ՄՈՌՑՈՒԱԾ ՅԻՇԱՏԱԿՆԵՐ (Հատուած)

երազ

ՄԱՀՄՈՒՏ ՏԷՐՈՒԻՇ

Երազէն ուրիշ երազ մը կ’ելլէ եւ կը հարցնէ.
– Արդեօք դուն լա՞ւ ես, ըսել կ’ուզեմ՝ ո՞ղջ ես:
– Ինչպէ՞ս գիտցար, որ հիմա գլուխս պիտի դնէի ծունկերուդ վրայ եւ քնանայի:
– Որովհետեւ արթնցուցիր զիս, երբ շարժեցար փորիս մէջ: Գիտցայ որ ես քու դագաղդ եմ: Արդեօք ո՞ղջ ես, արդեօք զիս լաւ կը լսե՞ս:
– Արդեօք շատ կը պատահի՞ որ երազէն զիս արթնցնէ այլ երազ մը, որ մեկնութիւնը եղած ըլլայ առաջինին:
– Արդեօք կը պատահի՞ նոյն բանը, թէ՛ ինծի, թէ՛ քեզի…։ Արդեօք ո՞ղջ ես դուն:
– Մօտաւորապէս:
– Արդեօք սատանաները վարակեցի՞ն քեզ գէշ բանով մը:
– Չեմ գիտեր: Բայց մահուան համար երկար ժամանակ կայ տակաւին:
– Մի՛ մահանար բոլորովին:
– Պիտի ջանամ:
– Մի՛ մահանար առ յաւէտ:
– Պիտի ջանամ:
– Ըսէ՛ ինծի՝ ե՞րբ պատահեցաւ, ըսել կ’ուզեմ ե՞րբ հանդիպեցանք իրարու եւ ե՞րբ բաժնուեցանք իրարմէ:
– Տասներեք տարիներէ ի վեր…
– Շատ հանդիպեցա՞նք իրարու:
– Երկու անգամ.մէկ անգամ անձրեւուն տակ, մէկ անգամ եւս անձրեւին տակ, եւ երրորդ անգամ չհանդիպեցանք, որովհետեւ ճամբորդեցի եւ մոռցայ քեզ: Եւ՝ քիչ առաջ յիշեցի: Յիշեցի որ մոռցած եմ քեզ: Կ’երազէի:
– Եւ ահա ինչ որ պատահեցաւ նաեւ ինծի… կ’երազէի: Ստացայ հեռաձայնիդ թիւը շուէտացի բարեկամուհիէ մը, որ հանդիպեցաւ քեզի Պէյրութ: Կը ցանկամ որ անցընես ուրախ գիշեր մը: Չեմ մոռնար որ պիտի չմեռնիմ: Տակաւին կ’ուզեմ քեզ, եւ երբ վերակենդանանամ, կ’ուզեմ որ խօսիս հետս: Ո՜վ ժամանակ… Տասներեք տարի: Ո՛չ: Այդ պատահեցաւ այս գիշեր: Կը ցանկամ քեզի ուրախ գիշեր մը:

Ժամը երեքին… լուսաբաց մը բացուած է կրակի վրայ: Աքլորատիպ մետաղներ, ծուխեր, երկաթ մը, որ կը պատրաստէ իշխող երկաթեայ հանդիսաւոր ճաշկերոյթը, խնճոյքը: Պայթում մը, զոր տեսնելէ առաջ կը բռնկի բոլոր զգայարաններուս մէջ: Գոռոց-գոռգոռոց մը, որ զիս կը քշէ մահճակալէս եւ կը նետէ նեղ անցքին մէջ: Չեմ ուզեր բան մը, չեմ ցանկար բան մը: Կարողութիւն չունիմ ղեկավարելու մարմնիս անդամները, այս ընդհանուր իրարանցումին, թոհուբոհին մէջ: Ժամանակ չկայ զգուշանալու եղածին դէմ, ժամանակ չկայ ժամանակին:

Երանի՜ գիտնամ, թէ ինչպէ՞ս կրնամ դասաւորել այս ցցուած մահուան  խճողուած վիճակը: Երանի կարենամ արձակել կանչ մը ներարկուած մարմինի մը մէջ, որ դադրած է մարմինս ըլլալէ՝ չափազանց յոգնեցնող հրթիռներու աղմկոտ տարափէն եւ իրարանցումէն: Բա՛ւ է․.. Բաւ է՛․փսփսացի գիտնալու համար, թէ կարելիութիւն ունի՞մ ընելու բան մը, որ ցոյց տայ վեց կողմէն բացուած անդունդի մը տեղը: Չեմ կրնար անձնատուր ըլլալ ճակատագրին եւ ոչ ալ կրնամ դիմադրել: Երկաթ մը կ’ոռնայ, կը կաղկանձէ, ուրիշ երկաթ մը կը հաջէ: Մետաղներուն լաւան քայլերգն է այս պայթիւնին:

Երանի հանդարտի այս դժոխքը հինգ վայրկեան: Երանի հեռանայ հինգ վայրկեան, որ կարենամ այդ միջոցին պատրաստել առարկաներս, յետոյ դասաւորել մահս կամ կեանքս:

Հինգ վայրկեան կը բաւէ՞ արդեօք: Այո… կը բաւէ որ սպրդիմ այս նեղ անցքէն, որ կը նայի ննջարանին կամ գրադարանին կամ առանց ջուրի բաղնիքին կամ խոհանոցին, ուր կը պատրաստուէի մտնել ժամէ մը ի վեր եւ չէի կրնար, եւ պիտի չկարենամ մտնել երբեք:

Քնացայ երկու ժամ առաջ: Երկու կտոր բամպակ թխմեցի ականջներուս մէջ եւ քնացայ, լուրերը ունկնդրելէ ետք: Չեմ ըսեր՝ մեռած եմ: Այս կը նշանակէ ողջ եմ: Քննեցի մարմնիս անդամները, տեսայ լման են: Տաս մատներ վար, տաս մատներ վեր: Երկու աչք, երկու ականջ, երկար քիթ մը, սիրտ մը որ չ’երեւիր, բացառիկ կարողութիւն մը համրելու անդամներս եւ զէնք մը նետուած՝ գրադարանի դարակներէն մէկուն մէջ, զէնք մը գեղեցիկ, մաքուր, փայլուն, պզտիկ չափով, առանց կապարի: Նուիրեցէ՛ք ինծի զէնքին հետ տուփ մը կապար, զոր չեմ գիտեր ո՞ւր պահած եմ երկու տարիէ ի վեր, վախնալով յիմարութենէ կամ անհաշուարկ արձակուած կապարէ մը: Ուրեմն ես ողջ եմ, այլ խօսքով՝ ես ներկայ եմ:

 

Արաբերէնէ թարգմանութիւն՝
Թագուհի Աթոքեան

 

Հալէպ, 30 Մայիս 2016

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s