէջ, շատ ժամանակ առաջ, կ’աղօթէին հայերէն, կ’երգէին հայերէն, հայկական ճաշի հոտ կը բուրէր…. յանկարծ նշմարեցի հոլանտացի տղամարդ մը, տան մը առջեւ նստած, ձեռքը գաւաթ մը կարմիր գինի, կը վայլելէր օրուան արեւն ու խաղաղութիւնը։

Ժամանակին այս տան մէջ թերեւս հայ ապրած ըլլար․մօտենալով սկսանք զրուցել։

Երբ ինքզինքս ներկայացուցի, թէ հայ եմ՝ ըսաւ․

– Ոհհհհ, հայերէն երաժշտութիւնն ու լեզուն շատ հետաքրքրական են ինծի։

Մարդը շատ լաւ գիտէր հայերը ու շատ ըսելիք ունէր… բայց մենք պէտք է մեկնէինք, ոտքերս կ’ուզէին մնալ, կաթիլ մը հայ կար հոն…: Մանրուքները միշտ ալ հիմնական եղած են ինծի համար, կեանքի գաւաթս կ’ուզէի լեցնել, կաթիլ առ կաթիլ, աստիճանաբար…

Այս հիանալի օրուան ընթացքին գտած էի կաթիլ մը յոյս, կաթիլ մը հայ ու կաթիլ մը կեանք։

Եթէ մարդ համբերէ ու գիտակցի իր ունեցած կաթիլներուն, բարին մտածելով ու արտայայտելով՝ գաւաթը շուտով պիտի լեցուի յաջողութեամբ:

Գաւաթս սկսած էր լեցուիլ…:

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՄԵ՜ՂՔ ԵՂԱՒ ՉԻՉԷՔԻՆ

trans..

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ժամը երեկոյեան ութին հասած էր: Թաքսիմի հրապարակը միշտ եռուն էր: Տեսակ-տեսակ մարդիկ կը տողանցէին. քիւրտը, թուրքը, արաբը, հնդիկը, ճաբոնցին…: Թաքսիմէն քիչ մը վարը գտնուող Թարլապաշըին մէջն ալ սկսեր էր իրարանցումը: Ճամբուն եզերքը, երկայնքն ի վար երեւիլ սկսեր էին տարբեր գոյնով մարդիկ. գո՞յն․ սեւամորթներ, սպիտակամորթներ, ծխախոտ ծախողներ, տոմսակ վաճառողներ, մուրացկաններ, կնավաճառներ, թրավէսթիներ՝ սեռափոխներ…:

Թրավէսթի Չիչէքին ալ ժամը հասած էր: Եթէ քիչ մը աւելի ուշ մնար՝ իր անկիւնը կը գրաւէին: Չիչէքին անունն էր Ահմէտ, սակայն շատոնց մոռցած էր այս անունը: Ինը տարեկան քիւրտ տղայ, խորթ մօրը ծեծերէն փախելով եկած էր քաղաք եւ ապաստանած էր այն թաղին մէջ իրմէ առաջ բնակութիւն հաստատած ապիներուն մօտ: Այն ժամանակ ոչ մէկ գործ գիտէր ան: Եւ ոչ մէկը ինը տարեկան տղայ մը աշխատցնել կ’ուզէր: Ուրեմն ան պէտք է որ իրմէ մեծ ապիներուն ծառայել սորվէր:

Երբ ալ աւելի կը մեծնայ Ահմէտ կ’ըլլայ Չիչէք ծածկանունով կին մը: Ոչ միայն իր մեծ ապիներուն կը ծառայէ, նաեւ ծառայութիւն կը սկսի տալ հանրութեան, ինչ որ իր ապրուստի ճամբան էր: Գեղեցիկ տղամարդ մըն էր ան արդէն, եւ կնոջ մը չքնաղ քնքշութիւնը ժամանակի ընթացքին զգեստաւորուած էր՝ մարմնին վրան զանազան փոփոխութիւններ կատարելով: Առաջին մէկ օրէն ան թաղին ոստիկաններէն Ճէմիլին հետաքրքրութիւնը գրաւած էր. անոր աչքին լոյսն էր ան: Ճէմիլ թէեւ կը պահէր, սակայն յաճախ իր տարփանքի տարօրինակ զգացումներուն առարկան կը դարձնէր զինք, յատկապէս այն ատեններ, երբ ընդհանրապէս խնդիր մը ունենար իր պետերուն եւ կամ տնեցիներուն հետ, մանաւանդ իր կնոջ կաշականդումէն զզուած:

Չիչէք հագաւ փէշը եւ կարմիր շապիկը. մինչեւ կուրծքերուն ճեղքը բաց ձգեց շապիկին կոճակները: Վառ կարմիր շրթնաներկն ալ քսելէ ետք պատրաստ էր այն գիշերուան ապրուստի դրամը ճարելու․եւ վերջաւորութեան աժան տեսակի անուշահոտն ալ քսելէ ետք, հագաւ բարձր կրունկով կօշիկները եւ խարխուլ շէնքին կոտրած սանդուխներէն իջաւ վար: Ուրախ էր երբ կը զգար օծանելիքին բուրմունքը, որ ոստիկան Ճէմիլ նուիրած էր իրեն: Ոստիկանը իր պաշտպանն էր եւ ընդհանրապէս հոն փողոցին անկիւնը կ’ըլլար, շուրջիններուն առանց զգացնելու թոյլ կու տար, որ Չիչէք ազատ աշխատի, որովհետեւ թէ՛ շահածին մէկ մասը ինք կ’առնէր, թէ՛ գործը վերջացնելէ ետք անոր մարմնին կը տիրանար:

Չիչէք փողոց ելաւ: Սովորական գիշեր մըն էր նորէն: Ինքզինք յաճախորդներուն հրամցնելէ առաջ անպայման Ճէմիլին քովէն կ’անցնէր, աչքերը թարթելով: Սակայն տարօրինակ էր, որ ոստիկան Ճէմիլը այդ օր հոն չէր: Ինքնիրեն ուսերը թoթուեց եւ սպասեց յաճախորդի մը: Իւրաքանչիւր անկիւնը ո՞վ բռնած էր եւ որո՞ւ համար կ’աշխատէր՝ կը գիտցուէր: Ուստի ոչ ոք ուրիշին սահմանը կ’անցնէր: Չիչէք նկատեց, որ Ճէմիլը չկար: Իրեն մօտեցած քանի մը յաճախորդը քննեց: Ի վերջոյ մէկ հատին, որ սակարկութիւն չըրաւ, – որուն ուրեմն դրամապանակը հաստ ըլլալու էր, – ինքնաշարժը նստաւ ու գնաց: Գոնէ այն գիշեր միայն մէկ հատին գլուխ կ’ելլէր եւ կը վերջացնէր: Չիչէքին մեկնումէն քիչ ետք Ճէմիլ եկաւ, բայց չգտաւ զայն: Աջ ու ձախ նայեցաւ․շատ ջղային կ’երեւէր: Գետնի քարերուն կից մը նետելէ ետք հեռացաւ:

Կէս գիշերը շատոնց անցած էր: Լոյսերը վառած ինքնաշարժ մը կեցաւ Թարլապաշըի մուտքին: Չիչէք վար իջաւ ինքնաշարժէն եւ սկսաւ քալել դէպի տուն, երերուն քայլերով: Կէս գինով էր: Երբ շէնքին առջեւը հասաւ՝ յանկարծ ստուեր մը երեւցաւ ետեւը: Փողոցի մթութեան մէջ չկրցաւ հասկնալ, թէ ի՞նչ էր, ո՞վ էր: Շունչը կտրեցաւ: Գող մըն էր, որ պիտի կողոպտէր այս գիշերուան իր լաւ հասոյթը: Երբ ստուերը ալ աւելի մօտեցաւ՝ ելեկտրական ձողին աղօտ լոյսին ներքեւ ճանչցաւ. Ճէմիլն էր: Ժպտեցաւ եւ երկա՜ր շունչ մը քաշեց: Ոստիկանը առանց խօսելու Չիչէքը շէնքին մուտքէն ներս հրեց: Երեսը պատին փակցուց, թեւը փաթթեց կոկորդին շուրջը եւ փէշը վեր սոտթեց: Ճէմիլ իր ամբողջ ուժով կուրծքը կռթնցուց Չիչէքին կռնակին: Տաբատը կէս բացած, ետ ու առաջ կը շարժէր:

– Բա՛ց ոտքերդ: Կինս ինձմէ կը բաժնուի եղեր:

Չիչէք ձայն հանելու նոյնիսկ առիթը չէր գտած: Կէս գինով եւ կէս քուն չէր գիտեր, թէ ի՞նչ ընէր: Ոտքի նոյնիսկ չէր կրնար կենալ: Պատին փակած էր եւ Ճէմիլին ծանրութիւնը կը ճզմէր թոքերը: Ճէմիլ ակռաները կճռտելով կը կրկնէր.

