ԿԱՏԱԿԱՍԷՐ ԶԻՄԶԻՄՕՆ ՄԵԶ ՅՈՒԶԵՑ

նկարիչ

Յ. ՀԵԼՎԱՃԵԱՆ

Մեր Սին-Էլ-Ֆիլի (Փիղի ակռայ) թաղամասը կը կոչուէր Տահր-Էլ-Ժամալ (Ուղտի կռնակ): Այս թաղամասի բնակիչներուն ութսուն տոկոսը հայ էր:

Այս հսկայ թաղամասը ունէր ցանցառ, գրեթէ միայարկ տուներ, նաեւ չորս շէնքեր, որոնցմէ մէկուն վրայ գեղանկարիչ մը Ս. Եղիային նկարը գծագրած էր. մեր տունը գծագրուած շէնքին գետնայարկն էր:

Տահր-Էլ-Ժամալի մէջ ունէինք շրջուն նկարիչ մը, որուն կեղծանունը ծանօթ էր շրջանի բնակչութեան: Այս նկարիչը մեր բոլորին սիրելի Զիմզիմօն էր, բուն անունով՝ Սարգիս, բայց մականունը ոչ մէկուս ծանօթ էր:

Զիմզիմօն ամէն կէսօր տունէն դուրս կու գար եւ շրջելով թաղերը նկարուիլ ուզող յաճախորդ կ’որոնէր:

Շատեր իրեն օգնելու համար ճամբան կենալով կը նկարուէին:

Նկարը հազիւ շաբաթէ մը կը ստանային թաղեցի յաճախորդները: Զիմզիմօն անձամբ իր յաճախորդներուն տուները շրջելով նկարները կու տար ու դրամը գանձելով ուրախ ու զուարթ տուն կը վերադառնար:

Հետաքրքրական էր Զիմզիմոյին նկարելու պահը․ նկարուողները կուշտուկուռ կը խնդացնէր ան, ապա կը նկարէր զանոնք. այնպէս որ Զիմզիմոյին նկարածներուն իննսուն առ հարիւրը ժպտացող եւ խնդացող մարդիկ էին:

Անգամ մը թաղեցի տիկինները իրենց տուներուն ետեւի պարտէզներուն մէջ փիքնիք կազմակերպեցին. այդ օրուան ուտելիքը թապպուլէ էր: Թապպուլէն կանաչեղէնով ու ձաւարով, սոխ ու թթույով, փնտռուած աղցան մըն է, որ հացի փոխարէն հազարով կ’ուտէին: Ուրեմն, այդ օրուան փիքնիքին թաղեցի տիկինները Զիմզիմօն կանչեր էին, յիշատակի նկարներ նկարելու համար:

Այսօրուան պէս կը յիշեմ, մայրիկները կարպետները գետին փռեցին, նախքան ուտելու արարողութեան սկսիլը, թապպուլէին տալով պատուաւոր դիրք մը, եւ Զիմզիմոյին հրամայեցին, որ նկարէ:

Մայրս բարձրաձայն Զիմզիմոյին ձայնեց.

– Զիմզիմօ՛, թապպուլէն ալ թող ելլէ նկարին մէջ:

– Կ’ելլէ, կ’ելլէ, ինչո՞ւ պիտի չելլէ որ, հոգ մի ընէք, հայտէ բոլորիդ դէմքին վրայ ժպիտ տեսնեմ, իմ գործիքս չխնդացողները չի նկարեր, հայտէ, բոլորդ մէկ խնդացէք:

Զիմզիմօն մեզի՝ փոքրիկներուս դառնալով սկսաւ կատակել.

– Թռչունը պիտի թռի, մէկ, երկու, երեք, թռչունը թռա՜ւ…:

Բոլորս աղմկելով ծիծաղեցանք, իսկ մեր մայրերը հրամայուած ժպիտներ գծեցին իրենց յոգնած դէմքերուն վրայ:

Զիմզիմօն այս բոլորով հանդերձ դեռ չնկարեց եւ մօրս դառնալով ըսաւ.

– Տիկին Տալիտա՛, ժպիտդ հարուստ չէ, հարո՛ւստ խնդա:

– Հարուստ խնդալը ո՞րն է, իմ խնդուքս ա՛ս է, կ’ուզես նկարէ, կ’ուզես մի՛ նկարեր,-ըսաւ մայրս:

Զիմզիմօն կը շարունակէր կատակելով.

– Տիկիններ, փոքրիկներ, թռչունը, թռչունը հիմա պիտի թռի,- եւ գործիքը շրխկացնելով նկարեց: Երկրորդ նկարը նկարելու ժամանակ դարձեալ գլուխը սեւ կտաւին մէջ մխրճելով՝

– Տիկիններ, պզտիկներ թռչունը թ ռ ա ՜ւ…:

Մենք՝ պզտկներս «թռա՜ւ» կը պոռայինք ու կը նկարուէինք երրորդ նկարը:

Տիկինները Զիմզիմոյին պնակ մը թապպուլէ տալով ճամբեցին:

Երկու վայրկեան վերջ Զիմզիմօն նորէն մեզի մօտեցաւ եւ տիկին Նուրիցին ըսաւ.

– Տիկին Նուրից, թապպուլէին հետ ինծի հազար չտուիք:

– Խասն (հազար) ալ դուն գնէ ու կեր թապպուլէդ,- ըսելով ան ճամբեց Զիմզիմօն:

Տարիներ ետք՝ 1975ին, երբ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմը սկսաւ Տահր-Էլ-Ժամալն ալ ռմբակոծուեցաւ եւ անոր առաջին զոհերէն մէկն էր Զիմզիմօն:

Մեր բոլորին ժպիտ բաշխող Զիմզիմօն ժպիտի փոխարէն յուզմունք ցրուեց բոլոր թաղեցիներուն սրտերուն:

Մեր թաղերուն մէջ շրջող կատակասէր Զիմզիմօն մեկնելով ժպիտն ու ուրախութիւնը ջնջեց մեր դէմքերէն եւ սրտերէն:

Զիմզիմօն մեր շրջանի համեմն էր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s