ՄԻԱՅՆ ՄԷԿ ԱՆԳԱՄ

Անահիտը

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Անահիտ մարմարեայ միակտուր սիւնաքարի մը նման փռուած պառկած էր անկողինին մէջ: Կուրծքը հեւ ի հեւ կ’ելեւէջէր դեռ: Սպիտակ մորթը եւ կարմրած այտերը կը զարդարէին ճերմակ սաւանը: Կրքոտ փախուստին ամչկոտութիւնը քօղարկուած էր կուրծքերը ծածկող երկար սեւ մազերովը:

Ելաւ անկողինէն ու մտաւ լոգարան: Ջուրի կաթիլները կը սահէին մարմինէն վար: Կը լուացուէր ու կը լուացուէր: Կը ջանար մաքրուիլ ջուրով: Պիտի գիտնա՞ր արդեօք, թէ այդ մաքրութիւնը նոր կեանքի մը սկիզբը պիտի ըլլար:

Անահիտ ունէր ամուսնական շատ հանդարտ կեանք մը: Տասնհինգ տարիներ ետին ձգած էր իր ամուսնոյն՝ Հրաչին հետ: Շատ փափաքած ըլլալով հանդերձ իրենց հեզ ու համեստ կեանքը մանուկի մը ծնունդով չէր պսակուած: Ամոլը քանիցս փորձեր էր իր երջանկութիւնը կնքել երեխայի մը ծնունդ տալով, սակայն բոլոր ջանքերը ի զուր էին: Ամէն օր տունէն գործի, գործէն տուն եկող-գացող Հրաչ ուզեր էր ժառանգ ունենալ: Անոր ալ ջանքերը արդիւնք մը չէին տուած: Եւ այլեւս երկար տարիները իրենց ետին թողած զոյգին յոյսը սպառեր էր: Իրենց ամուսնութիւնը սովորական եւ բնական միօրինակութիւն էր ստացեր: Հանգիստ, խաղաղ ու միօրինակ, սակայն զուրկ հեւքէ ու խանդավառութենէ:

Երբ ջուրի կաթիլները կը սահէին մարմինէն վար, յիշեց այն օրը, երբ տան դիմացի յարկաբաժին փոխադրուած էր դրացի երիտասարդ տղան: Քսանհինգ տարեկան, խարտեաշ մազերով եւ զարգացած մկաններու տէր դրացին սկսեր էր գրաւել Անահիտին ուշադրութիւնը: Ամէն անգամ որ Անահիտ դուռը կը բանար դուրս գալու համար, դրացին ալ իր պայուսակը առած մարմնամարզանքի սրահ երթալու կը պատրաստուէր:

Անահիտին սեփ-սեւ աչքերը, բարեձեւ մարմինը, ճկուն շարժումները եւ հանդարտեցուցիչ խնդուքը ուշադրութիւնը գրաւած էր նաեւ դրացիին: Անահիտ կը բարեւէր զայն կրակոտ նայուածքով: Երիտասարդին հանդէպ ունեցած համակրանքը բացայայտ էր: Մօտ քառասուն տարեկանի հասած կին, իր ամբողջ նազանքով, ակնածանքով քաշողական ուժ կը ստեղծէր իր դիմացինին մօտ: Երբեմն փախստական նայուածքներով, երբեմն ալ համարձակ խօսակցութեամբ Անահիտի ներսիդին տարբեր զգացումներ հասակ առնել սկսած էին դրացիին հանդէպ:

Այն առաւօտ Անահիտ ամուսինը գործի ճամբելէ յետոյ ներս մտաւ: Օրուան բնական տան գործերը ընելու պիտի լծուէր, երբ յանկարծ դրան զանգը հնչեց: Երբ դուռը բացաւ դրացին իր հուժկու հասակով կանգնած էր դրան առջեւ: Առանց բառ մը արտասանելու կամ պատճառաբանութեան ներս մտաւ: Այնքան մօտ կանգնած էին իրարու, որ Անահիտին արիւնը խուժեց եւ այն վայրկեանին զգաց տակնուվրայութիւնը իր զգացումներուն: Դրացին թեթեւ հպումներով եւ քայլերով առաջնորդեց զայն դէպի ննջարան: Անահիտ շատ հեշտ կը հետեւէր անոր առաջնորդող քայլերուն: Միասնաբար ինկան անկողինին վրայ: Անահիտ մերկացաւ. դրացին մերկացաւ: Մերկացան նաեւ բոլոր խորհուրդները, զգացումները: Անահիտ մոռցաւ իր հաւատարմութիւնը ամուսնոյն հանդէպ: Երկար ժամանակէ ի վեր իրենց զսպած, փակ զգացումները բացայայտուած էին այն առաւօտ: Անահիտին մարմարեայ մարմինը միաձուլուեցաւ թխադէմ դրացիին կրքոտ մարմնին հետ:

Ամիս մը անցաւ: Անահիտ եւ դրացին անգամ մըն ալ չհանդիպեցան շէնքին մէջ: Եւ շատ չանցած դիմացի յարկաբաժինը պարպուեցաւ:

Երկու ամիս ետք Անահիտ եւ Հրաչ բացառիկ երջանկութիւն ունէին իրենց հաւատարիմ տան երդիքին տակ: Անահիտին յղութեան առաջին ամիսներն էին, որոնք շատ հանդարտ կը յառաջանային: Փորը կը մեծնար, ինչպէս կը մեծնար նաեւ մանկիկը՝ ողջ-առողջ իր մօրը արգանդին մէջ:

Խարտեաշ նորածինին ծնունդը մեծ ոգեւորութիւն ստեղծեց ազգականներուն մէջ: Կ’ըսէին, թէ նորածինը կը նմանէր իր մեծ հօրը, իսկ ոմանք ալ կը նմանցնէին իր մօրեղբօրը:

Բացի Անահիտէն ոչ ոք պիտի գիտնար, թէ որո՞ւ կը նմանէր մանկիկը:

Անահիտին ամուսնական կեանքին ժառանգը երաշխաւորուած էր նորածինին ծնունդով:

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s