ՄԿՐՏՈՒԹԻՒՆ (Բ․)

%d5%af%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b6%d6%84-4

ՅԱՐՈՒԹ Գ․

Ուրեմն պիտի լոգնանք…

Մօրուքով մարդիկը նորէն կը սկսին երգել եւ աւազանին մէջ թռչունի մը բերանէն… կարծեմ շամբու կը պարպեն:

Յանկարծ քանի մը կիներ զիս հօրեղբօրս ձեռքէն կ’առնեն, կը դնեն սեղանի մը վրայ, ու բոլորը վրաս ծռած կը սկսին զիս մերկացնել:

Ուա՜ու, կաթիկ… մամաս ալ ունի ասոնցմէ եւ կաթիկ կը խմցնէ ինծի. բայց ասոնցմէ մէկը այնքան մեծ է, որ կը փակի երեսիս եւ կը խեղդէ զիս…

Մերկացնելէն ետք հօրեղբայրս նորէն կը գրկէ զիս, մօրուքով մարդը բաներ մը կ’ըսէ եւ հօրեղբայրս կը պատասխանէ:

Մէյ մըն ալ մօրուքով մարդը կ’առնէ զիս անոր ձեռքէն եւ կը մտցնէ աւազանին մէջ եւ կը սկսի ափովը ջուր թափել վրաս:

Ես կը փորձեմ ազատիլ ձեռքէն, կը պոռամ, կու լամ, բայց ի՞նչ օգուտ. նոյնիսկ մեծ մայրս կեցած կը դիտէ:

Վերջապէս մօրուքով մարդը աւազանէն կը հանէ զիս եւ կը դնէ հօրեղբօրս գիրկը եւ կը սկսի խօսելով մարմինիս ամէն կողմը ձէթ քսել:

Է՜, հիմա կը ցցնեմ: Նշան կ’առնեմ մօրուքով մարդուն մօրուքին եւ… շըռռռռռռռ մէկ հատ մը կը շռեմ…

Բոլորը կը խնդան, նոյնիսկ մօրուքով մարդը:

Է՜, բան մը չհասկցանք, եւ կը սկսիմ նորէն լալ ու պոռալ, մինչ նոյն կիները կը հագցնեն զիս ու պզտիկ սենեակէն կ’ելլենք մեծ նկարներով սենեակը…

Ծնողքս ու հօրեղբայրս շարքի կը կենան ու լոյս հանող գործիքով մարդիկը գործի կ’անցնին…

– Հատէ՛, մօտեցիր որ շնորհաւորենք:

Կնոջս ձայնն է, որ զիս կ’արթնցնէ:

Կը մօտենանք եւ կը շնորհաւորենք, կը նայիմ փոքրիկին, որ կարծես կը ժպտի ինծի…

Շնորհաւոր ըլլայ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ԱՐԾԻՒՆ ՈՒ ՈՉԽԱՐԸ

%d5%a1%d6%80%d5%ae%d5%ab%d6%82%d5%b6-%d5%b8%d6%82

անահիտ սարգիսեան

Բա՜րձր լեռներուն վրայ
բոյն դրած արծիւը
բարձրերէ՜ն նկատեց
կանաչ դաշտերուն մէջ
հանգի՜ստ արածող հօտը…

Թեւերը լայն բացաւ,
յարձակեցաւ
ու մագիլներով
բռնեց փախցուց ոչխար մը…

Դէպի երկինք սլացաւ
հպարտ արծիւը
հետը տանելով
մագիլներէն կախուած
իր յաղթանակը`
ոչխար մը…

Հովիւը
իրար անցաւ…
Աչքերուն դիմաց
իր հօտէն
ոչխար մը,
արծիւին մագիլներէն կախուած
երկինք կը բարձրանար
ու արծիւին
կե՛րը պիտի դառնար…

Շուտով հանեց պարսատիկը,
քար մը զետեղեց,
նշան առաւ
ու փրկութեան քարը արձակեց…

Քարը սլացաւ,
արծիւին դպաւ…
Ինկաւ գետին
վիրաւոր արծիւը,
սակայն ոչխա՞րը…
Ո՜վ զարմանք,
մնաց վերը`
երկինքը…

Ու կ’ըսեն թէ`
մեր աշխարհին
բարձր լեռներուն վրայ
բուրդէ ամպեր դարձած,
ազա՜տ կը խաղան
այն բոլո՜ր ոչխարները
որոնք
հաւատարիմ հովիւին պարսատիկով
փրկուած են
արծիւին սո՛ւր մագիլներէն…

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԴԵՂՁԻՆ ՀԵՏ

%d5%a4%d5%a5%d5%b2%d5%b1

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Միակորիզ պտուղներէն՝ դեղձը պտուղս է։ Համարձակութիւն պէտք է նախ անոր աղուամազերուն դպնալու։ Տեսքով՝ կլոր-մլոր, կեանքի աշխոյժ գոյներով, հոտը հեռուէն կը կանչէ զիս, մատներովս կը մերկացնեմ զինք… հասուն է, շատ հասուն, բոլոր պտուղներուն համը մաքնիսացած է իր մէջ, քիչ մը թթու՝ կը սթափեցնէ գիտակցութիւնս, քիչ մը քաղցր քիմքիս մէջ հարսանիք ընելով․ թեթեւ լեղիութիւնը, որ իր ազնուականութիւնը կ’ամրապնդէ… հասուն է, շատ հասուն, այդքան ջրոտ, որ կը հալի բերնիս մէջ, աջ ու ձախ պարելով կը յետաձգէ ճամբորդութիւնը դէպի ստամոքս:

Դեղձը դրախտէն գիրկս ինկած պտուղն է արեւի:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԶԷՅԹՈՒՆԱ ԻՇԽԱՆԸՆ ԹԱՂԻՒՄԸ

ԶԷՅԹՈՒՆԻ ԲԱՐԲԱՌ

zeytoon
Զէյթունցի հայեր
Աղբիւր՝ Զեյթուն hy.wikipedia.org

ԳԱՅԻԱՆԷ  ՆԱԼՊԱՆՏԵԱՆ

Գեղացը իշխանը մեռով. հումմիկ չօ կանում յիշիյ չիւյ մէկն իյ։ Անծիւյիւտ էօյ իյ։ Իս շոտ պըտիկ իյ, բոն մ’է էչ գիտիյ, մինծ մոմս իտիւը պահւըտոծ էչվէս էառոջ ամէն բոն կօ տիսնիյ, ամմօ, շոտ բոն էա չիմ կանայ հասկանոյ հըլօ։ Մեռիլը էառոջ այիւծէայգ դայձըցան։ Իտքը դայսը տախդոկ դըայան, կոյոք վառիցոն, ջոյը տաքցըցան, եու վըլանոն, հապօ էա պէատանքա պէլլիցոն, խետուկ չուանկըով կայիցոն, միջքը գուտը կապիցոն։ Կանակնիյը աղլըխը ձէառքիյնին բոռնոծ լաց կօ կէնին, կօ ճէնչին։ Գեղացընիյը չիւս դոհ խապոյ կօ ղրկին, եու ալայը հաւքըուան։ Խոռու խըռըւիւյ տեղիյէ՝ աղէնիյ, բայիկոմնիյ, ուտոյնիյ կու գոն։  Ֆռնուզա, Արեգինա, Աւագ-կոլա ու Զէյթունա օզգ ու տոկը կու գոյ։ Վայդապիտնիյ, քահանոնիյ հիգգէն համոյ աղոյթք կ’օսին։ Իտքը, լէշփէատը կ’առնուն ի ժոմ՝ գեղիցէ կու տանըն։ Գեղացընիյը խեչ-խեչա կօ նաստան, կանակնիյը էվէ կօ լացըն ու կօ լացընըն։ Լէշփէատը չիւս հիգգէ բէճը դըայած գիյիզմոն կօ տանըն, տէյտէյը հիտնիյը կ’ոյթոյ, եու թաղիւմը էնէ, մոյդիյն ու կանակնիյնէ կ’ոյթոն։ Ինտիյկոց ընթյըք կօ հազըյէն, գեղացընիյին ու աղքոտնիյին կօ ճովոն, միկէլ էօյն էա էագիւղք կէնըն. գեղացընիյը հուգէով սրբէօվ մխիթարվըն, մէյ իշխանն էա՝ Մըաղըպըատատը, դոյոխտա դոռը իյթոյ…։

 

Դժուար հասկնալի բառեր

աղլըխ – թաշկինակ, հմմտ․՝ այլուղ
այիւծէայգ – արեւելք
անծիւյիւտ էօյ էյ – անձրեւոտ օր էր
բոն մ’է էչ գիտիյ – բան մըն ալ չէի գիտեր
գուտը – գօտի
էագիւղք – հոգեճաշ
էվէ – դարձեալ
ի ժոմ, գեղիցէ – եկեղեցի
ինտիյկոց – իրիկուան
լէշփէատ – լէշ փայտ, դագաղ
խեչ-խեչա – քով քովի
խետուկ չուանկ – նարօտ
խոռու խըռըւիւյ – հեռու հեռաւոր
կէնըն – կ’ընեն
կօ ճէնչին – կը ճչան, կը պոռան
կօ ճովոն – կը ճուան, կը կանչեն
կօ նաստան – կը նստին
կոյոք – կրակ
մըաղըպըատատը- դժոխքէ անդին (պըատատը՝ դժոխք)
միկէլ էօյն էա – յաջորդ օրն ալ
ուտոյնիյ – օտարներ
չիւս դոհ – չորս կողմ
վըլանոն – լուան
օզգ ու տոկը – ազգ ու ազինքը

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿՈՐՍՈՒԱԾՆԵՐՈՒՆ ԱՐԺԷՔԸ

%d5%ac%d6%84%d5%a5%d5%ac

ՆԱՐՕՏ ՊՕՅԱՃԸ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

Տարօնը շատ լաւ գործատէր մըն էր: Միշտ կ’աշխատէր: Իր գործին մէջ շատ յաջող էր:

Օր մը մէկը անոր սիրահարուեցաւ: Տարօնն ալ զայն հաւնեցաւ եւ ամուսնացան:

Իրարու հետ երեք տարի անցուցին: Սակայն Տարօն իր կնոջմով բնաւ չէր հետաքրքրուեր: Միշտ կ’աշխատէր եւ կնոջը կարեւորութիւն չէր տար:

Գիշեր մը Տարօնին կինը գլուխը առաւ եւ գնաց, որովհետեւ չէր կրնար Տարօնին հանդուրժել: Տարօնը գիշեր-ցերեկ կ’աշխատէր. տունը կ’աշխատէր. միշտ կ’աշխատէր:

***

Տարօնը երբ արթնցաւ, կինը քովը չկար: Ինչո՞ւ կինը զինք լքած էր: Երեք օր միայն խորհեցաւ: Տունէն դուրս չելաւ եւ ի վերջոյ պատճառը հասկցաւ, բայց ալ շատ ուշ էր: Ո՞վ գիտէ ան հիմա ո՞ւր էր:

Տարօն անոր արժէքը անոր երթալէն վերջ հասկցած էր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԳԼՈՒԽԸ ԱՌՆԵԼ ՈՒ ԵՐԹԱԼ

%d5%a5%d6%80%d5%a9%d5%a1%d5%ac

ՄԻՐԷՅ ԻՆԹԻՊԱ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

Ի՛նչ որ ունիս կը ձգես
Ու կ’երթաս:
Ընտանիքդ, գործդ, տունդ:
Այսքան դիւրի՞ն է
Ամէն բանը ձգել:
Բայց մի՛ մոռնար
Վերադարձ չունիս:
Ընտանիքդ ի՞նչ կը խորհի:
Ինչո՞ւ գացիր՝ պիտի չըսէ՞:
Հեռաձայնը գոցել եւ երթալ
Այնքան ալ դիւրին չէ:
Շա՜տ կը զղջաս,
Վերադարձ չունեցող ճամբայ մը
Կ’երթաս:

Գնա՛, գնա՛
Սակայն ետեւդ ձգածներդ
Քեզ պիտի չմոռնան:
Գնա՛,
Դուն զանոնք պիտի մոռնա՞ս:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԱԶԱՏՈՒԹԻ՞ՒՆ ԱՐԴԵՕՔ

%d5%b3%d5%a5%d5%b4%d5%a1%d5%ba%d5%a1%d6%80%d5%bf%d5%a7%d5%a6

ԼԱՐԱ ԳԸՐ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

 Ճաշի պահն էր. Լուսինը սենեակէն ելաւ եւ ճաշասեղանին մօտեցաւ: Մայրը ու հայրը կը ճաշէին:

– Եկո՛ւր, աղջիկս, ճաշէ՛,- ըսաւ հայրը:

– Ես ոլոռն չեմ սիրեր,- պատասխանեց Լուսինը եւ աւելցուց.- Ես ճեմապարտէզ երթալ, ծառերուն տակ նստիլ կ’ուզեմ: Ոլոռն չէ, փիցցա ուտել կ’ուզեմ: Տունը նստիլ չէ, դուրսը ճաշել կ’ուզեմ: Զզուեցայ այս ճաշէն, զզուեցայ: Այս տունէն ալ զզուեցայ:

– Գնա՛, դուրս ելի՛ր. փիցցա կե՛ր ու ճեմապարտէզ գնա՛: Բայց անգամ մըն ալ չես կրնար այս դռնէն ներս մտնել:

Լուսին փողոց ելաւ, սակայն ի՞նչ պիտի ընէր, ո՞ւր պիտի երթար: Անօթի էր. դրա՞մ ունէր: Ձեռքը գրպանը խոթեց: Այո՛, դրամ ունէր, սակայն քանի՞ օր կրնար դիմանալ: Ունեցած դրամով փիցցա ուտելու գնաց: Ամենէն պզտիկ փիցցան ուզեց, կերաւ եւ դրամը վճարեց: Շատ քիչ դրամ մնաց: Առաջին անգամ առանձին էր: Յետոյ ճեմապարտէզ գնաց: Ծառի մը հովանիին տակ նստաւ: Սակայն կարդալիք գիրք չունէր: Պարապ-սարապ նստաւ: Տղաքը դիտեց: Տղայ մը մայրիկին քովը գնաց. մայրը անոր փաթթուեցաւ: Լուսին իր մայրիկը կարօտցած էր: Աչքէն արցունք եկաւ: Աչքերը սրբեց: Ոտքի ելաւ եւ քալել սկսաւ: Բայց չէր գիտեր, թէ ո՞ւր էր: Այսքան ազատութիւն բաւ էր: Տուն վերադարձաւ: Դուռը զարկաւ: Մայրիկը դիմաւորեց: Աչքերը ուռած էին: Լուսին լալ սկսաւ եւ մօրը փաթթուեցաւ:

– Շատ ներողութիւն, մայրի՛կ, շա՜տ ներողութիւն:

Լուսին հասկցաւ, թէ իր ծնողքը ամէն բանէ շատ աւելի կարեւոր էր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: