ՄԻՏԿ ԱՐԻ, ՏԱ…

ՀԱՄՇԷՆԻ ԲԱՐԲԱՌ

19576881_747108895471112_1784264239_o.jpg

ՌՈԶԱ ԽԱՍՏԵԱՆ

Մաշտը մըննագ կուկա աշխար,
Գէշտա աշխըրըն՝ մըննագ,
Չիմ հասկըննալ, ինճի՞ հումար
Գընա դայմա «ախուվախ».
Հընտա՝ մէգին դունը մէձ ա,
Ույ դունիգը՝ պունպունիգ,
Հընտա՝ ույ սեղնինը հած ա,
Էլին սէղնին՝ ձըվաձեղ:
Հընտա՝ ուր գընիգը կէյշ ա,
Էլին հայսը՝ քասուլիգ,
Հընտա՝ ուր կումինը էշ ա,
Էլին կումին՝ այղըր ծի:

Չայճըրվի գու: Ունի-չունի՝
Նէսըն սիդը մաշա գու,
Ինչկան աբռի՝ աճկը ալի
Շադ օննուշի քաշա գու:
Մաշտուն ումբռը շադ էրգըն չա,
Խէլկը բիդի գայջ չըլլի,
Ինչկան ասա. «հալուա,հալուա»՝
Պէրօնը լէղի գըլլի:
Մաշտը չըպլախ կուկա աշխար,
Գէշտա աշխըրըն՝ չըպլախ,
Աս աշխարը շադ ալ խաս ա, –
Նէսի ինսօնն ա ախմախ:

 

ՄՏԱԾԵՑԻ, ԹԷ
Տողացի թարգմանութիւն

Մարդը մենակ է գալիս աշխարհ,
Գնում է աշխարհից՝ մենակ,
Չեմ հասկանում, ինչի՞ համար,
Անում է միշտ «ախուվախ».
Որ՝ մէկի տունը մեծ է,
Իր տնակը՝ մի բունիկ,
Որ՝ իր սեղանինը հաց է,
Ուրիշի սեղանին՝ ձուածեղ:
Որ՝ իր կինը տգեղ է,
Ուրիշի հարսը՝ գեղեցիկ,
Որ՝ իր գոմինը էշ է,
Ուրիշի գոմինը՝ հրեղէն ձի:

Չարչարւում է: Ունի-չունի՝
Ներսից սիրտը մաշում է,
Ինչքան ապրի՝ աչքը էլի
Շատ ունենալու է քաշում:
Մարդու կեանքը շատ երկար չէ,
Խելքը պիտի կարճ չլինի,
Ինչքան ասի. «հալուա, հալուա»՝
Բերանը դառն է լինում:
Մարդը մերկ է գալիս աշխարհ,
Գնում է աշխարհից՝ մերկ,
Այս աշխարհը շատ էլ լաւն է, –
Միջի մարդն է յիմար:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s