Ո՛Վ ԳԵՂԵՑԻԿ

մարմարիոն

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Դողդոջուն քայլերով կը մտնեմ ներս. սրահին մէջտեղ կանգնած է ան, ամէն օրուան պէս անշարժ, առանց գլուխը վեր բարձրացնելու կը նայի գետին՝ աչքերը յառած վար: Այս սալը միակտուր մարմարիոնէ արձանն է գեղեցկութեան: Կարծես ծնած ըլլար կիսամերկ, ծովու ալիքներուն փրփուրէն: Առտու մը, արեւուն ճառագայթներէն փայլած եւ աւազէն մարմինը տաքցուցած պահո՞ւ մը եւ կամ գիշերուան մթութեան մէջ կամաց-կամաց, թեթեւօրէն ծով իջած, ալիքներու արծաթ նշոյլներուն ծովու մակերեսին վրայ խաղացած պահո՞ւն ծնունդ առած էր արդեօք: Ո՛վ գեղեցիկ, կը մսի՞ս:

Առաւօտուն շղարշէ գիշերազգեստովը կը կանգնէր պատուհանին առջեւ ու կը բանար վարագոյրները: Երբ առաջին լոյսը կը թափանցէր ապակիներէն ներս ու սենեակը կը լուսաւորուէր՝ գիշերանոցին մէջէն կը յայտնուէր գեղեցկութիւնը, նման մարմարիոնէ շինուած քարէ միակտուր արձանի մը:

Շունչ մը, կայծ մը կը փրթէր կուրծքէս, հեւիհեւ կը դողար ամբողջ էութիւնս: Աչքերս չէի կրնար հեռացնել դիմացի շէնքին պատուհանէն, ուր ան պիտի երեւէր ամէն առաւօտ, թափանցիկ գիշերանոցը վրան: Ո՛վ գեղեցիկ, կ’այրե՞ս:

Այն պահն էր, երբ կը պատրաստուէի գործի երթալ, իսկ ան պիտի մնար տան մէջ, զբաղելու համար իր գեղեցկութեամբ: Պիտի անցնէր հայելիին դիմաց եւ ձեռքերը պիտի տանէր մազերուն, մատներովը քակելու համար խոպոպները, որոնք ալիք-ալիք պիտի թափէին ուսերէն վար եւ գլխուն իւրաքանչիւր շարժումին պիտի ծածանէին աջ ու ձախ: Ո՛վ գեղեցիկ, կ’այրես:

Գեղեցիկ էր արձանը, կեցած՝ սրահին մէջտեղ. այնքա՛ն չքնաղ։ Անոր հագուստին ծալքերը գործուած էին շղարշի նման: Մարմարիոնը, որուն քանդակուած ծալքերէն կը ցոլար հնութիւը, կէս-թափանցիկ, տեղ-տեղ սեւցած էր եւ տեղ-տեղ՝ դեղնած: Ան գլուխը վար ծռած, աչքերը յառած գետին կը նայէր, իբրեւ անմեղութեան կոթող կը ցոլացնէր շիկնած կոյսի անարատութիւնը, որուն չէին կրնար մօտենալ արեւուն ճառագայթներն ալ, կարծես շրջապատուած ըլլար անտես վահանակով մը: Սակայն լռութեան մէջ բան մը կար՝ բան մը խորհրդաւոր, որ կը գամէր անձը հոն, իր ոտքերուն վրայ. շունչ մը կը դեգերէր պաղ, անձայն եւ անշշուկ: Արձան մըն էր ան, իրական չէր, չէր քալեր, չէր խօսեր, անշարժ կը կենար, լուռ էր:

Յանկարծ լռութիւնը խանգարուեցաւ ոտնաձայնով մը: Կրունկի մը ներդաշնակ ոտնաձայնն էր, որ հետզհետէ կը մօտենար սրահին: Ան էր, այն չքնաղ կոյսը, որ առաւօտուն կը բանար վարագոյրները եւ կը ցոլացնէր իր գեղեցկութիւնը դիմացի շէնքէն, դող մը, հեւք մը ստեղծելով ներսիդիս:

Հիմա դէմ առ դէմ կանգնած են. ան եւ արձանը քարէ: Մէկը միս ու ոսկորէ, իսկ միւսը՝ մարմարիոնէ, միակտուր քարէ: Ան շնչող, իսկ միւսը՝ անշունչ: Երկուքն ալ ունին իրենց հագուստին ծալքերը. մէկունը կէս-թափանցիկ, իսկ միւսինը՝ անթափանց եւ մազերուն խոպոպներն են ալիքաւոր:

Լռեց ժամանակը: Կը մսիմ ու կ’այրիմ: Ճակատս, այտերս, ծոծրակս…: Ո՞ւր նայիմ… ինչպէ՞ս նայիմ: Չեմ կրնար աչքերս վեր բարձրացնել, կը վախնամ որ պահը կ’ոչնչանայ ու ես կ’այրիմ, կը հալիմ: Սրտիս բաբախումը կ’արձագանգէ ականջներուս մէջ: Չեմ կրնար ենթադրել, թէ ի՞նչ վիճակի եմ հասած: Քրտնա՞ծ, զարմացա՞ծ, ուրա՞խ: Պիտի ծանօթանամ, պիտի ծանօթացնեմ ինքզինքս: Միջոց մը վերջ սրտիս տրոփը կը հանդարտի: Կը հաւաքեմ ուժս եւ համարձակութիւնս, որ մօտենամ իրեն:

Եթէ դպչիմ ձեռք թօթուելու համար՝ պիտի այրի՞մ:

Կ’երկարեմ ձեռքս: Կը դպչիմ անոր. անշունչ, լուռ, խորհրդաւոր է: Պաղ քարէ արձանն է, կանգնած իմ դիմաց, որուն հետ մնացած եմ գլուխ գլխի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ՏԵՍԱՐԺԱՆ ՎԱՅՐԵՐ

արձանը ս           արձանը Ս 2

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

 

ՍԻՐԱՀԱՐՆԵՐՈՒ ԱՐՁԱՆԸ

Այգիին մէջ նոր արձան
զետեղեցին.
հանդիսաւոր բացում մըն ալ ըրին.
քանդակագործը հարցուց.
– Ի՞նչ կը տեսնես:
– Երկու գլուխ մէկ մարմին,- ըսի.
– Ճիշդ այդ է ուզածս,- ըսաւ:

Հիմա պրոնզեայ արձանը
լուռ կը հսկէ սիրահարներուն,
որոնք այգիին մէջ
ասդին-անդին
զոյգ-գոյգ
իրարու պլլուած՝
պատրաստ են
ըլլալու արձանին նման:

 

ՀՐԱՊԱՐԱԿԻ ԺԱՄԱՑՈՅՑԸ

Տինկ-տոնկ
հսկայ ժամացոյցը
կը հսկէ քաղաքին.
կը կարգաւորէ ընելիքները:
Հրապարակի ժամացոյցն է, որ
Պապ-ըլ ֆարաճի ժամացոյցէն կը տարբերի.
ոճրագործները
կեղծաւորները
ալան-թալանները չի՛ կախեր իր վրան:
Այս ժամացոյցը վախ չ’առթեր մարդոց,
ան լոկ պարտականութիւնը կը կատարէ՝
տինկ-տոնկ.

Անդին՝ ալան-թալանն ալ կը շատնա՜յ
կեղծիքն ու
ոճրագործութիւնն ալ…

 

ՀՐԱԶԴԱՆԻ ԿԱՄՈՒՐՋԸ

Ինչքա՜ն խորունկ
գլխապտոյտ
վարը գետը
ու ջրվէժի ձայն.
«Ապրելուց քաղցր է մեռնել քեզ համար», ըսաւ.
խաբած էր:
Յաջորդ օրը
Հրազդանի կամուրջին քով
եղաւ իրենց հանդիպումը՝
ուշացած:

Մինչեւ մօտենայ՝
միւսը կամուրջէն վարն էր:

Չէր սպասեր, շլմորած՝
«Կրակին հետ խաղալ» ինչ ըսել է՝ հիմա՛ հասկցաւ:

 

ԳԵՂԱՐԴ

Գեղ – արդ
Գեղասիւն
Գեղգեղուն
Գաղտնի երկխօսութիւն,
Լռութիւնս մինչեւ երկինք աղաղակող
Ժայռափոր հսկայ:
«Գեղարդ դնենք անունը», ըսի
«Ի՞նչ պէտք կայ», ըսին
աչքս հոն մնաց,
սիրտս՝ զանցառու:

Սէրս աճեցաւ
պէտք է ծնի.
-Գեղա՛րդ
Դուն ի՛մ անունս պիտ’ ըլլաս:

Համայն Լռութիւն:
«Տէ՜ր, Ողորմեա՛»:

Գեղարդ

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՏԱԿԱՍԷՐ ԶԻՄԶԻՄՕՆ ՄԵԶ ՅՈՒԶԵՑ

նկարիչ

Յ. ՀԵԼՎԱՃԵԱՆ

Մեր Սին-Էլ-Ֆիլի (Փիղի ակռայ) թաղամասը կը կոչուէր Տահր-Էլ-Ժամալ (Ուղտի կռնակ): Այս թաղամասի բնակիչներուն ութսուն տոկոսը հայ էր:

Այս հսկայ թաղամասը ունէր ցանցառ, գրեթէ միայարկ տուներ, նաեւ չորս շէնքեր, որոնցմէ մէկուն վրայ գեղանկարիչ մը Ս. Եղիային նկարը գծագրած էր. մեր տունը գծագրուած շէնքին գետնայարկն էր:

Տահր-Էլ-Ժամալի մէջ ունէինք շրջուն նկարիչ մը, որուն կեղծանունը ծանօթ էր շրջանի բնակչութեան: Այս նկարիչը մեր բոլորին սիրելի Զիմզիմօն էր, բուն անունով՝ Սարգիս, բայց մականունը ոչ մէկուս ծանօթ էր:

Զիմզիմօն ամէն կէսօր տունէն դուրս կու գար եւ շրջելով թաղերը նկարուիլ ուզող յաճախորդ կ’որոնէր:

Շատեր իրեն օգնելու համար ճամբան կենալով կը նկարուէին:

Նկարը հազիւ շաբաթէ մը կը ստանային թաղեցի յաճախորդները: Զիմզիմօն անձամբ իր յաճախորդներուն տուները շրջելով նկարները կու տար ու դրամը գանձելով ուրախ ու զուարթ տուն կը վերադառնար:

Հետաքրքրական էր Զիմզիմոյին նկարելու պահը․ նկարուողները կուշտուկուռ կը խնդացնէր ան, ապա կը նկարէր զանոնք. այնպէս որ Զիմզիմոյին նկարածներուն իննսուն առ հարիւրը ժպտացող եւ խնդացող մարդիկ էին:

Անգամ մը թաղեցի տիկինները իրենց տուներուն ետեւի պարտէզներուն մէջ փիքնիք կազմակերպեցին. այդ օրուան ուտելիքը թապպուլէ էր: Թապպուլէն կանաչեղէնով ու ձաւարով, սոխ ու թթույով, փնտռուած աղցան մըն է, որ հացի փոխարէն հազարով կ’ուտէին: Ուրեմն, այդ օրուան փիքնիքին թաղեցի տիկինները Զիմզիմօն կանչեր էին, յիշատակի նկարներ նկարելու համար:

Այսօրուան պէս կը յիշեմ, մայրիկները կարպետները գետին փռեցին, նախքան ուտելու արարողութեան սկսիլը, թապպուլէին տալով պատուաւոր դիրք մը, եւ Զիմզիմոյին հրամայեցին, որ նկարէ:

Մայրս բարձրաձայն Զիմզիմոյին ձայնեց.

– Զիմզիմօ՛, թապպուլէն ալ թող ելլէ նկարին մէջ:

– Կ’ելլէ, կ’ելլէ, ինչո՞ւ պիտի չելլէ որ, հոգ մի ընէք, հայտէ բոլորիդ դէմքին վրայ ժպիտ տեսնեմ, իմ գործիքս չխնդացողները չի նկարեր, հայտէ, բոլորդ մէկ խնդացէք:

Զիմզիմօն մեզի՝ փոքրիկներուս դառնալով սկսաւ կատակել.

– Թռչունը պիտի թռի, մէկ, երկու, երեք, թռչունը թռա՜ւ…:

Բոլորս աղմկելով ծիծաղեցանք, իսկ մեր մայրերը հրամայուած ժպիտներ գծեցին իրենց յոգնած դէմքերուն վրայ:

Զիմզիմօն այս բոլորով հանդերձ դեռ չնկարեց եւ մօրս դառնալով ըսաւ.

– Տիկին Տալիտա՛, ժպիտդ հարուստ չէ, հարո՛ւստ խնդա:

– Հարուստ խնդալը ո՞րն է, իմ խնդուքս ա՛ս է, կ’ուզես նկարէ, կ’ուզես մի՛ նկարեր,-ըսաւ մայրս:

Զիմզիմօն կը շարունակէր կատակելով.

– Տիկիններ, փոքրիկներ, թռչունը, թռչունը հիմա պիտի թռի,- եւ գործիքը շրխկացնելով նկարեց: Երկրորդ նկարը նկարելու ժամանակ դարձեալ գլուխը սեւ կտաւին մէջ մխրճելով՝

– Տիկիններ, պզտիկներ թռչունը թ ռ ա ՜ւ…:

Մենք՝ պզտկներս «թռա՜ւ» կը պոռայինք ու կը նկարուէինք երրորդ նկարը:

Տիկինները Զիմզիմոյին պնակ մը թապպուլէ տալով ճամբեցին:

Երկու վայրկեան վերջ Զիմզիմօն նորէն մեզի մօտեցաւ եւ տիկին Նուրիցին ըսաւ.

– Տիկին Նուրից, թապպուլէին հետ ինծի հազար չտուիք:

– Խասն (հազար) ալ դուն գնէ ու կեր թապպուլէդ,- ըսելով ան ճամբեց Զիմզիմօն:

Տարիներ ետք՝ 1975ին, երբ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմը սկսաւ Տահր-Էլ-Ժամալն ալ ռմբակոծուեցաւ եւ անոր առաջին զոհերէն մէկն էր Զիմզիմօն:

Մեր բոլորին ժպիտ բաշխող Զիմզիմօն ժպիտի փոխարէն յուզմունք ցրուեց բոլոր թաղեցիներուն սրտերուն:

Մեր թաղերուն մէջ շրջող կատակասէր Զիմզիմօն մեկնելով ժպիտն ու ուրախութիւնը ջնջեց մեր դէմքերէն եւ սրտերէն:

Զիմզիմօն մեր շրջանի համեմն էր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՀԱՐՑԵՐ ՈՒ ԼՈՒԾՈՒՄ

աղջիկ

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Զապէլին ամուսինը վեց ամիս առաջ յանկարծամահ եղաւ, բոլորիս համար մեծ ցաւ էր:

Զապէլ երեսուններու մէջտեղը, մանրակազմ, գեղեցիկ կին էր, ունէր չափահաս տղայ մը ու աղջիկ մը։ Ինք հիմա այրի էր ու դժբախտ, օրէ օր կը հալէր ու կը թոռմէր։ Հակառակ որ երբեք չէի համոզուած իրենց ամուսնութեան սիրոյ վրայ հիմնուած ըլլալուն եւ ոչ ալ՝ յարգանքի, բայց գօտեպնդուած ընտանիք էին, կը վիճէին, կը հայհոյէին մի քանի ժամ ետք խնդալով, խօսելով սուրճ կը խմէին… թերեւս՝ պարտաւորութիւն, թերեւս՝ ի ցոյց մարդկան… կամ խելքիս չհասած պատճառներով, կամ ալ այլ ձեւական սէր, որուն ես ծանօթ չեմ:

Զապէլն ու ես անմիջական յարաբերութիւն ունէինք, իրարմէ շատ տարբեր բնաւորութեամբ ու նկարագիրով, այնուամենայնիւ կը սիրէի զինք, հաճելի անձ էր ու շատ «տանտիկին»:

Օր մը անակնկալ իրենց գացի, մտածելով որ իր սեւ, ամպոտ օրերը կրնամ քիչ մը մեղմացնել, մխիթարել զինք։

Դուռը բացաւ, աչքերը ուռած ու կարմրած էին, խօսքերու պէտք չկար…. ծանր օրեր էին, փաթթուեցանք, լացինք… սուրճերնիս խմելէ ետք՝ քիչ մը հանդարտած էր, սկսաւ խօսիլ։

Զապէլին ցաւը յաւիտենապէս բաժնուած ամուսինը չէր, ոչ ալ՝ կրծող յիշատակները։ Ամուսինին մահէն ետք տղան յանձն առած էր խանութ, գործ ու նիւթական, մօրը շաբթական տալով կը զգուշացնէր խնայողական ըլլալ ծանր ոճով մը, բայց ինք իր անձնական վայելքներէն չէր պակսեցներ: Զապէլ ըսաւ․ «Շատ դժուար է զաւակի ձեռք բանալ…»:

Ամէն անձ յատուկ ձեւ ունի մտածելու ու լուծումներ գտնելու։ Կարծելով որ իրեն օգտակար պիտի դառնամ, հարցուցի՝ «Կ’ուզե՞ս կարծիքս»: Յօժարելէն ետք, նախ բացատրեցի հարցեր լուծելու ձեւս․ «Քանի տարբերակ որ կայ, բոլորը պիտի գրենք ու ո՞ր մէկը որ անկարելի է ու դժուար՝ մէկ-մէկ կը սրբենք եւ ետքը կ’աշխատինք մնացած կարելիութիւններուն վրայ»։ Թուղթ-մատիտ առնելով, սկսայ գրել…

1․- Գործ մը գտնել ու աշխատիլ:

2․- Զաւակիդ հետ համաձայնելու ձեւ գտնել:

3․- Ամուսնանալ:

Ձայն չհանեց…

Մի քանի օր ետք հանդիպեցանք փողոցը, աչքերը փախցուց ինձմէ, թերեւս անտրամադիր է, մտածեցի։ Շաբաթ մը ետք բարեկամուհիս մեզի եկաւ, որ Զապէլին հետ ալ մտերիմ էր, ու ըսաւ, թէ Զապէլ շատ նեղացած է ինձմէ, որովհետեւ իրեն ըսած եմ՝ «Գնա, ամուսնացիր…»:

Կարելի՞ է որ մարդիկ նոյն երկիրը ապրին, նոյն քաղաքը, նոյն թաղը ու նոյն լեզուն խօսին եւ այսքան զիրար չհասկնան։

Այո, կարելի է…

Այդ օրուընէ որոշեցի խորունկ նիւթեր, միտքի առեւտուր միայն ընել նոյն որակի մարդկանց հետ, այլ պարագային՝ տխմարի դեր խաղալ:

«Աւանակը կրնանք քաշքշելով գետ տանիլ, բայց չենք կրնար ջուր խմել ստիպել»։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆԴՈՒՆԴ

ճամբայ լոյս

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Մարդիկ կը քալեն ճամբու մը վրայ: Ճամբորդութիւն մը շա՛տ երկար…: Ճամբան կտրուած է զանազան այլ ճամբաներու հետ ունեցած խաչաձեւումներով։ Ան միանալով ուրիշներու կ’երկարի տարբեր ուղղութիւններով: Ան կ’երթայ մինչեւ հոն, ուր մարդիկ կը հասնին անդունդի մը եզերքը, ուրկէ անդին ճամբայ չկայ արդէն: Քայլ մը եւս նետել պիտի նշանակէ փշրուիլ, ջարդուիլ, ինչպէս կրիան կ’իյնայ բարձունքէ վար ու պատեանը ջարդուփշուր կ’ըլլայ, մարդն ալ երբ իյնայ անդունդ, այն ահաւոր պարապութենէն ջարդուփշուր կ’ըլլայ եւ մարմինը օդին մէջ կը բաժնուի զանազան մասնիկներու: Ուրեմն ի՞նչ ընել: Ե՞տ դառնալ…: Գաղափարը կրնայ հեշտ թուիլ. վերադառնալ, ազատիլ անկումէ:

Մարդ երբեմն ետդարձի կարիքը կը զգայ: Կը տեսնէ այն բաները, որոնց իմաստ մը չէ կրցած բեռցնել եւ կրկին ու կրկին, թերեւս ալ հազար անգամ կը կրկնէ միեւնոյն սխալը, կ’ենթարկուի միեւնոյն դժուար պայմաններուն ու հազիւ կը պրծի կամ ո՛չ: Անդունդէն անդին արհաւիրք է: Ընտրողական է պարագան՝ կամ երթալ դէպի առաջ եւ կամ վերադառնալ:

Երբ լուռ էր սենեակս եւ մնացեր էի ես իմ անձիս հետ գլուխ գլխի՝ երկար մտածեցի մարդկային ողբերգութեան մասին: Աչքիս առջեւ ուրուագծուեցան մուրացկանը եւ իր թոյլ աղջիկը, զորս տեսեր էի ճամբուն վրայ: Աչքիս առջեւ կենդանացաւ ճղճիմ մարմնով աղջիկը, որ նստեր էր ճամբուն մէջտեղը, մուրալու համար գիշերուան խոր մթութեան մէջ: Անցորդներ աճապարանքով հասնիլ կը ջանային աջ ու ձախ: Ոմանց ճամբան էր յառաջ եւ ոմանցն ալ՝ դէպի ետ: Ոչինչ կար շուրջը, միայն՝ իրարանցում: Մուրացկանները իրենց բնական հունին եւ անցորդները իրենց առօրեային մէջն էին: Միայն միջոց մը տեւեց իրարանցումը եւ ի վերջոյ կանգ առաւ ամէն ինչ ու ճամբան տարաւ դէպի անդունդ, ուր կանգ պիտի առնէր իրարանցումը: Պիտի սառէր ժամանակը:

Որոշում տալու պահն է հիմա:

Անդունդին եզերքը կանգնած՝ վար նայեցայ: Խորունկը դէպի հոն կը քաշէր, վար՝ գլխապտոյտ պատճառելով: Ե՞տ թէ առաջ…:

Մարդոց անցած ճամբաներուն վրայ միշտ չէ որ ծաղիկներ կը բողբոջին: Այդ ճամբաներուն վրայ միշտ չէ որ փուշերը արգելք կը պատճառեն: Վերադարձը աւելի սարսափազդու է, քանի որ ապրուած է ժամանակը ու հինցած: Տեղի ունեցած են պատահարներն ու դէպքերը:

Մարդոց անօթութիւնը, մարդէն մարդուն ռմբակոծումը, անդիմադրելի հիւանդութիւնները, չքաւորութիւնը եւ այլն… ետդարձի առիթ չկայ: Յառաջ…:

Մթութիւն կ’ուզեմ. ինչո՞ւ: Մութը յանցաւոր է: Ինչո՞ւ մեղադրել մթութիւնը, լոյսն ալ յանցաւոր չէ՞, որ կը ցուցնէ իրականութիւնը:

Վերադարձ չկայ: Քայլ մը նետել յառաջ, ուրկէ սլացք մը կատարելու ճարն ալ կը գտնուի անպայման:

Ոտքերուս տակ անդունդին քարերը կարգով կը շարուին ու կը սլանամ դէպի առաջ. ահա՛ լոյսը, որ պիտի հասցնէ ելքի ճամբուն:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԱՊՐԻԼ ՔՍԱՆՉՈՐՍ

թակիչ.jpg

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Հատէ հատէ
Ոտքի ելէք
Ոտաբոպիկ
Թացագլուխ
Հայանալու օրն է այսօր
Բոլորս մէկ
Բռունցք մռութ
Անհոգ անդէմ
Զոհերուն ուսը
Կամ գրպանը
Ահագին տեղ կայ դեռ
Աշխարհն ալ դնես չի բաւեր
Պարտքի վարձքի քաղցի օրն է հասած
Հատէ ոտքի՜
Յաղթանակի պոռչտուքով
Մենք մեզ ցոյց տանք
Մաքուր ներքնազգեստով
Ուրիշները մեզ թող չափեն
Եթէ կրնան
Մենք մեր չափին պէտք չունինք
Անչափ անհուն
Մեր ձայնը կու գայ ու կ’երթայ
Թէեւ չկայ
Կը վախցնէ
Թէեւ չկայ
Կը հագցնէ
Երկիրը ծախողը
Նահատակները ծախած ծխած է
Իսկ քաղաքացին արտաքսողը
Նահատակները ո՞ւր պահած է
Մէկը դուրսէն պոռալով
Միւսը ներսէն մուրալով
Ո՞ր յիշողութեան ծառան կամ տէրն են
Երկիրը պարպեցէք
Ողջերը հեռացուցէք
Մեռելները յարգեցէք
Դուրսերն ալ փողոց իջէք
Մուկի մկան ցոյց տուէք
Ունեցածդ չունեցածէդ
Զանազանել գիտցնող
Խելքի կուտ մը հասուննար
Գոնէ այսօր
«Ահաւոր բան մը» ճիշդ հոս
Ոչ թէ մութին մէջ
Այլ օր ցերեկով
Աչքերնուդ առջեւ
Քիթերնուդ տակ
Անգոյ խղճին առջեւ մեր եւ ձեր
Պիտի կատարուի դեռ շատ երկար

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՐՈՒԵՍՏ ՔԵՐԹՈՒԹԵԱՆ 9

արուեստագէտը.jpg

ՈՅԺ

ԱՐՈՒԵՍՏԱԳԷՏԸ

Եղեր… արուեստը անմահ է
Արուեստագէտը՝ մահկանացու
Եւ քանի որ արուեստը անմահ է
Թո՛ղ ըլլայ արուեստագէտը՝ մահկանացու

Ո՛չ, արուեստագէ՛տը պէտք է ըլլայ անմահ
Եւ շարունակէ իր կեանքը
Առաջին վերջակէտէն յետոյ
Փակէ աչքերը, բայց միայն ակնթարթ մը…

Որովհետեւ ի՞նչ պիտի գրէր Շէյքսփիր, եթէ
Չմեռնէր իր մահուան օրը, այլ ապրէր
Երկրորդ հասակ մը, եւ երրորդ, մինչեւ այսօր

Եւ ի՞նչ հսկայ ու զարմանալի երկ
Տարբեր սկիզբներու փոխարէն
Շարունակում անկասելի… անասելի՞

24 Ապրիլ 1991

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: