ՄԿՐՏՈՒԹԻՒՆ (Բ․)

%d5%af%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b6%d6%84-4

ՅԱՐՈՒԹ Գ․

Ուրեմն պիտի լոգնանք…

Մօրուքով մարդիկը նորէն կը սկսին երգել եւ աւազանին մէջ թռչունի մը բերանէն… կարծեմ շամբու կը պարպեն:

Յանկարծ քանի մը կիներ զիս հօրեղբօրս ձեռքէն կ’առնեն, կը դնեն սեղանի մը վրայ, ու բոլորը վրաս ծռած կը սկսին զիս մերկացնել:

Ուա՜ու, կաթիկ… մամաս ալ ունի ասոնցմէ եւ կաթիկ կը խմցնէ ինծի. բայց ասոնցմէ մէկը այնքան մեծ է, որ կը փակի երեսիս եւ կը խեղդէ զիս…

Մերկացնելէն ետք հօրեղբայրս նորէն կը գրկէ զիս, մօրուքով մարդը բաներ մը կ’ըսէ եւ հօրեղբայրս կը պատասխանէ:

Մէյ մըն ալ մօրուքով մարդը կ’առնէ զիս անոր ձեռքէն եւ կը մտցնէ աւազանին մէջ եւ կը սկսի ափովը ջուր թափել վրաս:

Ես կը փորձեմ ազատիլ ձեռքէն, կը պոռամ, կու լամ, բայց ի՞նչ օգուտ. նոյնիսկ մեծ մայրս կեցած կը դիտէ:

Վերջապէս մօրուքով մարդը աւազանէն կը հանէ զիս եւ կը դնէ հօրեղբօրս գիրկը եւ կը սկսի խօսելով մարմինիս ամէն կողմը ձէթ քսել:

Է՜, հիմա կը ցցնեմ: Նշան կ’առնեմ մօրուքով մարդուն մօրուքին եւ… շըռռռռռռռ մէկ հատ մը կը շռեմ…

Բոլորը կը խնդան, նոյնիսկ մօրուքով մարդը:

Է՜, բան մը չհասկցանք, եւ կը սկսիմ նորէն լալ ու պոռալ, մինչ նոյն կիները կը հագցնեն զիս ու պզտիկ սենեակէն կ’ելլենք մեծ նկարներով սենեակը…

Ծնողքս ու հօրեղբայրս շարքի կը կենան ու լոյս հանող գործիքով մարդիկը գործի կ’անցնին…

– Հատէ՛, մօտեցիր որ շնորհաւորենք:

Կնոջս ձայնն է, որ զիս կ’արթնցնէ:

Կը մօտենանք եւ կը շնորհաւորենք, կը նայիմ փոքրիկին, որ կարծես կը ժպտի ինծի…

Շնորհաւոր ըլլայ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՐԾԻՒՆ ՈՒ ՈՉԽԱՐԸ

%d5%a1%d6%80%d5%ae%d5%ab%d6%82%d5%b6-%d5%b8%d6%82

անահիտ սարգիսեան

Բա՜րձր լեռներուն վրայ
բոյն դրած արծիւը
բարձրերէ՜ն նկատեց
կանաչ դաշտերուն մէջ
հանգի՜ստ արածող հօտը…

Թեւերը լայն բացաւ,
յարձակեցաւ
ու մագիլներով
բռնեց փախցուց ոչխար մը…

Դէպի երկինք սլացաւ
հպարտ արծիւը
հետը տանելով
մագիլներէն կախուած
իր յաղթանակը`
ոչխար մը…

Հովիւը
իրար անցաւ…
Աչքերուն դիմաց
իր հօտէն
ոչխար մը,
արծիւին մագիլներէն կախուած
երկինք կը բարձրանար
ու արծիւին
կե՛րը պիտի դառնար…

Շուտով հանեց պարսատիկը,
քար մը զետեղեց,
նշան առաւ
ու փրկութեան քարը արձակեց…

Քարը սլացաւ,
արծիւին դպաւ…
Ինկաւ գետին
վիրաւոր արծիւը,
սակայն ոչխա՞րը…
Ո՜վ զարմանք,
մնաց վերը`
երկինքը…

Ու կ’ըսեն թէ`
մեր աշխարհին
բարձր լեռներուն վրայ
բուրդէ ամպեր դարձած,
ազա՜տ կը խաղան
այն բոլո՜ր ոչխարները
որոնք
հաւատարիմ հովիւին պարսատիկով
փրկուած են
արծիւին սո՛ւր մագիլներէն…

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԴԵՂՁԻՆ ՀԵՏ

%d5%a4%d5%a5%d5%b2%d5%b1

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Միակորիզ պտուղներէն՝ դեղձը պտուղս է։ Համարձակութիւն պէտք է նախ անոր աղուամազերուն դպնալու։ Տեսքով՝ կլոր-մլոր, կեանքի աշխոյժ գոյներով, հոտը հեռուէն կը կանչէ զիս, մատներովս կը մերկացնեմ զինք… հասուն է, շատ հասուն, բոլոր պտուղներուն համը մաքնիսացած է իր մէջ, քիչ մը թթու՝ կը սթափեցնէ գիտակցութիւնս, քիչ մը քաղցր քիմքիս մէջ հարսանիք ընելով․ թեթեւ լեղիութիւնը, որ իր ազնուականութիւնը կ’ամրապնդէ… հասուն է, շատ հասուն, այդքան ջրոտ, որ կը հալի բերնիս մէջ, աջ ու ձախ պարելով կը յետաձգէ ճամբորդութիւնը դէպի ստամոքս:

Դեղձը դրախտէն գիրկս ինկած պտուղն է արեւի:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԶԷՅԹՈՒՆԱ ԻՇԽԱՆԸՆ ԹԱՂԻՒՄԸ

ԶԷՅԹՈՒՆԻ ԲԱՐԲԱՌ

zeytoon
Զէյթունցի հայեր
Աղբիւր՝ Զեյթուն hy.wikipedia.org

ԳԱՅԻԱՆԷ  ՆԱԼՊԱՆՏԵԱՆ

Գեղացը իշխանը մեռով. հումմիկ չօ կանում յիշիյ չիւյ մէկն իյ։ Անծիւյիւտ էօյ իյ։ Իս շոտ պըտիկ իյ, բոն մ’է էչ գիտիյ, մինծ մոմս իտիւը պահւըտոծ էչվէս էառոջ ամէն բոն կօ տիսնիյ, ամմօ, շոտ բոն էա չիմ կանայ հասկանոյ հըլօ։ Մեռիլը էառոջ այիւծէայգ դայձըցան։ Իտքը դայսը տախդոկ դըայան, կոյոք վառիցոն, ջոյը տաքցըցան, եու վըլանոն, հապօ էա պէատանքա պէլլիցոն, խետուկ չուանկըով կայիցոն, միջքը գուտը կապիցոն։ Կանակնիյը աղլըխը ձէառքիյնին բոռնոծ լաց կօ կէնին, կօ ճէնչին։ Գեղացընիյը չիւս դոհ խապոյ կօ ղրկին, եու ալայը հաւքըուան։ Խոռու խըռըւիւյ տեղիյէ՝ աղէնիյ, բայիկոմնիյ, ուտոյնիյ կու գոն։  Ֆռնուզա, Արեգինա, Աւագ-կոլա ու Զէյթունա օզգ ու տոկը կու գոյ։ Վայդապիտնիյ, քահանոնիյ հիգգէն համոյ աղոյթք կ’օսին։ Իտքը, լէշփէատը կ’առնուն ի ժոմ՝ գեղիցէ կու տանըն։ Գեղացընիյը խեչ-խեչա կօ նաստան, կանակնիյը էվէ կօ լացըն ու կօ լացընըն։ Լէշփէատը չիւս հիգգէ բէճը դըայած գիյիզմոն կօ տանըն, տէյտէյը հիտնիյը կ’ոյթոյ, եու թաղիւմը էնէ, մոյդիյն ու կանակնիյնէ կ’ոյթոն։ Ինտիյկոց ընթյըք կօ հազըյէն, գեղացընիյին ու աղքոտնիյին կօ ճովոն, միկէլ էօյն էա էագիւղք կէնըն. գեղացընիյը հուգէով սրբէօվ մխիթարվըն, մէյ իշխանն էա՝ Մըաղըպըատատը, դոյոխտա դոռը իյթոյ…։

 

Դժուար հասկնալի բառեր

աղլըխ – թաշկինակ, հմմտ․՝ այլուղ
այիւծէայգ – արեւելք
անծիւյիւտ էօյ էյ – անձրեւոտ օր էր
բոն մ’է էչ գիտիյ – բան մըն ալ չէի գիտեր
գուտը – գօտի
էագիւղք – հոգեճաշ
էվէ – դարձեալ
ի ժոմ, գեղիցէ – եկեղեցի
ինտիյկոց – իրիկուան
լէշփէատ – լէշ փայտ, դագաղ
խեչ-խեչա – քով քովի
խետուկ չուանկ – նարօտ
խոռու խըռըւիւյ – հեռու հեռաւոր
կէնըն – կ’ընեն
կօ ճէնչին – կը ճչան, կը պոռան
կօ ճովոն – կը ճուան, կը կանչեն
կօ նաստան – կը նստին
կոյոք – կրակ
մըաղըպըատատը- դժոխքէ անդին (պըատատը՝ դժոխք)
միկէլ էօյն էա – յաջորդ օրն ալ
ուտոյնիյ – օտարներ
չիւս դոհ – չորս կողմ
վըլանոն – լուան
օզգ ու տոկը – ազգ ու ազինքը

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿՈՐՍՈՒԱԾՆԵՐՈՒՆ ԱՐԺԷՔԸ

%d5%ac%d6%84%d5%a5%d5%ac

ՆԱՐՕՏ ՊՕՅԱՃԸ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

Տարօնը շատ լաւ գործատէր մըն էր: Միշտ կ’աշխատէր: Իր գործին մէջ շատ յաջող էր:

Օր մը մէկը անոր սիրահարուեցաւ: Տարօնն ալ զայն հաւնեցաւ եւ ամուսնացան:

Իրարու հետ երեք տարի անցուցին: Սակայն Տարօն իր կնոջմով բնաւ չէր հետաքրքրուեր: Միշտ կ’աշխատէր եւ կնոջը կարեւորութիւն չէր տար:

Գիշեր մը Տարօնին կինը գլուխը առաւ եւ գնաց, որովհետեւ չէր կրնար Տարօնին հանդուրժել: Տարօնը գիշեր-ցերեկ կ’աշխատէր. տունը կ’աշխատէր. միշտ կ’աշխատէր:

***

Տարօնը երբ արթնցաւ, կինը քովը չկար: Ինչո՞ւ կինը զինք լքած էր: Երեք օր միայն խորհեցաւ: Տունէն դուրս չելաւ եւ ի վերջոյ պատճառը հասկցաւ, բայց ալ շատ ուշ էր: Ո՞վ գիտէ ան հիմա ո՞ւր էր:

Տարօն անոր արժէքը անոր երթալէն վերջ հասկցած էր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԳԼՈՒԽԸ ԱՌՆԵԼ ՈՒ ԵՐԹԱԼ

%d5%a5%d6%80%d5%a9%d5%a1%d5%ac

ՄԻՐԷՅ ԻՆԹԻՊԱ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

Ի՛նչ որ ունիս կը ձգես
Ու կ’երթաս:
Ընտանիքդ, գործդ, տունդ:
Այսքան դիւրի՞ն է
Ամէն բանը ձգել:
Բայց մի՛ մոռնար
Վերադարձ չունիս:
Ընտանիքդ ի՞նչ կը խորհի:
Ինչո՞ւ գացիր՝ պիտի չըսէ՞:
Հեռաձայնը գոցել եւ երթալ
Այնքան ալ դիւրին չէ:
Շա՜տ կը զղջաս,
Վերադարձ չունեցող ճամբայ մը
Կ’երթաս:

Գնա՛, գնա՛
Սակայն ետեւդ ձգածներդ
Քեզ պիտի չմոռնան:
Գնա՛,
Դուն զանոնք պիտի մոռնա՞ս:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԱԶԱՏՈՒԹԻ՞ՒՆ ԱՐԴԵՕՔ

%d5%b3%d5%a5%d5%b4%d5%a1%d5%ba%d5%a1%d6%80%d5%bf%d5%a7%d5%a6

ԼԱՐԱ ԳԸՐ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան

 Ճաշի պահն էր. Լուսինը սենեակէն ելաւ եւ ճաշասեղանին մօտեցաւ: Մայրը ու հայրը կը ճաշէին:

– Եկո՛ւր, աղջիկս, ճաշէ՛,- ըսաւ հայրը:

– Ես ոլոռն չեմ սիրեր,- պատասխանեց Լուսինը եւ աւելցուց.- Ես ճեմապարտէզ երթալ, ծառերուն տակ նստիլ կ’ուզեմ: Ոլոռն չէ, փիցցա ուտել կ’ուզեմ: Տունը նստիլ չէ, դուրսը ճաշել կ’ուզեմ: Զզուեցայ այս ճաշէն, զզուեցայ: Այս տունէն ալ զզուեցայ:

– Գնա՛, դուրս ելի՛ր. փիցցա կե՛ր ու ճեմապարտէզ գնա՛: Բայց անգամ մըն ալ չես կրնար այս դռնէն ներս մտնել:

Լուսին փողոց ելաւ, սակայն ի՞նչ պիտի ընէր, ո՞ւր պիտի երթար: Անօթի էր. դրա՞մ ունէր: Ձեռքը գրպանը խոթեց: Այո՛, դրամ ունէր, սակայն քանի՞ օր կրնար դիմանալ: Ունեցած դրամով փիցցա ուտելու գնաց: Ամենէն պզտիկ փիցցան ուզեց, կերաւ եւ դրամը վճարեց: Շատ քիչ դրամ մնաց: Առաջին անգամ առանձին էր: Յետոյ ճեմապարտէզ գնաց: Ծառի մը հովանիին տակ նստաւ: Սակայն կարդալիք գիրք չունէր: Պարապ-սարապ նստաւ: Տղաքը դիտեց: Տղայ մը մայրիկին քովը գնաց. մայրը անոր փաթթուեցաւ: Լուսին իր մայրիկը կարօտցած էր: Աչքէն արցունք եկաւ: Աչքերը սրբեց: Ոտքի ելաւ եւ քալել սկսաւ: Բայց չէր գիտեր, թէ ո՞ւր էր: Այսքան ազատութիւն բաւ էր: Տուն վերադարձաւ: Դուռը զարկաւ: Մայրիկը դիմաւորեց: Աչքերը ուռած էին: Լուսին լալ սկսաւ եւ մօրը փաթթուեցաւ:

– Շատ ներողութիւն, մայրի՛կ, շա՜տ ներողութիւն:

Լուսին հասկցաւ, թէ իր ծնողքը ամէն բանէ շատ աւելի կարեւոր էր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Գ. Գ.

%d5%b8%d5%b5%d5%aa%d5%ab%d5%b6-%d5%b6%d5%af%d5%a1%d6%80%d5%a8

ՈՅԺ

Գ. Գ.

(Վստահ եմ որ մեռած էր) բայց ան կ’ըսէ որ այս մէկուկէս տարին
(Մէկուկէս տարի անցած է իր մահուան վրայ)
Ֆիլմի մը մասնակցելու համար իբրեւ comparse
Գացած էր Լիբանան (Լիբանա՛ն, չի բաւեր կարծես որ ողջ է՝

Մահէ՛ն ալ չի վախնար), շահած էր շատ տոլար (ի՞նչպէս,
Ամբողջ կեանքը նպաստներո՞վ ապրելէ ետք),
Եւ հիմա կ’ուզէր փոխել զայն եգիպտական ոսկիի
(Տասնեւութ ամսուան նպա՞ստն ալ պիտի պահանջէ):

Խենթ եղած էր ան սինեմայի, եւ եղած էր comparse
Զինք շլացնող աստղերուն մօտիկ ըլլար որպէսզի…:
Ապրած էր հրապոյրը, բայց հիասթափման հետ

Զզուած էր կեանքէն ընդհանրապէս: Եւ մեռած էր վերջապէս
(Կը վախնար անձնասպան ըլլալ) այս տիպարը ձախող մարդուն,
Նետուելու համար հասարակաց փոսը ու կորսուելու:

5 Օգոստոս 1990

 

Գ. Գ. – 2

Հակառակ առթած գարշանքին –
Ոչ միայն քրտինք բարդուած քրտինքի
Այլ շեռի ու քաքի խմորում մը –
Վերացական առումով ընդունելի էր ան

Ամբողջովին բաժնուած ըլլալով կեանքէն
Պատռած ըլլալով բոլոր պատրանքները
Անդրդուելի իր հասած ճշմարտութեանց մէջ
Որոնցմով ինքն ալ անդրդուելի

Արդ, ի՞նչպէս, տեսնելով զինք փողոցը
Առած էին իրենց ինքնաշարժին մէջ
Եւ ի՞նչպէս կը պատմէր ինքը անձամբ

Որ պզտիկները կոչած էին զինք տայտայ
Այդպէս ալ դադրելով հաստատելէ
Մտապատկերս, որ քմայք էր միայն:

14 Օգոստոս 1990

 

Գ. Գ. – 3

«Ժամանակն է հիմա քաջ ըլլալու
Ժամանակն է վերջապէս քաջ ըլլալու
Երբ ամբողջ կեանք մը, ամբողջ կեանք մը
Անցաւ մինչ միշտ կը փախչէի

Պէտք չէ կանչեմ բժիշկ կամ բարեկամ
Պէտք է կանչեմ ոչ ոք, ոչ ոք
Պէտք է հիմա առանձին ես մնամ
Հիւանդութեան հետ, մինչեւ որ մահը գայ

Այս աղտոտ սենեակին մէջ, որ իմս է
Ամբողջովին, փսխունքս ներառեալ
Ուր ամէն օր եկած օրէս ի վեր

Շատցուցած եմ ինչքերս, մահը պիտի գտնէ
Կռնծած մարմին մը՝ անուշի ու մածունի
Դատարկուած տուփերու իր կայսրութեան մէջ»:

29 Օգոստոս 1990

 

Գ. Գ. – 4

Աչք ծակող գոյները որմազդներու
Աշխարհին մէջ որ գորշ է այլապէս

Շառ շրթները շուայտ շողիքածոր
Ածուխ աչքերը խաբեբայ կախարդ
Այտերը ծեփուած փոշիովն արեան

Դեղձանիկ դեղին շրջազգեստը կարճ
Սարսռուն սպիտակն ստինքներու
Վիզէն վար վիժող վարսերու ոսկին
Սեւ սերմ-սեռն սողացող սրունքն ի վեր

Աչք քունող գոյները որմազդներու
Աշխարհին մէջ այլապէս ներքինի
Այդ ներքինին քունող, պատռող՝ ոռն իր
Ներքինին զգայազիրկ կամազուրկ
Ի սպառ որձատուած պոռոտ պատրանքէն

25 Մայիս 1994

 

Գ. Գ. – 5

Ոչ, կարօտնալ չէ, եւ չկար կարեկցանք
Երբ կը քաշկռտէր իր անիմաստ գոյութիւնը…

Իմ մեծագոյն թերութիւնս է թերեւս…
Գարշիլ գարշելի մարդոցմէ…
Մինչ կոչումս կը պահանջէ… ճանաչել…

Կու գար ու կը պարտադրէր ինքզինքն
Անվերջանալի յիմարաբանութիւններով
Այո-ս կը դրդէր չդադրիլ երբեք
Ոչ-ս կը ստեղծէր շնական քմծիծաղ…

Հետեւաբար… բաւական է քանի մը օր
Հիմնական հարցումներս պատրաստ են
Մինչ հարցաքննման մէջ այնքան վարժ եմ…
Պէտք է գիտնամ… խորհուրդ չկայ քանզի
Եւ վերջնականապէս փակեմ թղթածրարն…

13 Օգոստոս 1995

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՏԱՐԵԴԱՐՁԻ ՅՈՒՇ ՄԸ

 

%d5%b4%d5%b8%d5%b4

ԱՐՓԻ ՍՈՂՈՄՈՆԵԱՆ

Վեցերորդ դասարան էի, ընտանիքի մը պէս էինք բոլոր դասընկեր-դասընկերուհիներով: Օր մը դասընկերներէս մէկը՝ Ռաֆֆին կ’որոշէ տարեդարձը տօնել յարմար ճաշասրահի մը մէջ, հրաւիրելով բոլորս:

Նոյն օրը հազիւ տուն հասայ, մօտեցայ պահարանիս եւ ընտրեցի ամենէն գեղեցիկ զգեստս. կ’ուզէի ամենէն վայելուչը երեւիլ:

Ուրբաթ օր ժամը չորսին էր տարեդարձը, ժամադրուած էի ամենէն սերտ դասընկերուհիիս հետ, որպէսզի միասին երթայինք տարեդարձին: Ի միջի այլոց, ճամբան ընկերուհիս ականջիս փսփսաց, թէ ինք Ռաֆֆին կը սիրէր:

Ճաշարան հասանք: Շատ մեծ ուրախութեամբ Ռաֆֆին դիմաւորեց մեզ: Զարմանալին այն էր, որ մեր այդ մանուկ հասակին մենք մեզ հասունցած աղջիկներ կը սեպէինք:

Շատ ուրախ էինք, հաճոյքով լեցուած էր մեր բոլորին սրտերը, մինչեւ այն ժամանակ, երբ Ռաֆֆին առաջարկեց հետս պարել:

Իսկ ես երկմտութեան, տարակոյսի նայուածքով նայեցայ ընկերուհիիս աչքերուն մէջ եւ «Ո՛չ» պատասխանեցի:

Ռաֆֆին կրկին ստիպեց ու ստիպեց, միեւնոյն ատեն բոլորը խնդրեցին գոնէ մէկ պար պարեմ, անոր տարեդարձին սիրոյն: Բայց ես շարունակ տրտմութեամբ մերժեցի յարգելով ընկերուհիիս զգացումները, սակայն Ռաֆֆին նեղացուցեր էի, կիսատ ձգելով իր ուրախութիւնը: Խորքին մէջ, ես ալ կը ցանկայի պարել հետը, բայց չէի ուզեր նեղացնել սիրելի ընկերուհիս, երբ գիտէի որ զինք շատ կը սիրէ:

 

***

Տարիներ շարունակեց պահել ան սրտին մէջ իր քաղցր սէրը: Անմոռանալի վայրկեանները վերյիշելով, երազային աշխարհի մէջ թաղուած երեւակայութիւն կը հիւսէր դարձեալ հանդիպելու եւ մոլեգին սէրը վերապրելու:

Տարիներ ետք, ահաւասիկ հասած էր այն պահը, իրականացնելու երազային դարձած այդ գիշերային հանդիպումը:

Սակայն ի՞նչ, ի՞նչն էր փոխուած այդ հրաշալի զգացումներէն, քաղցր յիշատակներով լեցուն, որոնք կ’աստուածացնէին ամէն մէկ վայրկեանը:

Անվստահութի՞ւնը, հեռաւորութի՞ւնը, թէ ապերախտ ժամանակը:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԵՐԱԶ ՉՈՒՆԵՑՈՂ ԱՂՋԻԿՆԵՐ

%d5%a1%d5%b2%d5%bb%d5%ab%d5%af%d5%b6%d5%a5%d6%80

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Բանախօսը կը նստի
Բոլորն ալ ուշադրութիւնը կը սրեն այն կողմ
Ու կը սկսի բանախօսութիւնը:
Բանահիւսութեան նման,
Որպէս՝ պատմութիւն,
Առասպել անհաւատալի.
Բայց իրական:

«Արաբ երկիրներէն մէկուն մէջ
Նստեր էի սրճարանը, ուր
Յոգնութիւնս կը փարատէի», կ’ըսէ ան:
«Երիտասարդ մը մօտեցաւ թխադէմ:
– Հա՞յ էք:
– Հայ եմ:
– Մեծ մայրիկս հայ էր:
Թուքս կուլ տուի ու հարցուցի.
– Ո՞վ է: Գիտե՞ս անցեալդ:
– Մահմետական արաբ եմ։ Պետեւիի թոռ եմ:
– Հայ մեծ մայրի՞կ եւ պետեւի՞: Պատմէ՛, որ լուծեմ մտքիս թնճուկը:
– Հինգ քոյր կը բերեն Յորդանան: Օրերով ճամբայ կը քալէ կարաւանը: Ուղտերու վրայ կը ճամբորդեն հինգ աղջիկ գեղեցիկ ու նազելաշուք: Անոնք կին պիտի ըլլան հինգ եղբօր՝ պետեւի»:

Հակառակ որ սրահը տաք է,
Պաղ հով մը կը փչէ:
Եւ կամ ինծի այնպէս կը թուի:
Հիմա սիրտս կը խառնուի:
Ստամոքսս ցաւով կը գալարուի:
Եւ կը զգամ, թէ արիւնս կը քաշուի
Երակներուս մէջէն:
Գիտեմ, որ պատմութիւնը շատ պիտի յուզէ զիս:
Որովհետեւ ես անոր սահմաններէն
Աւելի անդին պիտի անցնիմ:
Ատանայէն, Մարաշէն աղջիկներ բերին,
Պետեւի հինգ եղբօր կին ըրին:

Աչքերս գոցեցի պահ մը
Սակայն ականջներս կը լսէին.
Ու բանախօսը կը շարունակէր պատմել
Հեզ ու հանդարտ ձայնով:
Այս դէպքերուն շատ հանդիպած ըլլալու էր:
Եւ լռեց շուրջս ամէն բան:

Արգանդը դեռ մանուկ,
Ծիծերը լեցան կաթով,
Անոնց գիրկը ինկան երեխաներ.
Մանուկ հասակի մեծցան
Պետեւիին ծոցին մէջ․
Տասնեօթ կին առած պետեւիին
Գոգին մէջ:

Օժիտ չունեցաւ երիտասարդին մեծ մայրիկը
Ոչ ալ վրան-գլուխը շնորհքով հագուստ մը:

Օժիտ չունեցան հինգ քոյրերը.
Երազ չունեցան:

Ո՜հ, անոնք երբ մանուկ էին,
Պետեւիին ծոցը մտան:
Հինգ պետեւի եղբօր
Կին դարձան. առանց օժիտ ունենալու,
Զաւակներու, թոռներու տէր եղան:
Եւ բնաւ երազ չունեցան:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: