Ո՛Վ ԳԵՂԵՑԻԿ

մարմարիոն

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Դողդոջուն քայլերով կը մտնեմ ներս. սրահին մէջտեղ կանգնած է ան, ամէն օրուան պէս անշարժ, առանց գլուխը վեր բարձրացնելու կը նայի գետին՝ աչքերը յառած վար: Այս սալը միակտուր մարմարիոնէ արձանն է գեղեցկութեան: Կարծես ծնած ըլլար կիսամերկ, ծովու ալիքներուն փրփուրէն: Առտու մը, արեւուն ճառագայթներէն փայլած եւ աւազէն մարմինը տաքցուցած պահո՞ւ մը եւ կամ գիշերուան մթութեան մէջ կամաց-կամաց, թեթեւօրէն ծով իջած, ալիքներու արծաթ նշոյլներուն ծովու մակերեսին վրայ խաղացած պահո՞ւն ծնունդ առած էր արդեօք: Ո՛վ գեղեցիկ, կը մսի՞ս:

Առաւօտուն շղարշէ գիշերազգեստովը կը կանգնէր պատուհանին առջեւ ու կը բանար վարագոյրները: Երբ առաջին լոյսը կը թափանցէր ապակիներէն ներս ու սենեակը կը լուսաւորուէր՝ գիշերանոցին մէջէն կը յայտնուէր գեղեցկութիւնը, նման մարմարիոնէ շինուած քարէ միակտուր արձանի մը:

Շունչ մը, կայծ մը կը փրթէր կուրծքէս, հեւիհեւ կը դողար ամբողջ էութիւնս: Աչքերս չէի կրնար հեռացնել դիմացի շէնքին պատուհանէն, ուր ան պիտի երեւէր ամէն առաւօտ, թափանցիկ գիշերանոցը վրան: Ո՛վ գեղեցիկ, կ’այրե՞ս:

Այն պահն էր, երբ կը պատրաստուէի գործի երթալ, իսկ ան պիտի մնար տան մէջ, զբաղելու համար իր գեղեցկութեամբ: Պիտի անցնէր հայելիին դիմաց եւ ձեռքերը պիտի տանէր մազերուն, մատներովը քակելու համար խոպոպները, որոնք ալիք-ալիք պիտի թափէին ուսերէն վար եւ գլխուն իւրաքանչիւր շարժումին պիտի ծածանէին աջ ու ձախ: Ո՛վ գեղեցիկ, կ’այրես:

Գեղեցիկ էր արձանը, կեցած՝ սրահին մէջտեղ. այնքա՛ն չքնաղ։ Անոր հագուստին ծալքերը գործուած էին շղարշի նման: Մարմարիոնը, որուն քանդակուած ծալքերէն կը ցոլար հնութիւը, կէս-թափանցիկ, տեղ-տեղ սեւցած էր եւ տեղ-տեղ՝ դեղնած: Ան գլուխը վար ծռած, աչքերը յառած գետին կը նայէր, իբրեւ անմեղութեան կոթող կը ցոլացնէր շիկնած կոյսի անարատութիւնը, որուն չէին կրնար մօտենալ արեւուն ճառագայթներն ալ, կարծես շրջապատուած ըլլար անտես վահանակով մը: Սակայն լռութեան մէջ բան մը կար՝ բան մը խորհրդաւոր, որ կը գամէր անձը հոն, իր ոտքերուն վրայ. շունչ մը կը դեգերէր պաղ, անձայն եւ անշշուկ: Արձան մըն էր ան, իրական չէր, չէր քալեր, չէր խօսեր, անշարժ կը կենար, լուռ էր:

Յանկարծ լռութիւնը խանգարուեցաւ ոտնաձայնով մը: Կրունկի մը ներդաշնակ ոտնաձայնն էր, որ հետզհետէ կը մօտենար սրահին: Ան էր, այն չքնաղ կոյսը, որ առաւօտուն կը բանար վարագոյրները եւ կը ցոլացնէր իր գեղեցկութիւնը դիմացի շէնքէն, դող մը, հեւք մը ստեղծելով ներսիդիս:

Հիմա դէմ առ դէմ կանգնած են. ան եւ արձանը քարէ: Մէկը միս ու ոսկորէ, իսկ միւսը՝ մարմարիոնէ, միակտուր քարէ: Ան շնչող, իսկ միւսը՝ անշունչ: Երկուքն ալ ունին իրենց հագուստին ծալքերը. մէկունը կէս-թափանցիկ, իսկ միւսինը՝ անթափանց եւ մազերուն խոպոպներն են ալիքաւոր:

Լռեց ժամանակը: Կը մսիմ ու կ’այրիմ: Ճակատս, այտերս, ծոծրակս…: Ո՞ւր նայիմ… ինչպէ՞ս նայիմ: Չեմ կրնար աչքերս վեր բարձրացնել, կը վախնամ որ պահը կ’ոչնչանայ ու ես կ’այրիմ, կը հալիմ: Սրտիս բաբախումը կ’արձագանգէ ականջներուս մէջ: Չեմ կրնար ենթադրել, թէ ի՞նչ վիճակի եմ հասած: Քրտնա՞ծ, զարմացա՞ծ, ուրա՞խ: Պիտի ծանօթանամ, պիտի ծանօթացնեմ ինքզինքս: Միջոց մը վերջ սրտիս տրոփը կը հանդարտի: Կը հաւաքեմ ուժս եւ համարձակութիւնս, որ մօտենամ իրեն:

Եթէ դպչիմ ձեռք թօթուելու համար՝ պիտի այրի՞մ:

Կ’երկարեմ ձեռքս: Կը դպչիմ անոր. անշունչ, լուռ, խորհրդաւոր է: Պաղ քարէ արձանն է, կանգնած իմ դիմաց, որուն հետ մնացած եմ գլուխ գլխի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s