ԽԱՒԱՐԱՄՏՈՒԹԻՒՆ

gossip ladys

ԹԱԳՈՒՀԻ ԱԹՈՔԵԱՆ

Հալէպի Նոր Գիւղի թաղերէն մէկուն մէջ էր մեր տունը: Յիսուն մեթր երկարութիւն եւ հինգ մեթր լայնութիւն ունեցող կարճ ու նեղլիկ այս թաղին մէջ կը բնակէին տաս-տասնհինգ ընտանիքներ, որոնք սերտ յարաբերութեամբ կապուած էին իրարու հետ: Արաբական ոճով, իրենց իսկ ջանքով կառուցուած տուներ էին անոնց բնակարանները, ընդարձակ սենեակներով, ներքին, բացօդեայ բակի մը շուրջ: Դրացիական սովորութիւն էր որ ամէն անգամ դրացիի մը տան ներքին բակին մէջ հաւաքուելով խմէին իրենց առաւօտեան առաջին սուրճը, տրամադրութիւնները բարձրացնելով իրենց պատմած հաճելի նիւթերով: Երեկոները, ամրան զով գիշերները կը համախմբուէին տան փողոցի սալարկին վրայ եւ կը խօսէին անցուդարձերէն: Յաճախ մէջտեղ կը դնէին տանտիրոջ գնած ձմեռուայ պաշարցու կանաչ լուբիան, միասնաբար  մաքրելու համար, կամ կը փորէին պաշարցու սմբուկը կամ դդումը, ձմրան խճողակ պատրաստելու համար:

Այս մտերմիկ շրջանակին մէջ կային նաեւ կարգ մը շատախօս, բամբասող կանայք, որոնք սովորութիւն ունէին իրենց առանց յենակի, ցածլիկ աթոռներով փոխադրուելու թաղին ծայրը, բամբասելու համար խաչմերուկէն անցնող-դարձող, անմեղ երիտասարդ-երիտասարդուհիներուն վրայ:

Սիրուն տասնութամեայ դեռատի աղջիկ էր: Ձախող ամուսնութիւն մը կնքած ըլլալուն համար ամուսնալուծուեցաւ եւ վերադարձաւ հօրը տունը: Սիրուն ազատեցաւ ամուսնական անտանելի կեանքէն, բայց չկրցաւ ազատիլ հասարակ կանանց չարախօսութենէն: Ան աշխատանքի դիմած էր, որպէսզի իր շահած երկու դահեկան աշխատավարձքով օգտակար դառնար հօրը: Առաւօտուն կ’երթար գործի եւ երեկոյեան տուն կը դառնար: Գլուխը կախ, բարեւելով կ’անցնէր այս շատախօս կանանց դիմացէն, որոնք արհամարհանքով կը նայէին իրեն, ինչպէս անբարոյ կնոջ մը: Այս երեւոյթը պատճառ դարձաւ որ Սիրուն իր բախտին չկարենայ տիրանալ: Ի վերջոյ ծնողքը որոշեց հեռանալ այդ թաղէն եւ փոխադրուիլ այլ շրջան:

Երկրորդական առաջին դասարանի աշակերտուհի էի: Ինծի համար հաճելի չէին թաղի շատախօս կանանց բամբասանքն ու չարախօսութիւնները: Ուստի ամէն անգամ երբ լսէի իրենց բամբասանքը անմեղ աղջիկներու եւ տղոց մասին՝ կը կշտամբէի, կը սաստէի զիրենք, սուր դանակի մը շեղբին նման իջեցնելով խօսքերս իրենց լեզուին վրայ․

– Ամօ՛թ է, ամօ՛թ, դո՛ւք զաւակ չունի՞ք, դուք աղջի՛կ չունի՞ք, կ’ուզէ՞ք որ ուրիշներ ձեր զաւակներուն հասցէին գէշ բաներ խօսին: Դուք տուն-տեղ չունի՞ք, գացէք, զբաղեցէք ձեր զաւակներով, ձեր ամուսիններով, ձեր տան մաքրութեամբ, ճաշերով:

*  *  *

Դպրոցական օրերէն մէկն էր: Վարժարանս հեռու էր: Կ’աճապարէի հասնիլ ժամանակին: Բարձրացայ հանրային ինքնաշարժ: Ինծի հետ բարձրացաւ տիկին մը:

– Բարի լոյս, Թագուհի:

– Բարի լոյս,-ըսի․ չէի ճանչնար զինք:

Տեղաւորուեցանք ինքնաշարժի զոյգ աթոռներէն մէկուն վրայ:

– Արդեօք ծանօ՞թ ենք իրարու,- հարց տուի իրեն:

– Դրացի ենք, Լիզան եմ: Ձեր թաղէն առաջ, լայն պողոտային նայող վերջին տունը կը բնակինք: Իրաւունք ունիս չյիշելու, որովհետեւ Պաղտատ էի, նոր վերադարձայ:

Եւ մինչեւ դպրոց հասնիլս, Լիզան պատմեց իր գլխէն անցած-դարձածը:

Ամուսնացած էր Պաղտատէն ժամանած երիտասարդի մը հետ, որ ներկայացած էր որպէս ուսեալ, զարգացած եւ տիպար ընտանիքի զաւակ: Լիզան կ’ակնկալէր որ շնորհազարդ ամուսինի հետ ապրէր ամուսնական կեանքի բոլոր բարիքները: Բայց այդպէս չէր: Ամուսնոյն ծնողքը ամուսնացուցած էին իրենց զաւակը, ակնկալելով որ պիտի կարենային զինք ճամբու բերել եւ հեռացնել ապօրինի կեանքէն: Վասնզի ան կապուած էր սիրոյ անքակտելի կապերով կնոջ մը, որ ունէր իր տարիքով զաւակներ: Անոնք ամէնօրեայ հաց ուտելու պէս, նորահարսին աչքին առջեւ կը մտնէին ննջարանը, դուռը կը գոցէին եւ կը կենակցէին, զինք նկատի ունենալով որպէս սպասուհի:

Անցեր էին ամիսներ: Լիզային բարկութեան չափ ու սահման չկար: Գաւաթը յորդած էր, դանակը հասած՝ ոսկորին: Պէտք էր պոռթկալ, դիմադրել, պայքարիլ: Եւ ահա, օր մը ան դուրս տուած էր ներսիդին կուտակուած ամբողջ բարկութիւնը, պահանջելով ամուսնական իր բոլոր իրաւունքները: Իսկ ամուսինը փոխան համակերպելու, դանակը քաշած էր որ սպաննէ զինք: Տղուն մայրը իր ետին պահելով հարսը, դէմ ելած էր իր զաւկին, ըսելով՝

– Ամմա՜ն, տղաս, ի՞նչ կ’ընես:

Բայց արդէն ուշ էր: Դանակը իջած էր մօրը սրտին եւ ան տեղն ու տեղը մահացած էր: Հարսը փախած էր տունէն եւ դրացիներու միջոցով լուր ձգած իր ծնողներուն, որ գան եւ զինք վերադարձնեն Հալէպ:

Հալէպ, 4 Յունիս 2016

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s