ՄԵ՜ՂՔ ԵՂԱՒ ՉԻՉԷՔԻՆ

trans..

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ժամը երեկոյեան ութին հասած էր: Թաքսիմի հրապարակը միշտ եռուն էր: Տեսակ-տեսակ մարդիկ կը տողանցէին. քիւրտը, թուրքը, արաբը, հնդիկը, ճաբոնցին…: Թաքսիմէն քիչ մը վարը գտնուող Թարլապաշըին մէջն ալ սկսեր էր իրարանցումը: Ճամբուն եզերքը, երկայնքն ի վար երեւիլ սկսեր էին տարբեր գոյնով մարդիկ. գո՞յն․ սեւամորթներ, սպիտակամորթներ, ծխախոտ ծախողներ, տոմսակ վաճառողներ, մուրացկաններ, կնավաճառներ, թրավէսթիներ՝ սեռափոխներ…:

Թրավէսթի Չիչէքին ալ ժամը հասած էր: Եթէ քիչ մը աւելի ուշ մնար՝ իր անկիւնը կը գրաւէին: Չիչէքին անունն էր Ահմէտ, սակայն շատոնց մոռցած էր այս անունը: Ինը տարեկան քիւրտ տղայ, խորթ մօրը ծեծերէն փախելով եկած էր քաղաք եւ ապաստանած էր այն թաղին մէջ իրմէ առաջ բնակութիւն հաստատած ապիներուն մօտ: Այն ժամանակ ոչ մէկ գործ գիտէր ան: Եւ ոչ մէկը ինը տարեկան տղայ մը աշխատցնել կ’ուզէր: Ուրեմն ան պէտք է որ իրմէ մեծ ապիներուն ծառայել սորվէր:

Երբ ալ աւելի կը մեծնայ Ահմէտ կ’ըլլայ Չիչէք ծածկանունով կին մը: Ոչ միայն իր մեծ ապիներուն կը ծառայէ, նաեւ ծառայութիւն կը սկսի տալ հանրութեան, ինչ որ իր ապրուստի ճամբան էր: Գեղեցիկ տղամարդ մըն էր ան արդէն, եւ կնոջ մը չքնաղ քնքշութիւնը ժամանակի ընթացքին զգեստաւորուած էր՝ մարմնին վրան զանազան փոփոխութիւններ կատարելով: Առաջին մէկ օրէն ան թաղին ոստիկաններէն Ճէմիլին հետաքրքրութիւնը գրաւած էր. անոր աչքին լոյսն էր ան: Ճէմիլ թէեւ կը պահէր, սակայն յաճախ իր տարփանքի տարօրինակ զգացումներուն առարկան կը դարձնէր զինք, յատկապէս այն ատեններ, երբ ընդհանրապէս խնդիր մը ունենար իր պետերուն եւ կամ տնեցիներուն հետ, մանաւանդ իր կնոջ կաշականդումէն զզուած:

Չիչէք հագաւ փէշը եւ կարմիր շապիկը. մինչեւ կուրծքերուն ճեղքը բաց ձգեց շապիկին կոճակները: Վառ կարմիր շրթնաներկն ալ քսելէ ետք պատրաստ էր այն գիշերուան ապրուստի դրամը ճարելու․եւ վերջաւորութեան աժան տեսակի անուշահոտն ալ քսելէ ետք, հագաւ բարձր կրունկով կօշիկները եւ խարխուլ շէնքին կոտրած սանդուխներէն իջաւ վար: Ուրախ էր երբ կը զգար օծանելիքին բուրմունքը, որ ոստիկան Ճէմիլ նուիրած էր իրեն: Ոստիկանը իր պաշտպանն էր եւ ընդհանրապէս հոն փողոցին անկիւնը կ’ըլլար, շուրջիններուն առանց զգացնելու թոյլ կու տար, որ Չիչէք ազատ աշխատի, որովհետեւ թէ՛ շահածին մէկ մասը ինք կ’առնէր, թէ՛ գործը վերջացնելէ ետք անոր մարմնին կը տիրանար:

Չիչէք փողոց ելաւ: Սովորական գիշեր մըն էր նորէն: Ինքզինք յաճախորդներուն հրամցնելէ առաջ անպայման Ճէմիլին քովէն կ’անցնէր, աչքերը թարթելով: Սակայն տարօրինակ էր, որ ոստիկան Ճէմիլը այդ օր հոն չէր: Ինքնիրեն ուսերը թoթուեց եւ սպասեց յաճախորդի մը: Իւրաքանչիւր անկիւնը ո՞վ բռնած էր եւ որո՞ւ համար կ’աշխատէր՝ կը գիտցուէր: Ուստի ոչ ոք ուրիշին սահմանը կ’անցնէր: Չիչէք նկատեց, որ Ճէմիլը չկար: Իրեն մօտեցած քանի մը յաճախորդը քննեց: Ի վերջոյ մէկ հատին, որ սակարկութիւն չըրաւ, – որուն ուրեմն դրամապանակը հաստ ըլլալու էր, – ինքնաշարժը նստաւ ու գնաց: Գոնէ այն գիշեր միայն մէկ հատին գլուխ կ’ելլէր եւ կը վերջացնէր: Չիչէքին մեկնումէն քիչ ետք Ճէմիլ եկաւ, բայց չգտաւ զայն: Աջ ու ձախ նայեցաւ․շատ ջղային կ’երեւէր: Գետնի քարերուն կից մը նետելէ ետք հեռացաւ:

Կէս գիշերը շատոնց անցած էր: Լոյսերը վառած ինքնաշարժ մը կեցաւ Թարլապաշըի մուտքին: Չիչէք վար իջաւ ինքնաշարժէն եւ սկսաւ քալել դէպի տուն, երերուն քայլերով: Կէս գինով էր: Երբ շէնքին առջեւը հասաւ՝ յանկարծ ստուեր մը երեւցաւ ետեւը: Փողոցի մթութեան մէջ չկրցաւ հասկնալ, թէ ի՞նչ էր, ո՞վ էր: Շունչը կտրեցաւ: Գող մըն էր, որ պիտի կողոպտէր այս գիշերուան իր լաւ հասոյթը: Երբ ստուերը ալ աւելի մօտեցաւ՝ ելեկտրական ձողին աղօտ լոյսին ներքեւ ճանչցաւ. Ճէմիլն էր: Ժպտեցաւ եւ երկա՜ր շունչ մը քաշեց: Ոստիկանը առանց խօսելու Չիչէքը շէնքին մուտքէն ներս հրեց: Երեսը պատին փակցուց, թեւը փաթթեց կոկորդին շուրջը եւ փէշը վեր սոտթեց: Ճէմիլ իր ամբողջ ուժով կուրծքը կռթնցուց Չիչէքին կռնակին: Տաբատը կէս բացած, ետ ու առաջ կը շարժէր:

– Բա՛ց ոտքերդ: Կինս ինձմէ կը բաժնուի եղեր:

Չիչէք ձայն հանելու նոյնիսկ առիթը չէր գտած: Կէս գինով եւ կէս քուն չէր գիտեր, թէ ի՞նչ ընէր: Ոտքի նոյնիսկ չէր կրնար կենալ: Պատին փակած էր եւ Ճէմիլին ծանրութիւնը կը ճզմէր թոքերը: Ճէմիլ ակռաները կճռտելով կը կրկնէր.

– Կինս ինձմէ կը բաժնուի եղեր:

Ճէմիլ ետ կը քաշուէր ու յետոյ Չիչէքին կռնակը ճնշելով, զայն պատին կը փակցնէր, կոկորդէն կախուած, խռպոտ ձայներ հանելով առաջ կ’երթար, սակայն կրկին ու կրկին չէր յաջողեր: Կը հարուածէր ու կը հարուածէր… մէկ, երկու, երեք…: Եւ երբ զգաց, որ տաք հեղուկը ներս կրցած էր հոսեցնել կամաց-կամաց հանդարտեցաւ եւ թեւը թուլցուց: Ետ քաշուեցաւ, ու այդ վայրկեանին Չիչէք շնչասպառ գետին գլորեցաւ, խեղդուած եւ ճակատը արիւններու մէջ: Ճէմիլ շուարեցաւ մնաց: Ակնթարթի մը մէջ հաւաքուեցաւ եւ դուրս եկաւ շէնքէն:

Յաջորդ առաւօտ, իրարանցում մը կար փողոցին մէջ: Թրավէսթիներուն լաց ու կոծը կը խառնուէին ինքնաշարժներուն ճչակներուն ձայներուն:

– Մե՜ղք եղաւ Չիչէքին: Շա՜տ մեղք եղաւ…:

Ոստիկաններ, Չիչէքին կիսամերկ դիակը դիազննարան ղրկելու համար տոպրակ դրին: Գործուած ոճիրին դատական հետաքննութեան թղթածրարը դրուեցաւ ոստիկան Ճէմիլին սեղանին վրայ…:

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s