ՀԱՐՑԵՐ ՈՒ ԼՈՒԾՈՒՄ

աղջիկ

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Զապէլին ամուսինը վեց ամիս առաջ յանկարծամահ եղաւ, բոլորիս համար մեծ ցաւ էր:

Զապէլ երեսուններու մէջտեղը, մանրակազմ, գեղեցիկ կին էր, ունէր չափահաս տղայ մը ու աղջիկ մը։ Ինք հիմա այրի էր ու դժբախտ, օրէ օր կը հալէր ու կը թոռմէր։ Հակառակ որ երբեք չէի համոզուած իրենց ամուսնութեան սիրոյ վրայ հիմնուած ըլլալուն եւ ոչ ալ՝ յարգանքի, բայց գօտեպնդուած ընտանիք էին, կը վիճէին, կը հայհոյէին մի քանի ժամ ետք խնդալով, խօսելով սուրճ կը խմէին… թերեւս՝ պարտաւորութիւն, թերեւս՝ ի ցոյց մարդկան… կամ խելքիս չհասած պատճառներով, կամ ալ այլ ձեւական սէր, որուն ես ծանօթ չեմ:

Զապէլն ու ես անմիջական յարաբերութիւն ունէինք, իրարմէ շատ տարբեր բնաւորութեամբ ու նկարագիրով, այնուամենայնիւ կը սիրէի զինք, հաճելի անձ էր ու շատ «տանտիկին»:

Օր մը անակնկալ իրենց գացի, մտածելով որ իր սեւ, ամպոտ օրերը կրնամ քիչ մը մեղմացնել, մխիթարել զինք։

Դուռը բացաւ, աչքերը ուռած ու կարմրած էին, խօսքերու պէտք չկար…. ծանր օրեր էին, փաթթուեցանք, լացինք… սուրճերնիս խմելէ ետք՝ քիչ մը հանդարտած էր, սկսաւ խօսիլ։

Զապէլին ցաւը յաւիտենապէս բաժնուած ամուսինը չէր, ոչ ալ՝ կրծող յիշատակները։ Ամուսինին մահէն ետք տղան յանձն առած էր խանութ, գործ ու նիւթական, մօրը շաբթական տալով կը զգուշացնէր խնայողական ըլլալ ծանր ոճով մը, բայց ինք իր անձնական վայելքներէն չէր պակսեցներ: Զապէլ ըսաւ․ «Շատ դժուար է զաւակի ձեռք բանալ…»:

Ամէն անձ յատուկ ձեւ ունի մտածելու ու լուծումներ գտնելու։ Կարծելով որ իրեն օգտակար պիտի դառնամ, հարցուցի՝ «Կ’ուզե՞ս կարծիքս»: Յօժարելէն ետք, նախ բացատրեցի հարցեր լուծելու ձեւս․ «Քանի տարբերակ որ կայ, բոլորը պիտի գրենք ու ո՞ր մէկը որ անկարելի է ու դժուար՝ մէկ-մէկ կը սրբենք եւ ետքը կ’աշխատինք մնացած կարելիութիւններուն վրայ»։ Թուղթ-մատիտ առնելով, սկսայ գրել…

1․- Գործ մը գտնել ու աշխատիլ:

2․- Զաւակիդ հետ համաձայնելու ձեւ գտնել:

3․- Ամուսնանալ:

Ձայն չհանեց…

Մի քանի օր ետք հանդիպեցանք փողոցը, աչքերը փախցուց ինձմէ, թերեւս անտրամադիր է, մտածեցի։ Շաբաթ մը ետք բարեկամուհիս մեզի եկաւ, որ Զապէլին հետ ալ մտերիմ էր, ու ըսաւ, թէ Զապէլ շատ նեղացած է ինձմէ, որովհետեւ իրեն ըսած եմ՝ «Գնա, ամուսնացիր…»:

Կարելի՞ է որ մարդիկ նոյն երկիրը ապրին, նոյն քաղաքը, նոյն թաղը ու նոյն լեզուն խօսին եւ այսքան զիրար չհասկնան։

Այո, կարելի է…

Այդ օրուընէ որոշեցի խորունկ նիւթեր, միտքի առեւտուր միայն ընել նոյն որակի մարդկանց հետ, այլ պարագային՝ տխմարի դեր խաղալ:

«Աւանակը կրնանք քաշքշելով գետ տանիլ, բայց չենք կրնար ջուր խմել ստիպել»։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s