ՃԱՄԲԱՆԵՐԸ ՓԱԿՈՒԱԾ ԷԻՆ ՁԻՒՆՈՎ

 

ձիւն

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ձիւնը գոցեր էր ամենուրեք: Կէսօրէ վերջ քամին զօրաւոր փչեր էր ու դիզ մը ձիւն կուտակուեր էր ճամբաներուն վրայ: Անկարելի էր վերադառնալ տուն: Տո՞ւն. տունս հոս էր: Քսան տարիներէ աւելի մեր միասնութիւնը ապրած էինք այս տան մէջ: Կը յուսայի, թէ մեր վերջին ընթրիքին դարձեալ պիտի կարողանայինք աչքէ անցընել մեր յարաբերութիւնը: Յարաբերութիւն՝ առանց ստորագրութեան, առանց մատի անցած օղակներու…: Կայծակնահար եղեր էինք, երբ համալսարանին ելքին բախած էինք իրարու:
–  Պատմէ՛, ի՞նչպէս պատահեցաւ դէպքը:

Ամէն առաւօտ, որ կ’արթննայի, դարձեալ կը սիրահարուէի թէ անոր, թէ անոր հետ ապրած կեանքիս: Մեր աշխարհին մէջ շատ գունաւոր էր ամէն ինչ: Երկուքս ալ՝ արուեստագէտ գծագրիչ, երբ վկայուեցանք համալսարանէն, տուն մը վարձեցինք ու կազմեցինք մեր արուեստանոցն ալ: Ամբողջ օրը ձիւնած էր եւ կէսօրէ վերջ արդէն ձիւնամրրիկ սկսած էր։
–  Այս գիշեր մի՛ երթար, օդը աննպաստ է: Վաղ առաւօտ կ’երթաս:

Մեր վերջին գիշերն էր: Պառկեցանք: Մինչեւ քնանալս զինք դիտեցի: Դրոշմեցի ուղեղիս մէջ երեսին արտայայտութիւնը, նոյնիսկ քունին մէջ: Հոտը քաշեցի մէջս: Քնացեր եմ: Սակայն դող մը զգալով արթնցայ կէս գիշերին: Ելայ տեղէս ու խոհանոց գացի եւ հացի խոշոր դանակը առի: Դեռ ձիւն կը տեղար: Բոլոր ճամբաները փակուած էին:

Արիւն ժայթքած էր քիթիս, բերնիս: Ձեռքերէս կը կաթկթէին արեան կաթիլները: Պիտի չձգէի, որ ուրիշինը ըլլար ան: Չէի կրնար հրաման տալ, որ ուրիշ մէկու մը մատները դպչէին մորթին, մարմնին:
–  Ինչո՞ւ մեռցուցիր, հարց տուաւ դատաւորը:
–  Կորսուէ՛, գնա՛, շան կնի՛կ:

Հօրս ձայնն էր, որ կը հնչէր ականջներուս մէջ: Մայրս իր տունը լքելէ զատ ուրիշ ճար չունէր: Եւ նաեւ լքելով զիս հեռացեր էր այն գիշեր տունէն եւ անգամ մըն ալ չէի տեսեր զինք:

Դանակը քանի մը հարիւր անգամ խրեցի սրտին կեդրոնը: Ճերմակ սաւանը ներկուած էր մեր սիրոյն վառ գոյնով:
–  Գործողութեան պէտք է ենթարկուի եւ որպէսզի կասկած մը չունենանք յառաջիկային համար, պէտք է լրիւ մաքրուին ձուերը, արգանդն ալ:

Բաժնուելու որոշումին միասնաբար յանգեցանք: Դադրած էի կնոջական սեռային ցանկութիւն ունենալէ, այլեւս չէի բաւարարեր ալ զինք։ Հասկնալի էր ամէն ինչ, որ բնութեան օրէնքին մէջ գրուեր էր այր ու կնոջ համար: Գոյները ինծի համար սկսեր էին կորսնցնել իրենց իմաստը: Փայլուն, գոյնզգոյն օրերը սկսեր էին մթագնիլ, ինչպէս որ մթագնած էին մանկութեանս յիշատակելի օրերը մօրս տան լքումովը, որուն միակ պատճառն էր հօրս վարուելակերպը մօրս հետ։

Դատաւորին ձայնը հնչեց դատարանի սրահին մէջ:
–  Որոշուած է…:

Դուռը փակեր էի, չվերադառնալու որոշումով: Եթէ այն գիշեր ձիւն չտեղար եւ ես չպարտաւորուէի կրկին տեսնել զայն՝ ան պիտի ըլլար ուրիշին: Այն ձիւնոտ գիշեր փակեր էի ելքի բոլոր ճամբաները:

 

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s