ԵՐԱԶԻ ԼՈԼԻԿՆԵՐ

լոլիկ

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Առաջին քայլը որոշողը ընդհանրապէս ուղեղը կ’ըլլայ. երբ հասնինք ճամբուն կէսը, կը նշմարենք որ զգացումները տեղ առած են արդէն։ Այս երկու անբաժան բարեկամները կամ թշնամիները ձեռք ձեռքի բռնած կը շարունակեն ուղին կամ ալ՝ անդադար վիճելով….

Պասին մէջ տեղաւորուեցանք․ ես պատասխանատու էի վեց պզտիկներու․ դպրոցին տարեկան պտոյտն է։ Ինչ որ հասկցայ՝ այս առաջին փորձառութիւնն էր մանկապարտէզի չստիկներուն, շատ խանդավար էին, իսկ ես՝ պատնէշի վրայ, բացած էի աչքերս ու ուղեղս, չըլլայ թէ սխալ բան մը պատահի․ պասը չգալած մէյ մըն ալ ստուգել ուզեցի…. չորսը կային… երկուքը ո՞ւր են… Լուքան ու Շէնտրիկը չկան… Լուքան զուտ հոլանտացի է, իսկ Շէնտրիկը հարաւ-ամերիկացի, թխամորթ…

Կարծես տաք ջուր թափուած էր գլխէս ի վար, աճապարեցի, վարորդին ըսելով՝ «երկու վայրկեան հաճիս սպասէ», վազեցի դէպի դասարան՝ չկան․ բակ, լուացարան, խաղավայր… չկան…

Առաջին պասը քալեց, մենք երրորդն էինք, աճապարեցի դէպի երկրորդ պասը, դուռը գոց էր, զարկի, բացուեցաւ… գլուխս երկարելով կանչեցի իրենց անունները, հազար փառք՝ հոն էին․ բռնելով ձեռքերնէն վար առի պասէն, արագ-արագ քալեցինք դէպի մեր պասը, պասը ճամբայ ելած էր, տխմա՛ր վարորդ, չէ՞ որ ըսած էի ինծի սպասէ…. ցատկեցի պասին դիմաց ու կեցուցի պասը, բարձրացանք ու նստանք տեղերնիս․ այս ի՞նչ իրարանցում էր, Աստուած իմ, քրտինքներու մէջ էի… հապա՞ եթէ իրաւ կորսուէին… հարցուցի պզտիկներուն երթալնուն պատճառը․ Լուքան ըսաւ որ մայրը այդ պասին մէջ է եղեր, ազդարարեցի որ առանց ինձմէ խնդրելու այսպիսի քայլ մը չառնեն․ ու սկսաւ իրենց համար զուարճալի իսկ ինծի համար ջիղերու մարզանքի օրը:

Տակաւին չէի հանդարտած, քովս նստող ուսուցչուհին սկսաւ զրոյցի․

– Անցեալ Ուրբաթ կանուխ արձակուած էիր, Ամսթերտամ պիտի երթայիր, գացի՞ր։

Հոս ալ կիները նոյնն են, ամէն ինչէն լուր ունին, մտածեցի։

– Այո, գացի,- ըսի ու սկսայ Ամսթերտամի տեսարժան տեղերուն մասին խօսիլ՝ գեղեցկութեան, որքան հին քաղաք ըլլալուն, որքան բնակիչ ունենալուն, շատ գեղեցիկ կամուրջներ ու ջրանցքներ ունենալուն…

Էլիզը ապշած զիս մտիկ կ’ընէր, մէկ կողմէ պզտիկներուն կը հսկէի աչքով, միւս կողմէ կը շարունակէի հաւաքած գիտելիքներս, կարծես կ’ուզէի ըսել թէ «Քու երկիրդ է, բայց ես ալ բաւական բան գիտեմ քու մասիդ»:

Էլիզը ըսաւ․

– Ես Ամսթերտամ չեմ գացած։

Ապշեցայ… ինչպէ՞ս այսինքն։

Էլիզ մօտաւորապէս իմ տարիքիս կին մըն է, երկու զաւակի մայր, լաւ գործ ունի, ընդամէնը մէկ ժամ է շոգեկառքով Տեն Հակէն Ամսթերտամ․ աշխարհի գեղեցիկ մայրաքաղաքներէն մէկը քիթին ծայրն է, ու ինք չէ գացած…

Հարցուցի՝ «ինչո՞ւ»․ ըսաւ՝ «չեմ գիտեր, թերեւս ապագային երթամ», ու սկսաւ պատմել․

– Ես երբեք չէի ուզած ուսուցչութեան ասպարէզը, ծնողքս ստիպեց ինծի։

․․․Հա հոս ալ այդպիսի բաներ կան, մտածեցի։

– Ի՞նչ կ’ուզէիր ըլլալ,- հարցուցի։

– Հողագործ,- ըսաւ․ հետը բերած էր մէկ սնտուկ լոլիկ, որ առտուընէ ի վեր աչքիս կը զարնէր․ առնելով լոլիկ մը ինծի հրամցուց… անմիջապէս դառնալով նայեցայ պզտիկներուն ու աչքովս համրեցի, կարծես պասին պատուհանէն կրնային թռչիլ…

Լոլիկը խնձորի պէս սկսայ ուտել ու մտածել. այս լոլիկին մէջ Էլիզին երազը կար, որ չէր կրցած իրականացնել, սակայն իր ասպարէզին կողքին պահպանած էր երազը, ու մեզի հրամցնելու համար լոլիկները բերած էր այսօր:

Տրամաբանութիւնը մեզ կը հրէ, սակայն զգացականն ալ իր ներկայութիւնը կը պարտադրէ․ երկու անբաժաններ:

Վերջապէս խերով ու բարով վերջացաւ օրը, ինծի յանձնուած վեց պզտիկները ապահով հասան իրենց տուները:

 

 
Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s