Ա. ԹՈՒՂԹ ԱՌ ԿՈՐՆԹԱՑԻՍ, ԺԳ.

%d5%b6%d5%b8%d6%80%d5%a1

ՆՈՐԱ ՊԱՐՈՒԹՃԵԱՆ

միտք տեսութիւն սկզբունք
կանոն դրուածք… եւ այլն
բանտերը մեր օրօրոցէն դպրոցէն
պարարտանիւթ
կաթին գիրքին ու աղօթքին խառնուած

երանի թէ զսպանակս դուրս հրէր զիս անոնցմէ
կտրուէի անջատուէի փրթէի նետուէի խելառ
հեռանալով փոքրանայի ջնջուէի պաստառէն
դուրս դուրս դուրս ցատկէի ճաղերէն

երկրագունդը անջրպետէն դիտողի պէս
ընկալէի անոր լմանութիւնն ազնուական
իր գոյնզգոյն գիծերով
իր գիծերու գոյներով
պատժուած իր հմայքով
անմեղութեամբ խորտուբորտ։
Այդ հրաշքը բացայայտ՝
ատոր համար իսկ ծածուկ
անդիի կողմէն ըմբռնելու հասնէի
վերանայի անոր ախտէն վարակուելու
խենթ տարերքէն տարուելու
ցնցուէի
անոր անզուսպ կորովէն
որուն լոկ եղած ըլլալուն մէջ,
ո՛չ ուրիշ տեղ,
գտնէի զայն գեղեցիկ
անօրինակ ուժական

որովայնիս մէջ, յայնժամ միայն
խտխտար պիտի ծնունդը
իմաստին
որուն սերմը սրբազնագոյն առեղծուածը կը պահէ։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՊԱՐԱՊ ԺԱՄԵՐՍ

manug-3

ԱԼԷՆ ՆՇԱՆ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան 

Երբ մարդիկ իրենց գործը լմնցնեն, իրենց կը մնայ պարապ ժամանակ: Ես ալ իմ դասերս կը վերջացնեմ ու կ’ունենամ պարապ ժամեր:

Պարապ ժամերուս երբեմն գիրք կը կարդամ, բայց գիրք կարդալը շատ չեմ սիրեր: Պարապ ժամերուս ընդհանրապէս եութուպէն երիզներ կը դիտեմ: Ասոնք երբեմն խաղի եւ երբեմն ալ զարգացումի վերաբերեալ երիզներ են: Գիշերն ալ հեռատեսիլին կը հետեւիմ:

Պարապ ժամանակս կ’արժեւորեմ լաւ զբաղումներով, երբ դաս սորվելէն դադար կ’առնեմ: Երկու անիւով սահնակ սահիլն ալ կը սիրեմ: Սահնակը մեծ եղբօրս՝ Արիսին կը պատկանի. նոր տարիին նուէր եկած էր, կ’արտօնէ որ ես ալ գործածեմ:

Պարապ ժամանակս դեռ շա՜տ բաներով կ’արժեւորեմ, որոնք բացատրելը շատ երկար կը տեւէ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՊԱՐԱՊ ԺԱՄԵՐ

manug-2

ԳԱՐԻՆ ՏԷՄԻՐՃԻ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան 

Մարդիկ շատ պարապ ժամանակ ունին կամ աւելի ճիշդը՝ տղաքը աւելի շատ պարապ ատեն կ’ունենան: Ամէն մարդ այլեւս իր պարապ ժամերուն ձեռնահեռախօսով կը զբաղի: Ասիկա աղուոր բան չէ: Եթէ աշակերտ էք՝ փոխանակ ձեռնահեռախօսով զբաղելու, կրնաք գիրք կարդալ, դասի համար աշխատիլ եւ կամ պտտիլ:

Ես իմ պարապ ժամերուս շարժանկարի ժապաւէն կը դիտեմ: Երբոր նեղուիմ՝ ընկերներս կը փնտռեմ, կը ժամադրուինք ու կը պտտինք:

Մարդիկ, որոնք գործի կ’երթան, պարապ ժամանակ չունին, սակայն երբեմն անոնք ալ կրնան գիրք կարդալ եւ կամ պտտիլ: Եթէ աւելի հանգչիլ ուզեն՝ կրնան անտառ երթալ ու քալել: Ուրեմն փոխանակ ձեռնահեռախօսով զբաղելու ուրիշ բաներ կարելի է ընել:

Անոնք, որոնք զաւակ ունին, թող խաղան իրենց զաւակներուն հետ: Իսկ անոնք, որոնք պզտիկ եղբայր կամ քոյր ունին, թող զբաղին անոնց հետ:

Շատ բաներ կարելի է ընել պարապ ժամերուն:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԵՐԲ ՄԱՆՈՒԿ ԷԻ

manug-1

ՆԱՐՕՏ ՊՈՅԱՃԸ
Իսթանպուլ, Էսաեան Վարժարան, 7րդ դասարան 

Երբ մանուկ էի, ամբողջ ժամանակս պարապի կ’անցընէի: Համակարգիչով խաղեր կը խաղայի, մօրս ձեռնահեռախօսով կը խաղայի:

Երբ տաս տարեկան եղայ, սկսայ ձեռային գործերով զբաղիլ: Թաշկինակներով կարապ շինել կը ջանայի, բայց չէի յաջողեր: Յետոյ սկսայ գծագրութիւն ընել: Առարկաներ կը գծէի, եւ այսպէս սկսաւ զարգանալ ձեռային աշխատանք կատարելու կարողութիւնս: Այն ժամանակ արթնցաւ նաեւ մարզանքի եւ երաժշտութեան հանդէպ հետաքրքրութիւնս: Երկու տարի մարմնամարզանքի հետեւեցայ:

Հիմա ջութակի դասերու կը հետեւիմ եւ պիտի շարունակեմ հետեւիլ, որովհետեւ հինգ տարիէ ի վեր կը զբաղիմ նուագելով:

Ամէն մարդ պէտք է ունենայ զբաղումներ, որպէսզի արժեւորէ պարապ ժամանակը:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԵՐԱՆԻ ԱՆՈՐ…

%d5%bd%d5%a7%d6%80%d5%a8

ՆԱԹԱԼԻ ՏԷԿԻՐՄԷՆՃԵԱՆ
Պէյրութ, Ազգային Լեւոն եւ Սոֆիա Յակոբեան Գոլէճ, 11րդ դասարան

Երանի անոր, որ կարող է քեզ պահել անթարթ աչքերու մէջ. երկար, անշարժ հիանալու համար այդ գեղեցկութեան առջեւ: Եւ տեսնել ուրիշներու երազած այն ջերմ իրականութիւնը: Քեզ վայելելով ինծի անցեալ թուող ներկային մէջ: Եւ ամենէն դժուարն ալ այն է, որ միայն անցեալի յուշերուն մէջ քեզի կը տիրանամ:

Արդէն իսկ անցած ես, անվերադարձ: Հիմա կը քալեմ այն փողոցներէն, որոնք ապտակի մը պէս շարունակ կը փորձեն հարուածել դէմքս եւ խաւարեցնել սիրովդ լուսաւորուած հոգիս:

Փնտռելով այն պատկերները, որոնց մէջ անհետացած ես եւ կամ ալ բնաւ չես եղած: Երազել փորձելով դէմքդ, զոր տարիներէ ի վեր կը պակսի տեսողութենէս, բայց ոչ՝ մտքէս:

Իսկ այն անունը ես չեմ կրնար արտասանել, դարձած է միակ յաճախանքը, որ անկարելի է արտայայտել տողերու մէջ:

Հապա այդ աչքերը, ինչպէ՞ս նկարագրել զանոնք, որոնք արեւները կը խաւարեցնեն, ծովերը կ’ալեկոծեն, եւ միշտ ալ սիրտս կ’այրեն:

Բայց աւաղ… ամէն ինչին ալ հակառակ՝ ես դեռ կը սիրեմ այն անձը, որ զիս կ’ատէ. այն աչքերը, որոնք կը դադրին ինծի նայելէ, եւ այն սիրտը, որ կը հրաժարի ինձմէ:

Եւ ես կրկին կը սիրեմ այն անձը…

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿՐՕՆԻ ԴԱՍԸ

%d5%a5%d5%af%d5%a5%d5%b2%d5%a5%d6%81%d5%ab

ՆՈՒԷՐ ՄԱՐԱՇԼԵԱՆ
Դամասկոս

Օր մը կրօնի դաս կ’առնէինք՝ «Հայ Եկեղեցոյ մասերը»: Մեր ուսուցչուհին մեզի խոստացած էր այս դասը մեր դպրոցին կից գտնուող եկեղեցիին մէջ բացատրել: Ուրեմն՝ իջանք եկեղեցի: Տիկինը սկսաւ բացատրել եկեղեցւոյ բեմը եւ թէ ովքե՞ր կրնան հոն կենալ: Մենք կրցանք բարձրանալ բեմը, յետոյ մտանք եւ դիտեցինք խորանին երկու կողմերը գտնուող սենեակները: Մտանք առաջին սենեակը, հոն կային պահարաններ, իսկ երկրորրդ սենեակը Մկրտութեան սենեակն էր, եւ տեսանք սեւ ծածկոցով սնտուկ մը: Ընկերներս հետաքրքրութեամբ հարցուցին, թէ ի՞նչ է այս սնտուկը: Տիկինը ըսաւ. «Ասոր մէջ մեռել կը դնեն»: Մենք վախցանք: Ընկերներէս մէկը հարցուց. «Տիկին, կրնա՞նք բանալ»: Ան ըսաւ. «Անշուշտ»: Ուսուցչուհին սեւ սնտուկը բացաւ, հազիւ ձեռքը մտցուց՝ պոռաց: Մենք ալ անոր հետ պոռացինք: Երբ աչքերնիս բացինք, տիկինը կը խնդար եւ ընկերներէն մի քանին մեր քովը չէին: Անոնք արդէն եկեղեցւոյ դուրսի դրան առջեւն էին: Մեր ուսուցչուհին մեզ դուրս հանեց եւ մեզի ըսաւ, որ այդ սնտուկը պարապ էր ու ինք ուզած էր մեզ միայն վախցնել:

Բոլորս ալ իրարու վրայ խնդացինք:

Տիկինը մեզմէ հեռացաւ եւ ճամբորդեց դէպի Գանատա։

Շատ հաճելի օրեր էին, շատ կարօտցած ենք ձեզ, տիկին։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄՈՍԻԿԻՆ ԵՒ ՌԱՖԱՅԷԼԻՆ ՉԱՐԱՃՃԻՈՒԹԻՒՆՆԵՐԸ Ա.

%d5%a4%d5%ba%d6%80%d5%b8%d6%81-2

ՄՈՍԻԿ ՓԻԼԱՒՃԵԱՆ
Փարիզ, Դպրոցասէր Վարժարան, 7րդ դասարան

Երբ  5րդ դասարան էի, շատ չարաճճի մանչուկ մըն էի։

Կը յիշեմ օր մը, երբ զանգը հնչեց, Ռաֆայէլը եւ ես մեր ընկերներէն մէկը՝ Յարութը դրան ետեւ դրինք եւ դուռը վրան հրեցինք։ Այնքան ուժով հրեցինք, որ դուռը կոտրեցաւ։

Պատժուեցանք։ Երկու ամիս մարզանքէ զրկուեցանք։

Երբ երկու ամիսը անցաւ, սկսանք նորէն զբօսանքի ելլել եւ դարձեալ չարաճճիութիւն ընել եւ միշտ պատժուիլ։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ՉԱՐԱՃՃԻՈՒԹԻՒՆ

%d5%a4%d5%ba%d6%80%d5%b8%d6%81-1

ԱՐԱՄ ԱՌԱՔԵԼԵԱՆ
Փարիզ, Դպրոցասէր Վարժարան, 7րդ դասարան

Առաջին դասարան էի։ Ֆրանսերէն դասի պահուն սեղանին վրայ բարձրացայ, ուսուցչուհին դուրս  հանեց զիս դասարանէն։

Միջանցքին մէջ կեցած էի, երբ նկատեցի կարմիր կոճակ մը։ Սեղմեցի, որ տեսնեմ թէ ինչի՞ կը ծառայէ։ Այդ պահուն ուժգնօրէն հնչեց հրդեհի ահազանգը։ Բոլորը վախցան եւ աճապարանքով  դասարաններէն դուրս վազեցին։

Հասան ոստիկաններ, հասան հրշէջներ։ Քննեցին ամէն կողմ եւ տեսան որ վտանգ չկար։ Գիտնալ ուզեցին, թէ ո՞վ սեղմած էր կարմիր կոճակը։ Այդ ատեն ես շատ վախցայ։ Թէեւ հարցումը բոլորին ուղղուած էր, բայց ես վախէս շփոթած, ըսի՝ «Ես չեմ, ես չեմ»։ Արդէն հասկցան թէ ես էի։

Նորէն պատժուեցայ։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՄՈՎՍԷՍ ԽՈՐԵՆԱՑԻԻ ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆԸ

%d5%ad%d5%b8%d6%80%d5%a5%d5%b6%d5%a1%d6%81%d5%ab

ՄԱՐԻԱՄ ԳԱՍՊԱՐԵԱՆ
Փարիզ, Դպրոցասէր Վարժարան, 7րդ դասարան

301 թուականին, երբ Հայաստան ընդունեց քրիստոնէութիւնը, հեթանոսական ամէն յիշատակ պէտք է մոռցուէր։

Փլուեցան հեթանոսական տաճարները, աստուածներու գեղեցիկ արձանները։ Ամէն ջանք թափուեցաւ որ մարդիկ մոռնային հեթանոսութիւնը եւ հեթանոս մշակոյթը։

Երբ սկսան կամաց-կամաց մոռնալ, շատ իմաստուն, խելացի մարդ մը՝ Մովսէս Խորենացի հասկցաւ, որ եթէ մարդիկ մոռնային անցեալը, ինչպէ՞ս պիտի գիտնային պատմութիւնը, ինչպէ՞ս պիտի փաստէին որ հայ ժողովուրդը հին է։

Այս պատճառով, որոշեց որ պէտք է ինք գրի առնէ հեթանոսական առասպելներն ու պատմութիւնը։ Գնաց ծերունիներու քով ու անոնցմէ լսած ու գրի առած պատմութիւնները հաւաքելով ստեղծեց գիրք մը որ կը կոչուի «Պատմութիւն Հայոց»։

Ես կը կարծեմ, որ անոր շնորհիւ է որ գիտենք նախաքրիստոնէական մեր պատմութիւնը։ Ան փրկեց մեզ իր հրաշալի գիրքով։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՀԱԶԱՐՈՒՄԷԿ ԳԻՇԵՐՆԵՐՈՒ ԵՐԱԶՆԵՐ 122-131

%d5%b6%d5%a1%d5%b3%d5%b8%d6%82%d5%a1 %d5%b6%d5%a1%d5%af%d5%b8%d6%82%d5%a1%d5%a6%d5%a7%d5%a9
Նակուա Ֆուատ                                          Նակուազատ պարի հանդերձանքով


ՈՅԺ

ՀԱՐԻՒՐՔՍԱՆԵՒԵՐԿՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Կարծեմ հոգեկան հիւանդ եմ կամ կը նկատուիմ, որովհետեւ յայտնի է թէ հոգեբուժարան մըն է այստեղ եւ ճերմակազգեստ տիկնայք ու պարոնայք ծայրագոյն քաղաքավարութեամբ կը վարուին հետս ու ժպտերես են: Բայց եւ երբեմն կը հարցնեն՝ «Ո՞վ ես դուն», եւ պէտք է սորված ըլլան, որովհետեւ միշտ ալ բացօրէն եւ այլեւս զարմացած կը պատասխանեմ՝ «Աստուած»: Եւ դեռ պէտք է շարունակեն՝ «Ուրեմն դուն ստեղծած ես մեզ»: Կարգը իմն է հարցնելու՝ «Ինչո՞ւ ինձմէ զատ ուրիշներ ստեղծեմ»: Համբերատար են ու կը բացատրեն՝ «Մեր գիտցած Աստուածը ստեղծած է ամէն ինչ, աշխարհ ու մարդիկ, ու կը հետեւի բոլորին յայտնի թէ ծածուկ անցուդարձերուն»: Եւ երբ կ’ըսեմ՝ «Չեմ կարծեր որ լաւ ժամանակ մը կ’անցընէ»,  եւ կամ՝ «Չեմ կարծեր որ հաճելի ժամանց մըն է», գլուխնին կը շարժեն, չեմ գիտեր՝ մտածելո՞վ ըսածիս մասին, թէ վիճակս անյոյս նկատելով:

 

ՀԱՐԻՒՐՔՍԱՆԵՒԵՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Այսօր հաճելի կը թուի ինծի երթալ ու նստիլ Էմատ Էտտինի հռչակաւոր սրճարանը, որ… բայց ո՞ւր է, հո՛ս պէտք է ըլլար… շատ լաւ կը յիշեմ, տուն վերադառնալու ժամանակ չկար կարեւոր հանդիպումէ մը առաջ, ու ես, յոգնած-դադրած ու քրտնա՜ծ, մտած էի այս հինաւուրց սրճարանը, քառորդ կամ կէս ժամ մը անցընելու: Երբ, ուրկէ՞ ուր, այդ անհանգիստ վիճակիս մէջ, կը յայտնուէր անտանելի ազգականս, ինքն ալ զարմացած – աւելի՛, վերջապէս ինք սրճարաններու նարտախնդիր յաճախողն էր – բայց եւ ծաղրական՝ «Ծօ՛, դո՞ւն ալ հոս կու գաս եղեր», ստիպելով ինծի բացատրել: Կրնա՞յ ըլլալ որ յիշողութիւնս կը խաբէ զիս: Անկարելի՜, անհերքելի փաստ մը ունիմ՝ անմոռանալի՜ է սեղանի մը շուրջ նստած ծերունիներու խօսակցութենէն սա՛ նախադասութիւնը՝ «Տակաւին կրնա՞ս կոր դրօշակդ բարձրացնել»:

Բայց սրճարանը չկայ: Ու երբ կը հարցնեմ, մարդ չի գիտեր սրճարանին մասին ու չեն հետաքրքրուիր: Կրնա՞յ ըլլալ, որ երազի մէջ տեսած ու լսած ըլլամ, նախ՝ անտանելի ազգականս, եւ յետոյ՝ ծերունիի մը մէկ ուրիշին ուղղած այդ կատակաբեռն ակնարկը:

 

ՀԱՐԻՒՐՔՍԱՆԵՒՉՈՐՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Ընկողմաներ եմ արեւելեան ոճով սարքուած վրանի մը մէջ, երբ ներս կը մտնէ Նակուա Ֆուատը՝ անցեալի ակնահրաւէր պորտապարուհին, ու քիչ անդին պառկելով՝ կ’ըսէ որ վարտիկ չէ հագած: Ես վերջերս տեսած էի զինք հեռատեսիլէն, եւ զարմացած ո՛չ միայն որ տակաւին ողջ էր, այլ որովհետեւ՝ դատելով իր դէմքէն ու մերկ թեւերէն՝ կը մնար գրաւիչ ու յանկուցիչ: Կը հակիմ իր վրայ ու կը պաչպչուինք ու կը քսուըտինք, երբ ներս կը մտնէ պատանուհի մը ու պարուհիին կ’ըսէ որ գտած է շատ գեղեցիկ վարտիկներ, սակայն սակարկութիւնը ա՛ն միայն կրնար կատարել: Եւ քովս է արդէն ու կը դպչի ու կը համբուրէ ու կը տեսնեմ որ ծարիր քսած է իր աչքերուն շուրջ եւ որ մե՜ծ է տարբերութիւնը իր եւ պարուհիին:

 

ՀԱՐԻՒՐՔՍԱՆԵՒՀԻՆԳԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Աջիս մահապատիժի սենեակն է: Կը հարցնեն թէ կը փափաքէի՞ վերջին խօսք մը ըսել: Վերջին խօ՞սք: Շնորհակալութիւն կը յայտնեմ որ ի հակադրութիւն հասարակ մահկանացուներու՝ ի՛մ մահուան ժամը որոշուած է: Բայց կը տեղեկացնեն որ յետաձգում մը կայ, կը սպասեն ներման թուղթի մը, որ սակայն կ’ուշանայ: Դահիճը, բարեհամբոյր հօրեղբայր Իպրահիմը, մահապատիժի սենեակին դուռը կը գոցէ, բժիշկը, որ բուժելու համար չէ կանչուած անշուշտ, կ’ըսէ թէ գործ ունի դիազննարանին մէջ, դատախազին ներկայացուցիչը կը նախընտրէ բանտապետին գրասենեակը աւելի հանգստաւէտ պայմաններու մէջ սպասել, դիմացս կը մնայ միայն ներքին գործոց նախարարութեան ներկայացուցիչ սպան, որ ժամանակը կ’անցընէ իր առձեռն հեռաձայնին հետ խաղալով:

 

ՀԱՐԻՒՐՔՍԱՆԵՒՎԵՑԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Կու գայ ան, որուն պատանեկան հմայքը գերած էր զիս ամիսներ ու կ’ըսէ՝ «Խելքդ գլուխը տղայ էիր, ինչո՞ւ չուզեցիր ընդունիլ որ, այո, մարմնի ու մտքի այդքան բռնկումներէ ետք, չէի սիրեր քեզ, որ տէրս չէիր այլեւս»: Կ’ըսեմ՝ «Որովհետեւ այդպէս սիրոյ գաղափարն էր որ կը փլուզէր մէջս՝ անկանգնելիօրէն»:

 

ՀԱՐԻՒՐՔՍԱՆԵՒԵՕԹՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Մինչ երեկոն կ’իջնէ՝ երրո՞րդ թէ չորրորդ յարկի պատշգամէ մը ծանօթ այս փողոցը կը դիտեմ, բայց միտքս ցրուած է, աննպատակ կը շրջի, առանց գիտնալու թէ ի՛նչ է փնտռածը եւ ի՛նչն է որ թերեւս հրապուրէ խտիւական Գահիրէին մէջ: Բայց առանձին չեմ, քովս կին մը կայ, հօրեղբօրս կինը, երբեմն քանի մը օր իր մօտ կը ղրկուէի պատանութեանս տարիներուն, եւ հիմա կ’ըսէ՝ «Ինչ տգեղ է որ տղամարդիկը բաներնին կը շտկեն քալած ժամանակ, նայէ՛, նայէ՜»: Կ’ուզեմ բացատրել, փորձառութենէ, որ երբեմն անհրաժեշտ կը դառնայ ատիկա, բայց ի՞նչ օգուտ, եւ միտքս վերադարձած է գանկիս բանտին:

 

ՀԱՐԻՒՐՔՍԱՆԵՒՈՒԹԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Կ’ուզեմ ըսել, եւ կու գան ու կ’անցնին, ես ալ՝ շատերու ընդմէջէն, հին ու նոր ժամանակներէ, բայց ո՛չ մէկուն, որ աւելի մօտ եմ մահուան քան կեանքի:

 

ՀԱՐԻՒՐՔՍԱՆԵՒԻՆՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Փաստաբանիս սպասման սենեակն եմ, սեղանիկին վրայ հնութենէ դեղնած հանդէսներ են, մատներս կը սկսին քերուըտիլ երբ երկար ու անհարկի սպասումէն ձանձրացած՝ մէկ հատ մը կ’առնեմ ու էջերը կը դարձնեմ: Բայց, հանդէսին տակ, ուրկէ՞ ուր… այս գիրքը՝ Գաղտնի Եգիպտոսը, զոր անյուսօրէն կը փնտռէի, կարդացած ըլլալով նոյն հեղինակին Գաղտնի Հնդուստանը:

Չսպասելով հրաւէրին, կը մտնեմ իր գրասենեակը: Փաստաբանը արագօրէն թուղթեր մը կը խառնշտէ, իբրեւ թէ կարեւոր փաստաթուղթ մը փնտռէր եւ «գտնելով» կը քննէ ծանրակշիռ լրջութեամբ: Իսկ ես կ’ըսեմ՝ «Կրնա՞մ փոխ առնել գիրքը, կարդալ: Դուրսը հանդէսներուն տակ էր»:

Գլուխը վեր կ’առնէ թուղթերէն, իբրեւ թէ դժգոհ ընդմիջումէն, յայտնի չ’ըներ որ լուր անգամ չունէր գիրքին մասին ու կ’ըսէ՝ «Հո՛ս կարդա, ամէն անգամ որ գաս՝ քիչ մը կը կարդաս, եւ կը յուսամ անպայման լրացուցած կ’ըլլաս մինչեւ աւարտը այս դժուա՛ր ու երկա՜ր դատին»: Կ’ըսեմ՝ «Անպատասխան հարցումներ միայն ունին գաղտնաթաքոյց գիտութեանց նուիրուած այս ու նման գիրքերը»: Կ’ըսէ, հակառակ որ չէ կարդացած ու պիտի չկարդայ ՝ «Վերջին էջին մէջ պիտի գտնես պատասխանը, դատիդ բարեյաջող աւարտին հետ: Չբանա՛ս վերջին էջը հիմա, բան մը պիտի չհասկնաս պատասխանէն՝ առանց հարցումներուն հետեւած ըլլալու: Եւ դատդ ալ կը ձախողի»:

Գիտեմ որ յաջորդ այցելութեանս գիրքը պիտի չգտնեմ, եւ աւելորդ պիտի ըլլայ հարցնել թէ ո՞ւր է, որեւէ պատասխան պիտի տայ՝ «Կազմարարի մը տարի, գիրքը հին է, էջերը սկսած էին քակուիլ», կամ նոյնիսկ ձեւացնէ չյիշել՝ «Ի՞նչ գիրք, այստեղ միայն դատածրարներ են ու օրէնսգիրքեր»:

Նոյնիսկ եթէ դատը յաջողապէս աւարտի, Եգիպտոսի Գաղտնիքին կորուստը պիտի ընկճէ զիս յաւիտեան:

 

ՀԱՐԻՒՐԵՐԵՍՈՒՆԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Որոշեր են որ պարել սորվիմ եւ ուղարկեր սեւաչեայ, սեւահեր, մորթն ալ թուխի զարնող պարուսոյց մը: Տեսնելով որ անճարակ եմ, կ’առաջարկէ որ դիտեմ զինք ու յանձնուիմ շարժումներու յորձանքին: Կ’երեւի կը յուսայ որ ազատիմ անվստահութեանս պարտադրած կաշկանդումներէն: Ու կ’արձակէ՜ ինքզինք պարին, մոռնալով աշխարհն ու զիս, մինչ ուրիշ բան կը մտածեմ ես: Եւ երբ վերջին շրջանով մը կ’աւարտէ ուրախ ու յոգնասպառ ու կը բարձրացնէ շապիկը հովելու համար պարանոց ու դէմք՝ կ’անդրադառնայ որ իր սեւ պորտը կը դիտեմ ու պէտք է յանձնուի:

 

ՀԱՐԻՒՐԵՐԵՍՈՒՆԵՒՄԷԿԵՐՈՐԴ ԵՐԱԶ

Ինչպէ՞ս այս հին գերեզմաննոցը, ուր նոր մեռելներու տեղ չկայ տասնեակ տարիներէ ի վեր, թումբի մը կողքին մարդաչափ փորուած է հողը, հրաւիրելով զիս որ առիթն օգտագործեմ ու երկննամ այնտեղ ու դիտեմ շրջակայքն ու երկինքը, ափսոսալով որ չկայ լուսանկարող կամ թէ լուսանկարը կորսուած է:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: