ԻՇԽԱՆՈՒՀԻՆ

%d5%bd%d5%a7%d6%80

ԹԱԳՈՒՀԻ ԱԹՈՔԵԱՆ

– Կարօ՛, Աստուծոյ կամքով երբ հիւանդանոցէն ելլես, պէտք է ճամբորդենք,- ըսաւ Իշխանուհին:

– Ինչո՞ւ,- հարցուց Կարօն:

– Կազդուրուելո՛ւ համար, Կարօ՛, հանգստանալո՛ւ համար, չափազանց հանգիստի պէտք ունիս,- ըսաւ Իշխանուհին:

– Չէ՛, չե՛մ ուզեր. չեմ ուզեր ճամբորդել. այստեղ լաւ եմ ես,- ըսաւ Կարօն:

– Մենք պէտք է հեռանանք այս միջավայրէն, Կարօ՛. ամէն մարդ գիտցաւ որ մենք զիրար կը սիրենք. մեզ հանգիստ պիտի չձգեն,- համոզեց Իշխանուհին:

– Բայց ո՞ւր երթանք եւ ինչպէ՞ս,- հարցուց Կարօն:

– Պէյրո՛ւթ. Պէյրո՛ւթ կ’երթանք, Կարօ՛. այնտեղ ծանօթ, բարեկամ չունինք. մեզ խանգարող չ’ըլլար. ազատ կ’ապրինք. քաղաքն ալ գեղեցիկ է, կը վայելենք, հաճելի ժամանակ կ’անցընենք,- ըսաւ Իշխանուհին:

Ի վերջոյ Կարօն համոզուեցաւ:

Շաբաթ մը ետք Կարոյին վէրքը բուժուեցաւ եւ ան դուրս ելաւ հիւանդանոցէն: Կարոյին ընտանեկան պարագաները կ’ակնկալէին, որ վերջ կը գտնէ սիրային կապը Կարոյին եւ Իշխանուհիին միջեւ: Բայց այդպէս չեղաւ: Անոնք աւելի զօրաւոր սիրով կապուեցան իրարու եւ ճամբորդեցին Պէյրութ, ինչպէս որ որոշած էին նախապէս: Կարոյին մայրը օրերով արիւն-արցունք թափեց կորսուած զաւկին ցաւէն: Իր նոյն տարիքը ունեցող ապօրինի հարսը կրակ լեցուց իր սիրտը: Ան գիշեր-ցերեկ կը մղկտար:

Կարօն եւ Իշխանուհին ապօրինի ամուսնութիւն կնքեցին եւ սիրով ապրեցան իրարու հետ, Պէյրութի մէջ: Կարոյին ծնողքը միշտ միջոց կը փնտռէր իրարմէ բաժնելու համար զիրենք, բայց՝ ապարդիւն:

Անցան տարիներ: Իշխանուհին արդէն մեծցած էր, գիրցած, մարմինը ծանրացած էր, շարժումները դանդաղած էին: Ան իր նախկին խանդն ու խինդը չունէր եւ հիւանդ վիճակ մը առած էր: Այս պարագան հաճոյք չէր պատճառեր Կարոյին: Ան պաղած էր Իշխանուհիէն եւ աչքը դուրս բացած: Ան նոր հասկցած էր, որ Իշխանուհիին հետ ապրած տարիները շատ բան խլած էին իր կեանքէն: Այդ երկար տարիներուն ընթացքին եթէ յարմար ամուսնութիւն կնքած ըլլար, գոնէ քանի մը զաւակ ունեցած կ’ըլլար: Ուստի կ’ուզէր հեռանալ Իշխանուհիէն, սրբագրելու համար անցեալի իր սխալը: Արդէն նոր ընկերուհիներ գտած էր: Խլրտումն ու անհամաձայնութիւնը տեղ գտած էին տան մէջ. ամէն օր կռիւ, ըսի-ըսաւ կար իրենց միջեւ: Իշխանուհին հասկցած էր, որ այլեւս ինք տեղ չունէր Կարոյին քով եւ պէտք է հեռանար անկէ: Ուստի առաւօտ մը ան հաւաքեց իր առարկաները եւ ինքնակամ դուրս ելաւ տունէն անվերադարձ, շնորհելով Կարոյին անոր ազատութիւնը:

Իշխանուհին չմոռցաւ երբեք անցեալի իր հաճելի կեանքը, տեսերիզի մը նման աչքին առջեւէն սահելով կ’անցնէին այն բոլոր զուաճալի տարիները, որոնք իր կեանքին մեծ մասը կազմեցին:

Գեղեցիկ էր Իշխանուհին: Վաթսուն տարեկան էր, բայց քսան տարեկան աղջկայ հրապոյր ունէր: Բարձրահասակ էր, ունէր բարեձեւ մարմին, ցցուն կուրծքեր, փայլուն մորթ եւ խարտեաշ մազեր: Գեղեցիկ էին դէմքի գիծերը եւ իրարու համապատասխան: Թէպէտ շպար չէր գործածեր, բայց իր բնական գեղեցկութեամբ կը գերազանցէր թաղի դեռատի աղջիկները:

Իշխանուհին խանդավառ էր եւ վառվռուն: Չնայած իր տարիքին, ան իր ճկուն շարժուձեւերով եւ նազանքով կը գրաւէր թաղի երիտասարդները: Ամուսնացած էր Վահանին հետ: Տարիքային հսկայ տարբերութիւն կար ամուսնոյն եւ իր միջեւ: Վահան արդէն շատ ծերացած էր եւ կարողութիւն չունէր գոհացում տալու կնոջ ցանկութեան: Ուստի ան չէր կրնար սաստել կինը: Կինը ինքն էր գերիշխողը տան մէջ: Ան մեծ ցանկութիւն ունէր ազատ ապրելու, կեանքը վայելելու, զուարճանալու, վասնզի ան իր տարիքոտ ամուսինէն ոչինչ տեսած էր, բացի զրկանքէ: Եւ հիմա՝ ժամանակն էր, որ ազատօրէն դասաւորէր իր կեանքը:

Իշխանուհին ունէր երկու զաւակ՝ Սուրէնը եւ Մարին: Մարին ամուսնացած էր պատանեկութեան վաղ տարիքին: Իսկ Սուրէնը երեսուն տարեկան  երիտասարդ էր. բայց իշխանութիւն չունէր մօրը վրայ: Ան գործի բերումով սանձարձակ կեանք մը ունէր. կը հագուէր-կը շքուէր, գլխուն գագաթի խոպոպիքը աջ ականջին վրայէն կը տանէր ետեւ եւ ծամակալով կը բռնեցնէր, աղջկայ շնորհք տալով երեսին: Այսպէս, ինքնագոհ, ան հպարտ կ’անցնէր կը դառնար թաղէն: Թաղին տղաքը զինք կը կոչէին Չալըմճի Սուրէն:

Իշխանուհին լրիւ ազատ էր իր արարքներուն մէջ: Ան սերտ յարաբերութիւն կը մշակէր թաղի երիտասարդներուն հետ, որսալու համար անոնցմէ ոեւէ մէկը: Երբ հարցնէին իր որպիսութիւնը, ան թրքերէն լեզուով կը պատասխանէր.

– Էյիյըմ. «Էյիլէրէ պէրը-պէրը, քէօթըլէրէ կէրը-կէրը» սէօյլիյօրըմ:
(Լաւ եմ. «լաւերուն՝ մօտեցէ՛ք, իսկ գէշերուն՝ հեռացէ՛ք» կ’ըսեմ):

Եւ այդպէս ալ ըրաւ ան: Իր սանձարձակ վարուելակերպով գտաւ իր սրտին սիրածը: Մտերիմ յարաբերութիւն մշակելով, ան գրաւեց իր կէս տարիքը ունեցող դրացի Կարոյին սիրտը. սանձը անցուց անոր վիզէն եւ ուժգին քաշեց զայն դէպի իր կողմ: Ա՛լ փրկութիւն չկար խեղճ Կարոյին:

Կարօն ալ սիրեց Իշխանուհին: Ան արբեցած տարփակէզ հոմանուհիին սէրէն, գիշերները կ’անցընէր անոր քով, անոր սիրակէզ սրտին կրակը մարելու:

Սուրէնը գիշերը ամբողջ, քովի սենեակէն կը հետեւէր երկու սիրահարներու յարաբերութեան եւ ականջալուր կ’ըլլար անոնց սիրաբանութեան:

Եւ գիշեր մը, առաւօտեան վաղ ժամերուն, արձակուած անյայտ փամփուշտի մը զոհը դարձաւ Կարօ, երբ ան, յագեցած Իշխանուհիին սիրոյ տարափէն, դուրս կու գար անոր տունէն: Ան շատ լաւ գիտէր, որ Սուրէն զինք սպաննել կ’ուզէր, եւ ան էր, որ իր սենեակին բոլորաձեւ պզտիկ լուսամուտէն երկարած էր հրացանը եւ արձակած փամփուշտը, որ մխրճուած էր Կարոյին կողը:

Կարօն հազիւ կրցաւ ինքզինք զսպել ոտքի վրայ եւ կաղալով ու անկանոն քայլերով դժուարաւ հասաւ իր տան դուռը, ուր ինկաւ ուժաթափ: Փամփուշտի ձայնէն դրացիք դուրս թափուեցան եւ փութացին Կարօն ազատելու: Շտապ օգնութիւն կանչեցին եւ փոխադրեցին զայն հիւանդանոց: Բժշկական երկար քննութիւններէ ետք,Կարօն ուշքի եկաւ: Յաջորդ օր, անամօթ Իշխանուհին, իբր թէ անտեղեակ պատահարէն, ամօթը մէկդի նետած, եկաւ հիւանդանոց, այցելելու Կարոյին: Սուրէնն ալ այցելութիւն տուաւ Կարոյին, որպէս դրացիական պարտականութիւն. ժողովրդային ասոյթը կ’ըսէ՝ «Գնա մեռիր, եկուր սիրեմ»: Հիւանդանոցին մէջ, Իշխանուհին ծնողքէն աւելի տէրն ու տիրականն էր Կարոյին: Ան ամէն օր եւ ամէն ժամ Կարոյին մօտն էր հիւանդանոցին մէջ: Այդ օրերուն էր, որ հիւանդանոցին մէջ, Իշխանուհին եւ Կարօն որոշում առին ճամբորդելու։

Շաբաթ մը ետք Կարօն ելաւ հիւանդանոցէն: Անոնք ճամբորդեցին Պէյրութ, ինչպէս որոշած էին նախապէս: Ապրեցան միասին որոշ տարիներ Պէյրութի մէջ, սակայն իրենց ամուսնական ապօրինի կեանքը ի վերջոյ աւարտեցաւ: Անհամաձայնութիւն ինկաւ իրենց միջեւ եւ երկարատեւ անհամաձայնութիւնը յանգեցաւ բաժանումի: Եւ օր մը Իշխանուհին կամօք սրտի հեռացաւ տունէն, բաժնուելով անկէ:

Իշխանուհին գլխահակ ուղղուեցաւ իր աղջկան՝ Մարիին տունը: Ժամանակ  մը ետք լսուեցաւ, որ ան անդամալուծուած էր եւ լրիւ ենթարկայ էր աղջկան խնամքին:

Իսկ Կարօն վերանորոգեց իր կեանքը: Միացաւ իր ընտանիքին եւ գտաւ իր հոգեկան անդորրը: Ամուսնացաւ, համերաշխ ընտանիք մը կազմեց, ունեցաւ զաւակներ եւ վայելեց անոնց սէրն ու գուրգուրանքը:

 

Հալէպ, 4 Հոկտեմբեր 2016

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s