ՀԵԾԱՆԻՒԻՆ ՀՄԱՅՔԸ

հեծանիւի նկար

Յ. ՀԵԼՎԱՃԵԱՆ

Մեր տան դիմացի դաշտը մեծ նշանակութիւն ունէր ինծի համար, որովհետեւ ունէր առաւելութիւն մը. մեր տան սեմէն կարելի էր հեռուն տեսնուող ճամբան դիտել իր բոլոր մանրամասնութիւններով:

Ամէն յետմիջօրէի, մեր տան շեմին կեցած, կարօտով եւ անհամբեր աչքերով կը սպասէի հօրս: Ան ամէն օր այդ ճամբայէն կը վերադառնար տուն: Հազիւ կը յայտնուէր, արագընթաց կը վազէի անոր ուղղութեամբ, ուժասպառ կը հասնէի հօրս, առանց բարեւ տալու, նոյնիսկ համբուրելու պարտաւորութիւնս մոռցած կը ցատկէի հօրս հեծանիւին վրայ, որպէսզի միասին շարունակէինք յառաջանալ դէպի տուն: Իմ ուրախութիւնս չափ ու սահման չունէր. ամէնօրեայ կեանքիս մաս կը կազմէր այս խաղը՝ վազել, շնչասպառ ըլլալու աստիճան, նստիլ հօրս հեծանիւին վրայ եւ վերադառնալ տուն:

Մայրս սրտնեղած կը բարկանար․

– Տղա՛ս, կ’արժէ՞ դուն քեզ այսքան յոգնեցնես հեծանիւ նստելու համար, վաղուընէ սկսեալ քեզի արգիլուած է հեծանիւ նստիլ. չեմ ուզեր որ դուն քեզ յոգնեցնես անիմաստ խաղի մը համար: Ու վէճ մըն էր որ կը սկսէր հօրս եւ մօրս միջեւ. հայրս բոլորովին անհեթեթ կը տեսնէր մօրս մտահոգութիւնը:
– Տալիտա՛, ձգէ, տղան մի նեղացներ, վազքը թէ մարզանք է եւ թէ առողջութիւն, չեմ ուզեր որ արգելք ըլլաս անոր ուրախութեան:

Ես անկիւն մը կեցած հօրս յաղթանակին կը սպասէի:

Վէճը երթալով տարբեր վիճակ ստացաւ, երբ հայրս ու մայրս լրջօրէն սկսան կռուիլ, իսկ ես՝ յանցաւորս, նեղացած մտայ անկողին եւ աչքս բաց, սկսայ երազել մեծցած Յովհաննէսին մասին, թէ ինչպէս իր սեփական հեծանիւով կը խաղար մեր տան դիմացի դաշտին մէջ:

Հօրս եւ մօրս կռիւը սկսաւ վախցնել մանուկ սիրտս ու ես կարծեմ յանձնուած էի ժամանակաւոր մահուան:

Յաջորդ օրը, Կիրակի ըլլալուն, յամառութիւն կ’ընէի մահճակալէս դուրս գալու:

– Յովհաննէ՛ս, այս ի՞նչ ծուլութիւն է, ինչո՞ւ տակաւին քնացած ես:

Իսկ ես սուտ քուն կը ձեւանայի եւ դժգոհ դէմքով ուշի ուշով մօրս մեղադրանքը մտիկ կ’ընէի:

– Յովհաննէ՛ս, տղաս, եկուր եւ տես, թէ հայրդ ի՞նչ անակնկալ պատրաստեր է քեզի համար:

Անմիջապէս կը ցատկեմ տեղէս եւ կը թեքիմ հիւրանոց. փշաքաղուած կը կենամ եռոտանի կապոյտ հեծանիւի մը դիմաց, կը վազեմ, հօրս կը փաթթուիմ, նաեւ մօրս եւ հեծանիւս գրկած կը մտնեմ ննջարանս՝ մօտէն ծանօթանալու անոր:

Այդ օրուընէ դադրած էր տարիներու խաղս:

Այսօր յիշողութեանս մէջ կու գան շնչասպառ վազելս դէպի հեռուները ու յոգնած հօրս հետ, ուրախութիւնը սրտիս մէջ տուն վերադարձս:

Երանի մանկութիւնս վերադարձնեն ինծի:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s