– Կինս ինձմէ կը բաժնուի եղեր:

Ճէմիլ ետ կը քաշուէր ու յետոյ Չիչէքին կռնակը ճնշելով, զայն պատին կը փակցնէր, կոկորդէն կախուած, խռպոտ ձայներ հանելով առաջ կ’երթար, սակայն կրկին ու կրկին չէր յաջողեր: Կը հարուածէր ու կը հարուածէր… մէկ, երկու, երեք…: Եւ երբ զգաց, որ տաք հեղուկը ներս կրցած էր հոսեցնել կամաց-կամաց հանդարտեցաւ եւ թեւը թուլցուց: Ետ քաշուեցաւ, ու այդ վայրկեանին Չիչէք շնչասպառ գետին գլորեցաւ, խեղդուած եւ ճակատը արիւններու մէջ: Ճէմիլ շուարեցաւ մնաց: Ակնթարթի մը մէջ հաւաքուեցաւ եւ դուրս եկաւ շէնքէն:

Յաջորդ առաւօտ, իրարանցում մը կար փողոցին մէջ: Թրավէսթիներուն լաց ու կոծը կը խառնուէին ինքնաշարժներուն ճչակներուն ձայներուն:

– Մե՜ղք եղաւ Չիչէքին: Շա՜տ մեղք եղաւ…:

Ոստիկաններ, Չիչէքին կիսամերկ դիակը դիազննարան ղրկելու համար տոպրակ դրին: Գործուած ոճիրին դատական հետաքննութեան թղթածրարը դրուեցաւ ոստիկան Ճէմիլին սեղանին վրայ…:

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԵՐ ՀԻՆ ՏԱՆ ՆՈՐ ՏԱՐԻՆ․ԻՐԱԿԱՆ ՊԱԴՄԸԹՈՒՆ ԻՄ ԿԵԱՆՔԻՑ

ՀԱՄԱՄԼՈՒԻ ԲԱՐԲԱՌ

համամլու   14

 

ԱՆԱՀԻՏ ՄՈՒՂՆԵՑԵԱՆ

Տարիներ առաջ էր՝ ժաշքից հեդո, հլա մեր հին տանն էինք: Տաք ձմեռ էր: Էդ վեռչին տարիները ոնց որ հատուկ ըլէր, նոր տարուն ծին չկար կամ էլ քիչ էր կալիս: Էդ տարի էլ սպասում էինք երփ բդի ծինը կար… համ պադրաստվըմ էի համ էլ անընդհատ տենըմ էի երգնքին չի ամբըմ, բայց չէ՝ պարզկա էր, լուսինն ու աստղերն էլ շա՜տ սիրուն փայլըմ էին…

Ժամն արթէն տասնըմէգանց քառասունհինգ րոպէ էր, նոր տարվան մնըմ էր տասնըհինգ րոպէ: Մենք խառնված, հլա, սեղան ենք քըցըմ, հաքնըվըմ ենք, քըսվըմ-դըզվըմ ենք մէգ էլ մլաւոց ենք լըսըմ…կատվի ձաքի մլաւոց…ա՜յ մարդ, էս ձմռան կէսին կատվի ձաքը որդեղից էկա՞ւ: Տուռը պաց արի ու ինչ տենա՜մ, մի հատ պուճուր, սեռի գոյնի, սպիտակ գծերով, աշկերն էլ պսպղու՜ն կատվի ձաք: Դողըցնըմ ա ու ընենց ա մղկտալով մըլաւըմ, որ մարթու սիրդը տեղիցն ընգնըմա: Մենք, որ սաղ կեանքներս տանը կենթանի չենք պահել՝ խիղջներս տանջեց, սրան վռազ-վռազ, տանն ինչ կար-չկար՝ կաթ, հաց-մաց բերինք ու իրա հըմար նոր տարվա սեղան քցինք… Էդ վախտ պռեզիդենտն էր խօսըմ ՝ տելեվիզըրով: Մենք կատվին թողացինք իրա տօնական սեղանի հետ ու մեր սեղանի վրի վեռչին շտրիխն էլ՝ մոմը, սիրունըթունի հըմար վառեցինք, շամպայնը պացինք ու մեր եկեղեցու (Սպիտակի եկեղեցին հէնց մեր տան կողքն ա ու նոր տարվա քշերը տասներկուսին զանգերը տալիս ա) մէգ էլ տելեվիզըրի զանգերի տակ բաժագները՝ ոտի վրայ չխկցրինք ու ճամփու տրինք հին տարին՝ դիմաւորելով նորը…

Հօրս՝ Սամվէլի կենածից ու ամէն տարվա օռշնանքից՝ մեզ, հետո, ոնց միշտ, պարեցինք…

Մի տասը րոպէից հեդո հիշեցի կատվին, վռազ քնացի տուռը պացեցի ու ի՜նչ տենամ, զարմացա, շշմեցի, հուզվեցի, չեմ կարա բառերով նկարագրեմ, թէ ինչ հետս կատարվեց…

Կատվի ձաքը մենագ կաթն էր խմել ու անհյտացել ոնց որ հայտնվել էր՝ հեքեաթային ձեւով… բայց թէ ոնց էր երգնքից ծին կալի՜ս, խոժոռ-խոժոռ փաթիլներով, կամանց, հանգիստ, տա՜ք…

Երեւան, Ապրիլ 2016

 

Բառացանկ

Ժաշք – շարժ, երկրաշարժ
Շտրիխ – գերմ․ Strich, գիծ
Օռշնանք – օրհնանք

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: