ԹԸՐԹԸՌԻՆՑ ՅԱԿՈՒԲԷՆ ԱՆԹԱՌԱՄ ՅԻՇԱՏԱԿԷՆ

ՔԵՍԱՊԻ ԲԱՐԲԱՌ

Յակոբ ք

ՅԱԿՈԲ ՔՈՐԹՄՈՍԵԱՆ

– Բէրով շօն իկի դօն, սօրբ:

Ընծաս կը դիմաւորէր զէս Յակոբ Քառէն: Կը բըռնէր օսիրիցս, կը պէքնէր ճէկոտս, պազնաք կը նըստէրէնք:

Ըր Անթիլիասու Վունքը էշկըրտերէմ, էմըն վաքանցա անպայման կուրթերէմ հազ Յակոբ Քառէն: Պազը-պազը սաաթնօն կը նըստերէմ խաչը, պազը-պազըլի քէչ կը նըստերէմ: Ըր քէչ նըտերէմ, կէսէր.

– Եօ՞ հա փախէս Պէտուր, նէստ քէչմըլի:

Ըր կը պաշլերէնք խուսիլը, առջը հարցումը կըննէր՝

–  Գէցի՞ հազ Պէտուրը[1]:

Պազնաք կը հարցընէր.

–  Պըզտէկ Պէտուրը[2] չոցի՞, չէ՞ք հա շինի:

Էննը սորնա կը հարցընէր.

–  Հէմու էն էսօ, Անթիլիասու Սօրբը[3] չոցի՞:

Աս հարցաքըննութենէն թամալա պիտա անցներէմ:

Սորնա, կը հարցընէր.

–  Տէ, հէմու դօն էսօ, չոցի՞ս, խէպըրնէդ չէին: Նուր թօղթ բիրօ՞ծ իս աս թաւը: Կը ճուպեպերէմ, իլան ըր թօղթ բիրօծ ըներէմ կուտերէմ Քառէն: Կ’առնէր, աղուր մը կ’ուսումնասիրէր, իլան թի նկատէր քի տառիրը մունտըրին, կ’էսէր.

– Օղլըմ, չըվա՞ ըր աս թըղթիրը հա տըպին, միր՝ հէլըվըրնէս հիսապը չընին: Հէմու իս չո՞ց կարդում քանծաս մունտըր տառիրը…:

Աս կ’էսէր, պաս պազնաք միծ հաճոյքօն կը կարդէր: Պաս ըր մինծ ըներէն տառիրը, կէսէր.

–  Էհ հաա, հէմու էսուր կէսին թօղթ:

Յակոբ Քառէն աղուր թօղթ կը կարդէր: Աղըզմը տէրօծերէմ էր թօղթ մը Ցեղասպանութեան մասէն: Միալ վաքանցէն ըր գէցօծերէմ խաչը, պըլըշից խուսիլ ատ թըղթէն մասին: Էսոց.

–  Տօ Պէտուր, տիճկօնքը մօրդ չին, մօրդ չին: Ատ չըվի՞ր իրոծին տօ, վահշէք ին, վահշէք: Մօրդ էսօծըդ ընծատ բէնիր կարանդի չինէր: Վահշէքը պիլամ ընծատ բէնիր չըն ինի…: Հատվածնա կերէն ըր չը կարցու թէքմըլիլ կարդիլը, չումքի մօրդը՝ աքըլ ունցող մօրդը, շարաֆ ունցող մօրդը չը կարնօր ընծատ բէնիր թըքը իտիշքը կարդիլ:

Պազը թըմէր թըղթիրէն խուսիլը, կը պաշլէր էր կանճ ըղօծ վախթիրէն հաքիօթնէն հաքաթիլ: Նալա՜ր հաքիօթնա հաքաթօծի: Հէմու փուշմանիմ քի ատ վախթ չըգրօծիմ եա չարձանագրօծիմ հաքաթօծնէն: Ատ հաքիօթնէն մինծ մասը մառցօծ իմ, քէն մէյը պաս հա յիշիմ: Էտունց մէյը ասն ի.

–  Օղլըմ, – էսոց ուր մը -, հէմու հայաթը նատոր հէշտ ըղօծի: Ըր կանճերէնք, նա թիլիֆոն կէր, նա մօպայլ կէր: Յակոբ Պէտուրը ատ վախթիրը Չընար կը մընէր: Ըր եավը ուրթիլա ըներէնք, սպախթան ուխթով կըներէմ լիվանը, թըվունկս կառներէմ իլան թա Չընորէն դէյը ըրկը աղըզ կը ճիթըցներէմ: Ատ միր եավը ուրթիլէն փարօլան էր: Ճիթըցնելէս կէս սաաթ սոնրա կը հանդիպերէնք ատ սընղըրիկուն ըրվան (լիվանէն կը ցըցնէր տիյեղը): Ընծատ կը խուսերէնք մինք, չիթէմը ընծըս ձի, մօպայլ իլան չըմ գուտի չէք…

Յակոբ Քառէն հէմու միր հիտ չի ալ, խիսօծի: Պաս էր բարի յիշատակը, էր հաճելի ներկայութենը դար ըրկան-ըրկան պըր մընու զէնք ճանչցողներէն միյջ:

Հուղը թիթիւ ըննու ըրվադ Քառա:

 

Էջմիածին, 26 Յուլիս 2016

 

Դժուար հասկնալի բառեր

Աղըզմը – անգամ մը:
Աս թաւը – այս անգամ:
Բէրով շօն իկի – բարի եկար:
Գէցի՞ – գացի՞ր:
Դար – տակաւին:
Դէյը – կողմը:
Եավը – որսի, որսորդութեան:
Էննը սորնա – Ամենէն վերջը:
Ընծաս – այսպէս:
Ընծատ բէնիր – այդպիսի բաներ:
Ընծըս ձի – ձեր նման:
Թամալա – միշտ:
Թէքմըլիլ – շարունակել, ամբողջացնել:
Թըմէր – աւարտէր:
Թըվունկ – զէնք:
Թըքը իտիշքը – մինչեւ վերջ:
Թօղթ – գիրք:
Լիվան – պատշգամ:
Խաչը – քովը, մօտը:
Խիսօծի – մահացած է:
Կը պաշլերէնք – Կը սկսէինք:
Կը ներէմ – կ’ելլէի:
Կը ճիթըցներէմ – կը կրակէի:
Կը ճուպեպերէմ – կը պատասխանէի:
Կուտերէմ – կու տայի:
Հազ – քով:
Հաքաթիլ – պատմել:
Հէլըվըրնէս – ծերերուս:
Նալա՜ր – ինչքա՜ն:
Նատոր – ինչքան:
Ուրթիլա ըներէնք – երթալու ըլլայինք։
Չընար – Քէսապի գիւղերէն մէկը:
Չիթէմը – ոչ թէ:
Պազնաք – յետոյ:
Սաաթնօն – ժամերով։
Սընղըրիկուն – բարձրունքին, գագաթին, բլուրին:
Սորնա – յետոյ:
Սպախթան ուխթով – առաւօտ կանուխ:
Սօրբ – սուրբ:
Վահշէք – կենդանիներ, անասուններ:
Տիճկօնքը – թուրքերը:
Քանծաս – այսքան:
Օսիրիցս – ուսերէս:

 

[1] Պէտուրը պէպոյս ի՝ Յակոբ Պէտուր, Յակոբ Քորթմոսեան:

[2] Պըզտէկ Պէտուրնըլի պապաս ի՝ Պետրոս Քորթմոսեան:

[3] Անթիլիասու Սօրբը՝ Արտաւազդ Արքեպիսկոպոս Թրթռեանն ի:

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

ՔՍԱՆՀԻՆԳԱՄԵԱԿ ԱՆԿԱԽ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ

 

ՀՀ

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

արդէն գոց սորվեցանք՝
կրկնուող կեղծիք ընտրական
անարդարութիւն ընկերային
անօրինութիւն բազմապիսի
բարոյալքում
յուսահատութիւն
աղքատութիւն, սնանկութիւն
հարստութիւն, շռայլութիւն
մաֆիա, կորրուպցիա
օլիգարխիա, օֆշօր
թալան, սուտ, կեղծիք
Կիւմրիի մէջ քսանհինգամեայ յամեցող տնանկութիւն
պետական անբացայայտ ոճիր
պետական կաշառակերութիւն
միակուսակցութիւն
արտագաղթ
արտագաղթ
արտագաղթ
Իրաքի ու Սուրիոյ հայութեան անուղղակի ներգաղթ
արտագաղթ
արտագաղթ
արտագաղթ

կաշառուած ստորաքարշ Սփիւռք
շքանշանատարափի կարօտ
համահայկական հիմնագրպան
հայաստանասէրնե՞ր
սովետական ատեն ալ կային
հիմա ալ կան
հայաստանճիներ
ինչ ալ ըլլայ՝ հայրենիք է
մերն է մերը ըսողներ
մեր ցաւին պէս
լեռ-ձոր լիզողներ
բայց չեն երթար մնալու
որուն մէջ ըլլալու է հայրենահամը

արգիլում կուսակցութեան մը ամբողջ
ձախողած պարահանդէսի յեղափոխութիւն՝ առաջին նախագահէն
ձախողած ծոմապահութեան յեղափոխութիւն՝ կուսակցապետէն
ձախողած (ձախողա՞ծ)
ելեկտրականութեան յեղափոխութիւն՝ երիտասարդութենէն
Սասնայ Ծռեր՝ ծուռերէն
չէ՜, աս մէկը ի՞նչ յեղափոխութիւն դուն ալ
ոստիկանատան գրաւում սոսկ
ոստիկանապետերու տեղակալներու ձերբակալում
ախր էս ի՞նչ ոստիկաններ ունենք
ծուռեր ու շիտակներ
տեղ չունին այս հանրափ(է)տութեան մէջ
որ թարգմանի՝
հանրութեան համար ծեծի փէտ
կամ ալ հանուր փտութիւն
ո՞ր մէկը կ’ուզէք

մենք կարանք բոլլլոր յեղափոխութիւնները հարթել
զէնքով, ծեծով, ջուրով, կազով, պայթուցիկով
ձերբակալելով՝ բերման տարման
կին, աղջիկ, տղայ, տատիկ, պապիկ, շուն, կատու, մժեղ
ողջ կամ մեռած
վաբշէ չի տարբերի
կը տանինք
քաղաքակիրթ ենք, արիւն չենք թափեր
քսանհինգ տարուան փորձառու գիշատիչ ենք
միայն թէ երկրացիները
երկրէն դուրս կը թափենք
էդ էլ ոչինչ
դէպի Ռուսաստան յատկապէս
բայց նաեւ Թուրքիա, Եւրոպա ու Ամերիկա
բարով երթաք, յետոյ կ’ըսենք՝
«արի տուն»
ի՛մ տուն
եթէ չերթաք
բա ո՞նց դառնաք

վրացիք նախագահ վար առին, ճամբեցին
ազերիք նախագահ վեր հանեն իբրեւ թագ
իսկ մեր փողոցն իսկ մերը չէ
հայաթում չկայ հայաթ էլի

հմի մի հատ թափով լսէք արա

Էջմիածին Գայիանէ Շողակաթ Հռիփսիմէ
Սեւան Գեղամ Գեղարդ Գառնի
Ծիծեռնակաբերդ
Դիլիջան միլիջան
Միկոյեան Մանուկեան
Ծաղկաձոր կամ տգիտաց հոր
ոսկէ աշուն չեկող գարուն
Սատանի կամուրջ կամ սատանի եղունգ
Տաթեւ առնէթեւ կտրէթեւ
երկարագոյն ճոպանուղի կամ կարճագոյն անդամ
Հաղբատ Սանահին Հաղարծին Գոշավանք Սաղմոսավանք
սաղ վանքերն ու պանքերը

սառած արցունքը չեն արժեր այն տարեց կնոջ
որ իբր թէ աշխատանքի եկած էր այդ օր
առտու կանուխ
առանց բարի լոյսի
առանց ժպիտի
գրեթէ անհոգի
խեղդուկ արցունքով
քսանհինգամեայ

 

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ՃԱՄԲԱՆԵՐԸ ՓԱԿՈՒԱԾ ԷԻՆ ՁԻՒՆՈՎ

 

ձիւն

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ձիւնը գոցեր էր ամենուրեք: Կէսօրէ վերջ քամին զօրաւոր փչեր էր ու դիզ մը ձիւն կուտակուեր էր ճամբաներուն վրայ: Անկարելի էր վերադառնալ տուն: Տո՞ւն. տունս հոս էր: Քսան տարիներէ աւելի մեր միասնութիւնը ապրած էինք այս տան մէջ: Կը յուսայի, թէ մեր վերջին ընթրիքին դարձեալ պիտի կարողանայինք աչքէ անցընել մեր յարաբերութիւնը: Յարաբերութիւն՝ առանց ստորագրութեան, առանց մատի անցած օղակներու…: Կայծակնահար եղեր էինք, երբ համալսարանին ելքին բախած էինք իրարու:
–  Պատմէ՛, ի՞նչպէս պատահեցաւ դէպքը:

Ամէն առաւօտ, որ կ’արթննայի, դարձեալ կը սիրահարուէի թէ անոր, թէ անոր հետ ապրած կեանքիս: Մեր աշխարհին մէջ շատ գունաւոր էր ամէն ինչ: Երկուքս ալ՝ արուեստագէտ գծագրիչ, երբ վկայուեցանք համալսարանէն, տուն մը վարձեցինք ու կազմեցինք մեր արուեստանոցն ալ: Ամբողջ օրը ձիւնած էր եւ կէսօրէ վերջ արդէն ձիւնամրրիկ սկսած էր։
–  Այս գիշեր մի՛ երթար, օդը աննպաստ է: Վաղ առաւօտ կ’երթաս:

Մեր վերջին գիշերն էր: Պառկեցանք: Մինչեւ քնանալս զինք դիտեցի: Դրոշմեցի ուղեղիս մէջ երեսին արտայայտութիւնը, նոյնիսկ քունին մէջ: Հոտը քաշեցի մէջս: Քնացեր եմ: Սակայն դող մը զգալով արթնցայ կէս գիշերին: Ելայ տեղէս ու խոհանոց գացի եւ հացի խոշոր դանակը առի: Դեռ ձիւն կը տեղար: Բոլոր ճամբաները փակուած էին:

Արիւն ժայթքած էր քիթիս, բերնիս: Ձեռքերէս կը կաթկթէին արեան կաթիլները: Պիտի չձգէի, որ ուրիշինը ըլլար ան: Չէի կրնար հրաման տալ, որ ուրիշ մէկու մը մատները դպչէին մորթին, մարմնին:
–  Ինչո՞ւ մեռցուցիր, հարց տուաւ դատաւորը:
–  Կորսուէ՛, գնա՛, շան կնի՛կ:

Հօրս ձայնն էր, որ կը հնչէր ականջներուս մէջ: Մայրս իր տունը լքելէ զատ ուրիշ ճար չունէր: Եւ նաեւ լքելով զիս հեռացեր էր այն գիշեր տունէն եւ անգամ մըն ալ չէի տեսեր զինք:

Դանակը քանի մը հարիւր անգամ խրեցի սրտին կեդրոնը: Ճերմակ սաւանը ներկուած էր մեր սիրոյն վառ գոյնով:
–  Գործողութեան պէտք է ենթարկուի եւ որպէսզի կասկած մը չունենանք յառաջիկային համար, պէտք է լրիւ մաքրուին ձուերը, արգանդն ալ:

Բաժնուելու որոշումին միասնաբար յանգեցանք: Դադրած էի կնոջական սեռային ցանկութիւն ունենալէ, այլեւս չէի բաւարարեր ալ զինք։ Հասկնալի էր ամէն ինչ, որ բնութեան օրէնքին մէջ գրուեր էր այր ու կնոջ համար: Գոյները ինծի համար սկսեր էին կորսնցնել իրենց իմաստը: Փայլուն, գոյնզգոյն օրերը սկսեր էին մթագնիլ, ինչպէս որ մթագնած էին մանկութեանս յիշատակելի օրերը մօրս տան լքումովը, որուն միակ պատճառն էր հօրս վարուելակերպը մօրս հետ։

Դատաւորին ձայնը հնչեց դատարանի սրահին մէջ:
–  Որոշուած է…:

Դուռը փակեր էի, չվերադառնալու որոշումով: Եթէ այն գիշեր ձիւն չտեղար եւ ես չպարտաւորուէի կրկին տեսնել զայն՝ ան պիտի ըլլար ուրիշին: Այն ձիւնոտ գիշեր փակեր էի ելքի բոլոր ճամբաները:

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ՆՈՃԻՆԵՐՈՒՆ ՇՈՒՔԻՆ ՏԱԿ

նոճի

ՍԵՒԱՆ ԼԱԼԻՔՕՂԼՈՒ

Ահաւասիկ անդադար վազելով
անցուցած իմ կեանքիս
դադար մը տուի․
կիսադադար:
Բարի՜ եկար,
քանի անգամ ըսինք ձեզի
Նոճիներուն միջոցաւ…
Երբ կ’այցելէիք կամ առջեւէն կ’անցնէիք
այս հանգստատան:
Յաւիտեան չէ այս կեանքը
օր մը պիտի վերջանայ,
մի՛ վազէք,
ձեր վերջաւորութեան կը հասնիք:
Չհասկցանք,
Վազեցինք:
Հասանք մեր վերջաւորութեան:
Ցտեսութիւն աշխարհ…
Բարի տեսանք նոճիներ:

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԾՆՈՒՆԴ

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

Ա.

Դուն որ ծնար ծնունդ տալով՝
օրհնեալ առեղծուած ես:
Դուն որ ծնար աշխարհ գալով՝
բարի եկար հազար բարով: 

Բ.

Անցեալ տարի՝ կնքամայր
անցեալ ամիս՝ մօրաքոյր
այսօր ահա՝ հօրաքոյր…

Այսպէս շարունակ եւ
կեցած տեղս
պաշտօնս հետզհետէ բարձրացում կը կրէ:

Գ.

– Աղջիկ մըն ալ դուն բեր,
ըսին զիս տեսնողները.
տարոսիկներուն հետ
մաղթանք բաժնեցին ուրիշները.

– Հապա՞ եթէ տղայ գայ…
– Պէտք է փորձես որ գիտնաս,
խրատեցին շատերը.

Ծեր կին մըն ալ մօտեցաւ
ու ականջիս փսփսաց.
– Երկու տղա՞յ,
աղջիկ չունի՞ս դուն…
– Չէ,- ըսի տեսակ մը շուարած.
– Ուրեմն, զաւակ չունիս դուն…

Ես չուզեցի հաւատալ, սակայն
ծեր կինը կեանքի փորձառութիւն ունէր…

Դ.

Մամա ըլլալ
ու զգալ համը աշխարհ գալուն,
ցաւը երկունքին,
համը ցաւին.
ցաւ, որ միայն քեզի է շնորհուած.
ցաւերուն մէջ միակը, որ մարդ սրտբաց կ’ընդունի…
ցանկալի ցաւ, երբ
կը քաղցրանաս,
կը վերանորոգուիս,
կը տոգորուիս,
կը շէնանաս,
կ’անմեղանաս.
ու՝
ցաւի ահաւորութենէն ետք, երբ
երկինքն ու երկիրը
իրարու կը միահիւսուին՝
ի վերջոյ կը լսես
քնքոյշ ճիչը:

Ե.

Մանուկը ծնաւ
– Աչքերնիդ լոյս
– Մամային կը նմանի:
– Ճիշդ պապան է, քա:
– Չէ հա, մեծ մաման է:
– Մեծ հօր քիթէն ինկեր է:
Իսկ դուն լուռ՝
գլխով հաւանութեան նշան կ’ընես,
բոլորին ալ խաթըրին կը նայիս,
մէյ մըն ալ էականին կը նայիս,
ու՝ ամուր-ամուր կը գրկես նորածինդ:

Զ.

Մանուկը ծնաւ չծնաւ
պատուաստեցին զինք.
Խոզուկի պատուաստ,
Ջրծաղիկի,
MMR,
HIB
FLU…

– Սիրելի՛ բժիշկ,
պատուաստ ալ չկա՞յ
պինդ մնալու
չընկրկելու,
տոկալու ու
համբերութեամբ մաքարելու…

– Կեանքը շատ դաժան է բժի՛շկ, պատուաստէ՛:

Է.

Մանուկը ի՞նչ կ’ուզէ.
Հաւատք
Յոյս
Սէր
եւ Մկրտութիւն:
Ու թաթխեցին հա թաթխեցին
մկրտեցին մանուկը.
կատարեցին անոր վերջին իղձը՝
մտածելով որ մնացածը ինքնիրեն կու գայ:

Ը.

Ու մայրը անհամբեր է
թէ ե՞րբ լեզու պիտ’ ելլէ
իր առջինեկը,
թէ ե՞րբ առաջին բառը՝
«Մամա» պիտ’ արտասանէ.
բայց եկուր տես որ
ամէն անգամ որ
մաման
«մա-մա», ըսէ
մանկիկը անվարան
«պա-պա»
կը կրկնէ անոր ետեւէն:

Թ.

Մօր կաթը
արդար
սննդարար
կենարար
էութիւն
լիարժէք
առողջութիւն
մտորում
ապրում
յոյզեր
յոյսեր
հիացում
դիեցում
յագեցում
աճում
յորդում:
Մօր կաթը՝
անքակտելի կապ:

Ժ.

Մանուկին ճիչը
դիւթիչ դուրեկան
շէնշող հոգեթով
քնքոյշ ու մեղմիկ:
Մանուկին ճիչէն
անպակաս մնաք:

ԺԱ.

Ակռահատիկ շինեցէք,
ցնծացէք, ուրախացէք.
իր առաջին ակռայով
մանուկն արդէն մարդ դարձաւ:
Օ՛ն, ուրեմն ժամանակն է
գուշակութեան.
դե՜հ, դրէք իրերն իր դիմաց
Թող ընտրէ ան ապագան:

 

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԿԵԱՆՔԸ ԱՅՍ Է

երկրորդը

ՍԵՒԱՆ ԼԱԼԻՔՕՂԼՈՒ

Բոլոր մարդիկ դրամապաշտ են․
ինչպէ՞ս չըլլան:
Ամսուն վերջին օրը կը սպասես որ
ամսականդ առնես:
Ծախսե՜ր, պարտքե՜ր, ապագայ առնուելիքնե՜ր…
Եթէ մնայ, մնացեալն ալ մէկ կողմ դիր
որ պէտք պիտի ըլլայ, եթէ անգործ մնաս ու
որպէս ջուրը նորէն դարձնէ
կեանքիդ ջաղացքը:
Նախ քեզի կարիքներ հնարեցին
Յետոյ զանոնք առնել ստիպուեցար
ծախսերով պարտքի տակ մտար:
Այս շալկած ծանր բեռը
անմիջապէս մի վճարեր,
ամիսներու կը բաժնենք, ըսին,
հաւատացիր:
Անգործ մնացիր…
ամսականդ այս ամսուան ապրուստիդ հազիւ կը բաւէր
հիմա խորհէ՛ որ ինչպէ՞ս պիտի ապրիս…

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՄԻԱՅՆ ՄԷԿ ԱՆԳԱՄ

Անահիտը

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Անահիտ մարմարեայ միակտուր սիւնաքարի մը նման փռուած պառկած էր անկողինին մէջ: Կուրծքը հեւ ի հեւ կ’ելեւէջէր դեռ: Սպիտակ մորթը եւ կարմրած այտերը կը զարդարէին ճերմակ սաւանը: Կրքոտ փախուստին ամչկոտութիւնը քօղարկուած էր կուրծքերը ծածկող երկար սեւ մազերովը:

Ելաւ անկողինէն ու մտաւ լոգարան: Ջուրի կաթիլները կը սահէին մարմինէն վար: Կը լուացուէր ու կը լուացուէր: Կը ջանար մաքրուիլ ջուրով: Պիտի գիտնա՞ր արդեօք, թէ այդ մաքրութիւնը նոր կեանքի մը սկիզբը պիտի ըլլար:

Անահիտ ունէր ամուսնական շատ հանդարտ կեանք մը: Տասնհինգ տարիներ ետին ձգած էր իր ամուսնոյն՝ Հրաչին հետ: Շատ փափաքած ըլլալով հանդերձ իրենց հեզ ու համեստ կեանքը մանուկի մը ծնունդով չէր պսակուած: Ամոլը քանիցս փորձեր էր իր երջանկութիւնը կնքել երեխայի մը ծնունդ տալով, սակայն բոլոր ջանքերը ի զուր էին: Ամէն օր տունէն գործի, գործէն տուն եկող-գացող Հրաչ ուզեր էր ժառանգ ունենալ: Անոր ալ ջանքերը արդիւնք մը չէին տուած: Եւ այլեւս երկար տարիները իրենց ետին թողած զոյգին յոյսը սպառեր էր: Իրենց ամուսնութիւնը սովորական եւ բնական միօրինակութիւն էր ստացեր: Հանգիստ, խաղաղ ու միօրինակ, սակայն զուրկ հեւքէ ու խանդավառութենէ:

Երբ ջուրի կաթիլները կը սահէին մարմինէն վար, յիշեց այն օրը, երբ տան դիմացի յարկաբաժին փոխադրուած էր դրացի երիտասարդ տղան: Քսանհինգ տարեկան, խարտեաշ մազերով եւ զարգացած մկաններու տէր դրացին սկսեր էր գրաւել Անահիտին ուշադրութիւնը: Ամէն անգամ որ Անահիտ դուռը կը բանար դուրս գալու համար, դրացին ալ իր պայուսակը առած մարմնամարզանքի սրահ երթալու կը պատրաստուէր:

Անահիտին սեփ-սեւ աչքերը, բարեձեւ մարմինը, ճկուն շարժումները եւ հանդարտեցուցիչ խնդուքը ուշադրութիւնը գրաւած էր նաեւ դրացիին: Անահիտ կը բարեւէր զայն կրակոտ նայուածքով: Երիտասարդին հանդէպ ունեցած համակրանքը բացայայտ էր: Մօտ քառասուն տարեկանի հասած կին, իր ամբողջ նազանքով, ակնածանքով քաշողական ուժ կը ստեղծէր իր դիմացինին մօտ: Երբեմն փախստական նայուածքներով, երբեմն ալ համարձակ խօսակցութեամբ Անահիտի ներսիդին տարբեր զգացումներ հասակ առնել սկսած էին դրացիին հանդէպ:

Այն առաւօտ Անահիտ ամուսինը գործի ճամբելէ յետոյ ներս մտաւ: Օրուան բնական տան գործերը ընելու պիտի լծուէր, երբ յանկարծ դրան զանգը հնչեց: Երբ դուռը բացաւ դրացին իր հուժկու հասակով կանգնած էր դրան առջեւ: Առանց բառ մը արտասանելու կամ պատճառաբանութեան ներս մտաւ: Այնքան մօտ կանգնած էին իրարու, որ Անահիտին արիւնը խուժեց եւ այն վայրկեանին զգաց տակնուվրայութիւնը իր զգացումներուն: Դրացին թեթեւ հպումներով եւ քայլերով առաջնորդեց զայն դէպի ննջարան: Անահիտ շատ հեշտ կը հետեւէր անոր առաջնորդող քայլերուն: Միասնաբար ինկան անկողինին վրայ: Անահիտ մերկացաւ. դրացին մերկացաւ: Մերկացան նաեւ բոլոր խորհուրդները, զգացումները: Անահիտ մոռցաւ իր հաւատարմութիւնը ամուսնոյն հանդէպ: Երկար ժամանակէ ի վեր իրենց զսպած, փակ զգացումները բացայայտուած էին այն առաւօտ: Անահիտին մարմարեայ մարմինը միաձուլուեցաւ թխադէմ դրացիին կրքոտ մարմնին հետ:

Ամիս մը անցաւ: Անահիտ եւ դրացին անգամ մըն ալ չհանդիպեցան շէնքին մէջ: Եւ շատ չանցած դիմացի յարկաբաժինը պարպուեցաւ:

Երկու ամիս ետք Անահիտ եւ Հրաչ բացառիկ երջանկութիւն ունէին իրենց հաւատարիմ տան երդիքին տակ: Անահիտին յղութեան առաջին ամիսներն էին, որոնք շատ հանդարտ կը յառաջանային: Փորը կը մեծնար, ինչպէս կը մեծնար նաեւ մանկիկը՝ ողջ-առողջ իր մօրը արգանդին մէջ:

Խարտեաշ նորածինին ծնունդը մեծ ոգեւորութիւն ստեղծեց ազգականներուն մէջ: Կ’ըսէին, թէ նորածինը կը նմանէր իր մեծ հօրը, իսկ ոմանք ալ կը նմանցնէին իր մօրեղբօրը:

Բացի Անահիտէն ոչ ոք պիտի գիտնար, թէ որո՞ւ կը նմանէր մանկիկը:

Անահիտին ամուսնական կեանքին ժառանգը երաշխաւորուած էր նորածինին ծնունդով:

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: