ԱՆՄՈՌԱՆԱԼԻ ՊՏՈՅՏ ՄԸ

19621512_1546769232039775_357172211_n

ՍԱՐԻՆ ԼՈՒՍԱՐԱՐԵԱՆ
Հելիոպոլիս-Գահիրէ, Գալուստեան-Նուպարեան Ազգ. Վարժարան,նախակրթարան, ե. կարգ

Ես ճամբորդել շատ կը սիրեմ, բայց այս տարուան ճամբորդութիւնը ամենալաւն էր:

Յունիսին պտոյտ մը կազմակերպուած էր դէպի Կարմիր ծով: Շատ ուրախացայ, երբ իմացայ, որ ընկերներս ալ պիտի գան:

Պանդոկ հասանք կէսօրին եւ սպասեցինք, որ մեր պայուսակները բերեն: Յետոյ կարգադրեցինք մեր հագուստները եւ ճաշի գացինք: Ճաշէն ետք անմիջապէս սենեակ ելանք, որ մեր լողազգեստները հագնինք եւ աւազան երթանք: Հոն ամենէն աղուոր տեղն էր, որովհետեւ սահնակները շատ հաճելի էին:

Կէսօրէ ետք ծով գացինք: Ծովուն յատակը շատ խոտ կար, բայց երբ ծովու կօշիկներով մտայ, չզգացի խոտը: Ակնոցս դրի եւ գունաւոր ձուկերը սկսայ դիտել: Շատ անուշիկ էին:

Իրիկուան ընթրիքին համար պատրաստուեցանք: Ընկերներս իրենց սեղանը պատրաստած էին. ես ալ իրենց հետ նստայ:

Գիշերը մէկը կրակի խաղեր կ’ընէր. շատ-շատ աղուոր էր:

Այդ տեղը չորս օր անցուցինք:

Վերջապէս… կը փափաքիմ, որ այս պտոյտը յաճախ կրկնուի…

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

Advertisements

ՄԻՏԿ ԱՐԻ, ՏԱ…

ՀԱՄՇԷՆԻ ԲԱՐԲԱՌ

19576881_747108895471112_1784264239_o.jpg

ՌՈԶԱ ԽԱՍՏԵԱՆ

Մաշտը մըննագ կուկա աշխար,
Գէշտա աշխըրըն՝ մըննագ,
Չիմ հասկըննալ, ինճի՞ հումար
Գընա դայմա «ախուվախ».
Հընտա՝ մէգին դունը մէձ ա,
Ույ դունիգը՝ պունպունիգ,
Հընտա՝ ույ սեղնինը հած ա,
Էլին սէղնին՝ ձըվաձեղ:
Հընտա՝ ուր գընիգը կէյշ ա,
Էլին հայսը՝ քասուլիգ,
Հընտա՝ ուր կումինը էշ ա,
Էլին կումին՝ այղըր ծի:

Չայճըրվի գու: Ունի-չունի՝
Նէսըն սիդը մաշա գու,
Ինչկան աբռի՝ աճկը ալի
Շադ օննուշի քաշա գու:
Մաշտուն ումբռը շադ էրգըն չա,
Խէլկը բիդի գայջ չըլլի,
Ինչկան ասա. «հալուա,հալուա»՝
Պէրօնը լէղի գըլլի:
Մաշտը չըպլախ կուկա աշխար,
Գէշտա աշխըրըն՝ չըպլախ,
Աս աշխարը շադ ալ խաս ա, –
Նէսի ինսօնն ա ախմախ:

 

ՄՏԱԾԵՑԻ, ԹԷ
Տողացի թարգմանութիւն

Մարդը մենակ է գալիս աշխարհ,
Գնում է աշխարհից՝ մենակ,
Չեմ հասկանում, ինչի՞ համար,
Անում է միշտ «ախուվախ».
Որ՝ մէկի տունը մեծ է,
Իր տնակը՝ մի բունիկ,
Որ՝ իր սեղանինը հաց է,
Ուրիշի սեղանին՝ ձուածեղ:
Որ՝ իր կինը տգեղ է,
Ուրիշի հարսը՝ գեղեցիկ,
Որ՝ իր գոմինը էշ է,
Ուրիշի գոմինը՝ հրեղէն ձի:

Չարչարւում է: Ունի-չունի՝
Ներսից սիրտը մաշում է,
Ինչքան ապրի՝ աչքը էլի
Շատ ունենալու է քաշում:
Մարդու կեանքը շատ երկար չէ,
Խելքը պիտի կարճ չլինի,
Ինչքան ասի. «հալուա, հալուա»՝
Բերանը դառն է լինում:
Մարդը մերկ է գալիս աշխարհ,
Գնում է աշխարհից՝ մերկ,
Այս աշխարհը շատ էլ լաւն է, –
Միջի մարդն է յիմար:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԱՐՈՒԵՍՏ ՔԵՐԹՈՒԹԵԱՆ 34

19576583_747029808812354_967191337_o.jpg

ՈՅԺ

ԱՆՃԱՆԱՉԵԼԻՆ

Հազար բաներ կան այս աշխարհիս մէջ
Զարմանալիօրէն չեն մտահոգեր մեզ

Վստահ եմ որ հնչեակէս վար սպիտակ է
Բայց հեռուէն շարունակ է մինչեւ վերջ
Կամ նոյնիսկ մնացած է կիսատ

Այդ տողերը ես չեմ գրած բնաւ
Երբ մօտենամ՝ հաւանաբար չքանան
Բայց եւ այնպէս այնտեղ են – աղօտ թէեւ
Եւ վերծանման ամէն փորձ ձախողի

Հնչեակն – իր տասնեւչորս տողով – ամբողջ էր
Բայց տենչն է զգացած անզսպելի
Անտեսել պարտադրուած սահմանն
Անկանոն ու անօրէն, անվերջ աճիլ
Անճանաչելի՝ արդէն սկիզբէն իսկ

 

12 Փետրուար 1995

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԴԵՌ ԽՕՍՔԵՐ ԿԱՆ

19619192_1545777192138979_1653480050_o.jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Արդարութեան պահն է սա.
հաշուեկշռի խօսքեր են ահա:
Ո՞վ անդրադարձեր է:
Քանդուեր են պատերը բոլոր,
սակայն մտածումն է կալանուեր:
Որքա՜ն սարսափազդու, չէ՞:
Մէկիկ-մէկիկ քարերը կը նետուին
Ծով. ծով մը փոթորկոտ,
ուր ալիքներ կը կատղին:
Ո՞վ է որ հոն կը նստի․
Ստուե՞ր մը միայն
կը շարժի ծովափն ի վար,
ծովափն ի վեր:
Մէկը կը գրկէ ու կ’ազատէ:
Ո՞վ է որ հոն կը կենայ․
Ստուե՞ր մըն է միայն․
պիտի նայի ու անցնի
եւ կամ պիտի գլորի
նման քարերու,
զինք ծեծող ալիքներով քշուին
խորհուրդներն իր բոլոր:
Թող մէկը ըսէ՝
ինչպէ՞ս բանտել մտածումը,
անցնիլ պատին ետեւ,
մէջտեղ հանել ու արտայայտել:
Բայց ինչպէ՞ս,
ինչպէ՞ս՝
մէկը թող ըսէ:
Խօսքերը անբաւարար կը մնան:
Մտածումն է շղթայուեր:

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: