«ԲԸ՛Թ… ԲԸ՛Թ»

 

ԹՈՒԹԸ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Գիշերուան խորքին մէջէն պարտէզէն եկած ձայնն էր՝ գիտէի: Յաղթանդամ թթենիին թութերը կը թափէին: «Բը՛թ… բը՛թ»: Երբ հովը կը փչէր՝ ստուերախիտ ջովերուն մէջէն թութերը մէկիկ-մէկիկ կ’իյնային հողին վրայ: Ննջասենեակս կը գտնուէր պարտէզին նայող կողմը եւ ես այդ ձայները լսելով խոր քունի կ’անցնէի:

– Եթեր պաճը, չարշաֆը սէ՛ր (Եթեր պաճի, սաւանը փռէ՛):

Առաւօտ կանուխ այսպէս կը հնչէր մօրս ձայնը: Եւ ես կ’արթննայի պարտէզէն եկած ձայներուն խանդավառութեամբ:

Արեւը շատոնց բարձրացած էր եւ իր կիզիչ ճառագայթներով կը պատրաստուէր խլել թութերը իրենց ճիւղերէն:

Պարտէզը, տնակին մէջ կը բնակէին Եթերը, ամուսինը եւ երկու զաւակները: Անոնք մեր տան եւ պարտէզին պահակներն էին եւ օգնականը՝ մօրս տան գործերուն:

Սաւանը կը փռուէր ծառին տակ եւ Եթերը՝ հսկայ կին, մայրս եւ մենք՝ տղաքս կը սկսէինք ցնցել ծառը մեր ամբողջ ուժով: Բերաննիս բաց, որ թերեւս յանկարծ թութ մը յափշտակէինք օդին մէջէն: Եւ այսպէս՝ «բը՛թ… բը՛թ… բը՛թ…» թութերը կը թափէին սաւանին վրայ: Անոնք անմիջապէս ծրարուած սաւանէն կը մաքրուէին, ու շատ չանցած, կոխկռտուելէ ազատած, շարոց կ’ըլլային, պաստեղ կ’ըլլային: Մեր ամենօրեայ սեղաններուն վրայ համով ուտելիքի կը վերածուէին:

Գեղեցիկ յիշատակներ եղած են ձմրան պաշարը պատրաստելու ընթացքին համտեսած ուտելիքներս: Այսօր ոչ մէկ բանի համը այնքան անուշ է, որքան այն օրերու ուտելիքին։ Քիչ էր մեր ուտելիքը, սակայն՝ համեղ եւ բնական:

Ամէն Հինգշաբթի տան մօտ բաց շուկայ կը կազմուէր: Կիները, տոպրակ-տոպրակ, շուկայի կառքերով կը կրէին ոլոռնը, լոլիկը, ելակը, բալը: Պիտի պատրաստուէին լոլիկի թացանը եւ ձմրան համար անուշներ: Շաքարին հոտը կը պարուրէր չորս դին: Փողոցէն անցնողները մէկ մըն ալ, մէկ մըն ալ կը հոտոտէին թութին, բալին զգլխիչ բուրմունքը: Այն ժամանակ գնչուներ կու գային շուկայ եւ տոպրակներու մէջ ստկուած վայրի թուզ կը ծախէին: Մայրս անպայման պիտի շինէր թուզի անոյշ, որ հիւրին հրամցուելիք մայր ուտելիքը պիտի ըլլար: Մէկ ալ մէջը պիստակ կը տեղաւորէր եւ կ’ըսէր. «Պոլսեցին իր հիւրը լաւ կը հիւրասիրէ»:

Լայն կաթսայի մը մէջ կ’եռացնէր թուզերը, պաղելէն ետք մէկիկ-մէկիկ կը քամէր անոնց լեղի ջուրը, ուշադրութեամբ, որ չպայթէին թուզերը: Յետոյ քիլօ մը փոշի շաքարը կը հալեցնէր եւ թուզերը կ’եփէր անոր մէջ: Երբ սկսէր շաքարը թանձրանալ եւ վրան փրփուրներ գոյացնել, քամուած լեմոնի ջուրն ալ կ’աւելցնէր ու կաթսային տակը կը մարէր: Առանց սպասելու, բղուկներու մէջ կը լեցնէր անոյշը եւ պաղելէն ետք կը գոցէր կափարիչները: Թուզին զգլխիչ հոտը ախորժակ կը սրէր:

Օրն ի բուն տեղի ունեցած այս պատրաստութիւններուն մէջ անշուշտ դրացիներն ալ ունէին իրենց բաժինը: Ապա իրարու կը ձայնէին.

– Խախվէ մը դրէ՛ք քա եավրուս, յոգնութիւն մը առնենք, այսօր որո՞ւն կարգն է:

Ձմրան պաշարին պատրաստութեան օրերը իբրեւ մտերմիկ դրացնութեան յիշատակներ մնացած են մտքիս մէջ: Հապա՞ լոլիկի թացան մըն ալ կը պատրաստուէր որ…:

«Բը՛թ… բը՛թ… բը՛թ» պարտէզէն լսուած այդ ձայները դեռ այսօրուան պէս ականջներուս մէջն է:

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s