ԵՐԿՈՒՆՔ

23112884_1668216559895041_1204676355_o.jpg

ԼԱՐԱ ԱՐԹԻՆ

Գիշերուան մութ երդիքին տակ
Փռուած էր զուլալ ու մենաւոր…
Աստղերը վար սահելով,
Ծառերէն կախուեցան.
Ու միրգերը բոցերէն խայծ առին,
Ինկան բիւր ծիրան ու նուռ
Սեւանի ծոցին մէջ,
Ու երեքը գիրկընդխառն
Երգեցին սիրոյ երկունքը վշտագին:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ԵԹԷ ՉՊՈՌԱՍ…

23140150_1667972229919474_1613220211_n

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

ո՞վ պիտի լսէ
եթէ չպոռաս
մտիկ ընող
արդէն չկայ
բայց դուն պոռա
աւելի բարձր
քիչ մըն ալ աւելի
բարձր եւ աւելի
եւս առաւել
կրցածէդ-չկրցածէդ ալ

ի՞նչ մտիկ ընեն
նորութի՞ւն բացակայ
ըսածներդ չե՞ն գիտեր
ահա քանի տարի եղաւ
ինչո՞ւ չես կրնար
խելքդ չ’ա՞շխատիր
թէ առջեւիններդ
ոչխար կը կարծես
պէտք չունիս խելքդ
աշխատանքի ղրկելու
փորձ մը ըրէ
օր մըն ալ
նոր բան մը ըսելու
գիտենք դժուար է
ամէն մարդու գործ չէ
ուղեղին քայլ տալ
զօռ տալ
զօրութիւն եւ կարողութիւն
եւ մարդասիրութիւն
զօռով
իսկ գոհութիւն
փառք ու պատիւ
եւ երկրպագութիւն
կ’առնուին միայն
կ’առնեն քեզ

պոռչտուքդ քեզ իսկ չկրցաւ փոխել
ասքան տարի
ուր մնաց ուրիշը
կամ ուրիշները
որոնք երամներով
երամակներով
պառականներով
կը հեռանան
կը կուրնան
անդին կ’անցնին
եւ կը ձուլուին
պոռչտուքիդ
մաս եւ բաժին
կը թարմանան

բայց դուն պոռա եւ ոռնա
հաջէ ու զռա
ոռնա որ մոռնաս
պոռաս
չպոռաս
լսող չմնաց
ներկայ բացակայ
հոն չեն այլեւս
որովհետեւ միայն դուն կաս
կաս պիտի երթաս

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԵՐԷԿ, ԼԻՍԻՆԻՈՒՍ, ԱՆՀՈԳ ՕՐ ԷՐ

23131240_803080913207243_1308408262_o.jpg
Նեմեսիս, մարմար, Ք.Ե. Բ. դար

ԿԱՅԻՈՒՍ ՎԱԼԵՐԻՈՒՍ ԿԱՏՈՒԼՈՒՍ

Երէկ, Լիսինիուս, անհոգ օր էր,
Որքան զուարճ էինք քարետախտակով,
Ա՜հ, վայելքի ժամե՜ր ինքնամոռաց,
Տողե՜ր կը շարէինք արագօրէն,
Փորձելով չափեր ամենատարբեր,
Ու դեռ՝ խնդալով ու խմելով:

Ես մեկնեցայ տունէդ` հրահրուա՜ծ,
Լիսինիո՛ւս, սուր մտքէդ ու հմայքէդ:
Ո՛չ ճոխ ճաշէն վայելք ստացայ,
Ո՛չ ալ քունն հանգիստ բերաւ աչքերուս,
Այլ մահիճիս մէջ տապլտկեցայ
Ցնցանուա՜ճ, մաղթելով որ ա՛լ լուսնա՜ր,
Որ կրնայի խօսիլ քեզի, հետըդ ըլլալ,
Բայց ինչպէ՞ս՝ քամուած էի անկողնին,
Ճգնանքէն կէս մը մեռած:

Այլ հաճոյքով քերթուածն այս գրեցի,
Որպէսզի վիշտըս յայտնաբերես անդ,
Սակայն նայէ՜, չյանձնուիս սին պարծանքի,
Զի Նեմեսիս պատի՜ժ կը սահմանէ,
Վրիժառու է Ան, մի՛ տար առիթ:

Անգլերէնէ եւ լատիներէնէ թարգմանութիւն՝
ՈՅԺ

HESTERNO, LICINI, DIE OTIOSI
Gaius Valerius Catullus (84 – 54? BC)

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԵՐ ՏԱՏԵԱՆ ՎԱՐԺԱՐԱՆԸ (Ա.)

23021943_802878816560786_1837407069_n

ԱՆԻ ՊԱՐՈՆԵԱՆ

– Ծօ՛, քիչ մը կամաց քալեցէ՛ք: Աղջի՜կ , հերիք է, մի՛ խօսիք:

– Օ՜ֆ, Վարդան վարպետ, տըն-տըն կը քալես, մենք անօթեցանք, շուտիկ մը տուներնիս երթալ կ’ուզենք:

Ամէնօրեայ յանկերգն էր մեր եւ Վարդան վարպետին միջեւ: Վարդան վարպետը մեր Պագըրգիւղ թաղի Տատեան Վարժարանի տնտես եղբայն էր: Հասակաւոր, հսկայ մարդ մը, պեխաւոր, թխադէմ ու միշտ խոժորադէմ: Ախսի (հակառակամիտ) մարդ էր, սակայն մենք գիտէինք, որ ան փափուկ սիրտ մը ունէր: Իր պարտականութեան լրջօրէն գիտակից անձ մը ըլլալուն ան անշուշտ ականջ չէր կախեր մեր ըսածներուն: Վարդան վարպետ գործով այնքան շատ կը զբաղէր, որ… ո՞ր մէկը ըսեմ, ո՞ր մէկը խոստովանիմ: Ան առաւօտուն շատ կանուխ արդէն դպրոցն էր, կ’ըսուի՝ «սապահըն քէօրիւնտէ» (շատ կանուխ): Դասարաններու վառարանները պիտի վառէր մէկիկ-մէկիկ, յետոյ դասարանները պիտի աւլէր, մաքրէր, վերջն ալ իրեն յանձնուած աշակերտները իրենց տուներէն հաւաքելով դպրոց պիտի բերէր: Անշուշտ արձակուելու ատեն ալ զանոնք իրենց տուները պիտի յանձնէր: Ան իր ձեռքին մէջ ամուր կը բռնէր երկար ձող մը, որուն վրայ կը դնէր պայուսակները ու յետոյ ձողը ուսին դնելով, տքնելով կը յառաջանար: Մանկութեան օրերուս Պոլսոյ մէջ մածուն ծախող մարդիկ ալ այդպէս երկար ձող մը իրենց ուսին կը դնէին, որուն երկու ծայրէն կախուած կ’ըլլար մածունի երկու խոշոր աման. մարդը կը պոռար.

– Եօղուրթչուո՜ւ կէլտիի (մածնավաճառը եկաւ):

– Եօղուրթչու, կե՛լ (եկուր):

Կիները իրենց ձեռքի ամանները կ’երկարէին մարդուն, ան ալ ձեռքը գտնուող ծեփիչով մը շըլըփ-շըլըփ կը կտրէր մածունը:

– Ճապասընը տա քօյ (Աւելի դիր),- կ’ըսէին կիները։ Մարդը կը լեցնէր:

– Մատամա, պաք ֆազլա-ֆազլա քօյտում, աֆիէդ օլսուն (Տիկին, տես աւելիով դրի, անուշ ըլլայ):

– Սաղօլասըն, էֆէնտի, պէրէքէթինի կէօր (Շնորհակալ եմ, պարոն, Աստուած վարձահատոյց ըլլայ):

Ահա մենք՝ չարաճճիներ, Վարդան վարպետին կը ձայնէինք՝ «Եօղուրթչո՜ւ»: Վարդան վարպետ մեզ դպրոց բերելէ յետոյ կ’իջնէր ճաշարան, հոն էր արդէն իր կինը՝ Շնորհիկ թանթիկը: Կարճահասակ, գիրուկ կին մը, որ միշտ աճապարանք ունէր: Հեւիհեւ կ’աշխատէր ճաշարանը կարգաւորելու համար, քանի որ զանգակին հնչելուն հետ մէկ-երկու, մէկ-երկու պիտի գայինք ճաշելու: Մենք մեր սակառները տունէն կը բերէինք: Վարդան վարպետը ու Շնորհիկ թանթիկը մեր սակառները փուռին մէջ դնելով կը տաքցնէին:

Մանկապարտէզի ուսուցչուհիս՝ Օրիորդ Արմէնուհին, կապոյտ գոգնոցով, մէջքը միշտ գօտի մը կապած, ճերմակ մազերով, կարճահասակ կին մըն էր: Խիստ էր ան, եւ զանգակը ձեռքին, մեզի յայտարարութիւններ կ’ընէր.

– Գլուխները վա՛ր: Գլուխները վե՛ր: Խորանարդները առէ՛ք: Շշուկ չկայ, փսփսուք նոյնիսկ չկայ: Դանիէլ, հո՛ս եկուր, երեսդ պատին դարձո՛ւր, պատի՛ժ ես:

Դանիէլ դասարանին անառակներու դասակարգին կը պատկանէր, գրեթէ ամէն օր պատիժ կ’առնէր:

Ճաշի զանգակը հնչելուն պէս կարգ կ’ըլլայինք՝ երկու-երկու: Օր. Արմէնուհին կը սկսէր. «Մէկ-երկու, մէկ-երկու», եւ մենք կը քալէինք համաչափ քայլերով ու կ’իջնէինք ճաշարան: Տէրունական աղօթքով կը սկսէինք ճաշել: Բոլորս պարտադիր էինք մեր պարապ սակառները ցոյց տալու:

– Անցի՛ր պարտէզ: Օ՜, պարտէզը մեր վազելու ժամն էր… խենթի պէս կը վազէինք, զիրար կը հրմշտկէինք, պարտէզի պատերուն կը զարնէինք մեր ձեռքերը, մրցում կ’ընէինք, ո՞վ առաջ պիտի հասնէր պատին…:

Օր մը, Դանիէլ ճաշ չկերաւ։ Ճիշդ այդ պահուն, երբ պարտէզ պիտի սպրդէր, օրիորդը ձերբակալեց զայն, սակայն ի՞նչ եղաւ. Դանիէլ ձեռք անցուց օրիորդին ընդհանրապէս սեղանին վրայ գտնուող քանակը ու սկսաւ օրիորդին զարնել: Անոնք հիմա ճաշարանին մէջտեղը կլոր-կլոր կը դառնային: Դանիէլ խելագարի վիճակ մը ստացած էր, իսկ օրիորդը՝ կաս-կարմիր, քանակը յափշտակելու կը ջանար: Անշուշտ վրայ հասան Վարդան վարպետն ու Շնորհիկ թանթիկը: Վարպետը ամուր բռնեց Դանիէլը, մենք լացուկոծի մատնուած կը պոռայինք… պատերազմը վերջ գտաւ: Դանիէլ պարտուած էր:

Այսօր կը խորհիմ այդ օրերուն կրթութեան մեթոտներուն վրայ: Չեմ յանդգնիր որեւէ քննադատութիւն ընելու… այդ ժամանակը ինչ որ կը պարտադրէր, այդ մէկն էր, որ գործադրուած էր: Սխալն ու ճիշդը իրենց պատասխանը կը ստանան ժամանակի հոլովոյթին մէջ: Սակայն այսօր կը դիտեմ իմ շուրջ գտնուող այն մանուկները, որոնք ազատ, համարձակ կ’արտայայտուին: Ծնողները խիզախ քննադատութիւններ կրնան ընել ուսուցիչներու նկատմամբ, նոյնիսկ ազգային վարժարանները կը ստանան «ժամանակավրէպ» ածականը…: Կը խորհիմ մեր ընտանիքներուն մասին, որոնք նոյնիսկ մածուն ծախող մարդուն հետ յարգանքով կը խօսէին: Երկմտութիւնը կը տանջէ էութիւնս, ո՞րն է ճիշդը: Միջին եզր մը գտնել կարելի՞ է արդեօք, չկորսնցնելու համար մեր աւանդական կեցուածքը: Կը խորհիմ չարաճճի Դանիէլին մասին, որ իր ըմբոստութեան մէջ իրաւունք ունէր անշուշտ, քանի որ այդ օրուան ճաշը չէր սիրած ու սեղանին վրայ գտնուող քանակը անոր ջիղերը խանգարած էին: Դանիէլը յաղթակա՞ն էր արդեօք….:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԶԱՏԻԿ

23023333_1666028173447213_1527468695_o.jpg
ԿՐԷՅՍ ՓԷՓՈՅԵԱՆ
Լոս Անճելոս, Ալֆրէտ եւ Մարկարիթ Յովսէփեան Վարժարան, 2րդ դասարան

Բարե՛ւ, պահք է հիմա: Գիտէ՞ք, թէ Զատիկը կու գայ: Շատ ուրախ եմ ատոր համար:

Աւագ Շաբաթ

Աւագ Շաբաթը կը սկսի Ծաղկազարդով, երբ Յիսուս Երուսաղէմ կ’երթայ, ամէն մարդ հոն Իրեն ձիթենեաց ճիւղերով կը դիմաւորէ ու կը պոռայ. «Յիսուս, Յիսուս»: Յիսուս իշու մը վրայ նստած կը մտնէ Երուսաղէմ: Յիսուս խոնարհ թագաւոր մըն է:

Ոտնլուայ

Յուդան պիտի մատնէ Յիսուսը: Յիսուս 12 աշակերտներ ունէր եւ Յուդան անոնցմէ մէկն էր: Հինգշաբթի օր մը Յիսուս եւ իր 12 աշակերտները նստած կը խօսէին, Յիսուս ըսաւ աշակերտներուն. «Այս ընթրիքը մեր ամենավերջին ընթրիքն է, ես պիտի մեռնիմ: Այս սենեակին մէջէն մէկը պիտի մատնէ զիս»:

Յիսուս բոլոր աշակերտներուն հաց եւ գինի տուաւ եւ ըսաւ. «Այս է իմ մարմինս եւ այս է իմ արիւնս»: Աշակերտները պատառ մը հաց կերան եւ քիչ մը գինի խմեցին, յետոյ Յիսուս իր աշակերտներուն ոտքերը լուաց: Յիսուս լեռները գնաց:

Աւագ Ուրբաթ

Յիսուսի թաղման օրն է: Յուդան համբուրեց Զինք, որպէսզի չար մարդիկ ճանչնան Յիսուսը: Չար մարդիկ Յիսուսը բռնեցին ու խաչին վրայ դրին ու խաչեցին:

Յիսուս մեռաւ ու թաղեցին Զինք:

Զատիկ

Յիսուս երեք օր վերջ յարութիւն առաւ: Մենք Զատիկը կը տօնենք Յիսուսին յարութիւն առնելուն համար: Այսպիսով Յիսուս քառասուն օր աշխարհի վրայ ապրելէն ետք երկինք համբարձաւ ու գնաց Աստուած Պապային քով:

Համբարձում

Ամէն տարի աղջիկները ծաղիկներ կը հաւաքեն ու ջուրին մէջ կը դնեն եւ բախտ կը կարդան Համբարձման տօնին։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԴՊՐՈՑ

22908368_1665729350143762_650686978_o.jpg

ԻՄ ԴՊՐՈՑՍ
ԱԼԵՔՍ ԹԵՄՈՒՐԵԱՆ
Լոս Անճելոս, Ալֆրէտ եւ Մարկարիթ Յովսէփեան Վարժարան, 2րդ դասարան

Իմ դպրոցիս մէջ ինծի պէս շա՜տ մանուկներ կան:

Իմ ամենէն սիրած ընկերս Մարթինոսն է: Ան ամէն օր հետս կը խաղայ ու կը խօսի: Նաեւ շատ ընկերներ ունինք եւ բոլորին հետ կը խաղանք:

Իմ դասարանիս ուսուցիչները շատ լաւ են, անոնք շատ բաներ կը սորվեցնեն մեզի:

Դպրոցէն ներս շատ լաւ բաներ կան, խաղալիքներ ու գնդակներ ունինք, որ բակը իրարու հետ խաղանք: Կ’ուզեմ նոր բաներ սորվիլ՝ հայերէն, անգլերէն, թուաբանութիւն եւ գիտութիւն:

Ես իմ դպրոցս շատ կը սիրեմ: Ես եւ ընկերներս շատ պիտի աշխատինք, որպէսզի մեր ուղեղը զօրանայ ու մենք ուժեղ ըլլանք եւ այս դպրոցը աւելի լաւ պիտի ընենք, որ աշխարհին ամենէն լաւ դպրոցը ըլլայ:

 

ՆՈՐ ԴՊՐՈՑՍ
ՍԷՐԼԻ ԳԱԼԷՄՃԵԱՆ
Լոս Անճելոս, Ալֆրէտ եւ Մարկարիթ Յովսէփեան Վարժարան, 2րդ դասարան

Առաջին օրը, երբ դպրոց եկայ, շատ մտահոգ էի, որովհետեւ դպրոցին անծանօթ էի, բայց երբ դասարան մտայ, առաջին վայրկեանէն մտահոգութիւնս անցաւ: Իմ նոր դասընկերներս շատ լաւ էին հետս, անոնք ինծի բացատրեցին դպրոցին բոլոր օրէնքները եւ շատ օգնեցին ինծի:

Ուսուցիչները շատ բարի եւ համբերատար են:

Ես այս դպրոցին մէջ նոր ընկերներ ունեցայ: Զբօսանքի ժամանակ միասին սեղանին շուրջ կը նստինք, կ’ուտենք, կը խօսինք եւ յետոյ բակը գնդակ կը խաղանք:

Երբ դպրոցին վերջին զանգը հնչէ, մենք կը պատրաստուինք դպրոցէն արձակուելու, իսկ երբ տուն հասնիմ, շատ դաս չեմ ունենար սորվելիք, որովհետեւ այս դպրոցին տնային պարտականութիւնները շատ քիչ են:

Իմ նախկին դպրոցին պարտականութիւնները շատ էին ու ես երկար ժամանակ դաս կը սորվէի:

Ես շատ սիրեցի նոր դպրոցս եւ շատ ուրախ եմ ուսուցիչներովս, ընկերներովս ու քիչ դասերովս:

 

ԴՊՐՈՑՍ
ՓԱԹԻԼ ԳՐԻԳՈՐԵԱՆ
Լոս Անճելոս, Ալֆրէտ եւ Մարկարիթ Յովսէփեան Վարժարան, 2րդ դասարան

Իմ դպրոցս շատ լաւ է: Ան կը կոչուի՝ Յովսէփեան Վարժարան: Յովսէփեանը կը գտնուի Փասատինայի մէջ: Ես ամէն առտու ժամը 6:30ին կ’արթննամ ու կը պատրաստուիմ դպրոց երթալու:

Իմ ուսուցչուհիներուս անուններն են՝ տիկ. Ցոլինէ եւ օր. Իվէթ: Ես երկուքն ալ շատ կը սիրեմ: Իրենք ինծի հետաքրքրական դասեր կը սորվեցնեն: Երբ մենք իյնանք եւ տեղ մը ցաւի, գիտենք, թէ ուր պիտի երթանք, անշուշտ՝ տիկ. Վարդենիին կամ տիկ. Յասմիկին քով, իրենք շատ ուրիշ բաներով ալ կ’օգնեն մեզի: Հիմա պրն. Շահէին մասին ըսեմ. պրն. Շահէն մեր դպրոցի տնօրէնն է: Ան շատ լաւ տնօրէն է, բոլոր աշակերտները եւ ուսուցիչները կը սիրեն զինք։ Մեր դպրոցի ուսուցիչները եւ տնօրէնը իմաստուն են:

Հիմա կ’ուզեմ ընկերներուս մասին պատմել: Ընկերներս շատ ճարպիկ, բարի ու ընկերասէր են, ես բոլորը նոյն չափով կը սիրեմ: Մենք միշտ իրարու կ’օգնենք, միասին կը խաղանք, կը խօսինք ու կը խնդանք: Ես շատ կը սիրեմ ընկերներս, առանց իրենց կեանքս տխուր կ’ըլլար, հիմա շատ ուրախ եմ, որ զիրենք ունիմ:

Իսկ գրութեանս վերջին մասին մէջ պիտի նկարագրեմ դպրոցս:

Դպրոցին դրան վրայ մեծ պաստառ մը կայ, ուր գրուած է Յովսէփեան Վարժարան: Երբ այդ դռնէն ներս մտնես, պզտիկ սրահ մը կը տեսնես, հոն այն տեղն է, ուր մենք մեր ճաշը կ’ուտենք: Մենք ամէն օր տարբեր ճաշ մը կ’ուտենք: Երբ ճաշասրահէն դուրս ելլես, պզտիկներուն դասարանները կը տեսնես, որոնք գոյներով կը բաժնուին իրարմէ՝ դեղին, կապոյտ, կարմիր, կանաչ: Այս գոյները աշակերտներուն դպրոցական տարազներու շապիկներուն գոյներն են: Երբ վարի յարկէն վեր ելլես, կը տեսնես աւելի մեծ աշակերտներ, վերը մանկապարտէզէն մինչեւ ութերորդ կարգի աշակերտներուն դասարանները կան:

Երբ վեր ելլես, պէտք է ձախ դառնաս ու քիչ մը քալես, որպէսզի դասարանս տեսնես: Մեր դասարանին մէջ մեր աշխատանքները կան ու յատուկ անկիւն մը ունինք, ուր գիրք կը կարդանք:

Ես շատ կը սիրեմ դպրոցս ու կը կարծեմ, որ ասկէ աւելի լաւ դպրոց չի կրնար ըլլալ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (1)

22855792_10204098311255360_1156168113_n

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ


ԱՌԱՋԻՆ ՀԱՄԲՈՅՐԸ

Ինքն ալ չգիտցաւ, թէ ինչպէ՞ս եղաւ: Յանկարծակի. վերելակի խուցին մէջ, ուր ընդամէնը երկրորդ յարկ բարձրանալու համար մտած էին տղան ու Զարտինը, վերջինս տուն հասցնելու: «Մուաշարա» կ’ըսէին հոն, իրենց երկրին մէջ, զիրար սերտելու պահուն ակնարկելով: Ա՛լ չէր դիմացած. այս դարուս այսքան ամչկոտ աղջի՞կ կ’ըլլայ:

– Տե՛ս, իրարու ձեռք բռներ են,- կ’ըսէր փողոցը նշմարած զոյգերուն ակնարկելով:

Զարտինը կը շիկնէր, թերեւս ներքուստ կ’ուզէր ինքն ալ բռնել, ո՞վ գիտէ, չէ՜, ի՛նչ բռնել, սեղմել գուցէ. ձեռքը կ’երկարէր, բայց ներքին սանձ մը զսպանակի պէս ետ ներս քաշել կու տար զայն:

Հիմա փախուստ չկար, ո՜ւր պիտի փախչէր, տղան որսացած էր պահը ու կպչուն փակցուցած՝ շրթունքը շրթունքին…

Թէ ի՜նչ զգաց անկէ ետք՝ միա՛յն ինք գիտցաւ, որովհետեւ Զարտին շփոթած ձեռքը շրթունքին քսելով դուրս ելաւ վերելակէն ու՝ «Վաղը չհանդիպինք», ըսաւ, քննութիւնը պատրուակ բերելով:

Այդ գիշեր տան մէջ հայելին ձեռքէն վար չառաւ Զարտինը, շրթունքը ուռած կը զգար… համը բերանը մնաց:

 

 ԵՐԱԶԸ

Այսօր հեռաձայնով երազը սկսաւ պատմել տղան: Երազին մէջ սակառը բռնած ծառին տակ կեցած էր՝ վերէն ինկած սալորը հաւաքելու:

Կը պատմէր տակաւին թէ կողովը ձեռքն առած կլոր-կլոր կը դառնար, որպէսզի չըլլայ թէ գետին իյնայ սալորը: Ու` թըփ. ճիշդ դիպուկահարի նշանառութեան նման հատ մը կ’իյնայ կողովին մէջ:

-Ի՜նչ երանութիւն է, չէ՞,- հարց կու տար ան իր ուրախութիւնը սիրելիին հետ կիսել ջանալով:

Զարտին լուռ մտիկ կ’ընէր: Սալորը ի՞նքն էր:

 

ԱՄՈՒՍՆՈՒԹԻՒՆ

…Ու հիմա Զարտին սկսաւ յարգուիլ շրջանակին մէջ: Հանդիսութիւններուն առջեւի շարքը կը նստի. տան մէջ, մանաւանդ հիւրերու ներկայութեան, երբ մինչ այդ վարժ էր ճաշասեղանին եզերքը նստելու (որպէսզի եթէ աղամանը պակսէր՝ բերէր, կամ ինկած պատառաքաղին տեղ նոր մը բերելու համար ինք ըլլար առաջին խոհանոց վազողը), հիմա յանկարծ. «Վեր ելէք, վեր հրամեցէք»ի արժանի եղաւ:

– Օ՜, ինչ լաւ բան է եղեր ամուսնութիւնը,- խորհեցաւ:

 

ԳԾԱԳՐԻՉԸ

Գծել կ’ուզէ, բայց չի կրնար: Կը հիանայ ուրիշներու գծանկարներուն: Արդէն հիացումը կը յառաջանայ մարդուս մէջ, երբ իր կարողութիւններէն բարձր, այլ կարողութեանց կը գիտակցի… ուրեմն՝ կը հիանայ: Շատ կը փորձէ, անկարելի է, բան դուրս չի գար: Շատ-շատ Կէտ-կէտ ստորակէտ, Քիթ-բերան շրջանակէտ գիտէ գծել, անկէ անդին չէ սորված, ոչ ալ Աստուծմէ շնորհուած է իրեն:

Յետոյ մէկդի կը նետէ մատիտը, կ’առնէ ջրաներկը ու ինքզինք գծագրիչի դերի մէջ դնելով կը սկսի վրձինահարել եւ աջ ու ձախ պատահական շարժումներ ընել: Պաստառը կը գունաւորուի: Յետոյ կու գայ պահ մը, որ կը մոռնայ իր գծել կարենալու փափաքը ու կը տրուի ու կը տարուի գոյնին: Թուղթը արտայայտիչը կ’ըլլայ իր ներսի գոյներուն, ուրկէ շողեր կ’արտացոլան:

Պատահական անցորդ մը կանգ կ’առնէ ու «վերացական» կը կոչէ նկարը, շրթներէն «ուաու» մըն ալ թռցնելով:

«Ուաու» մըն ալ ինք կը կրկնէ, մեր միամիտ ու գոհունակ գծագրիչը:

 

ՇԱՔԱՐԱԽՏԸ

Շաքար ունէր, զգո՛յշ էր:

Մեռնելէն վերջ պահարանէն տրցակ մը ծիրանի պասթըխ գտնուեցաւ:

Բայց ինք շաքար ունէր, զգո՛յշ էր:

 

ԻՆՉՊԷ՞Ս ՍԻՐԵԼ

Սիրոյ խոստովանութիւն ընելը ձեւական բաներ կը համարէր: Ան կ’ուզէր իր սէրը գործով ապացուցել:

Ի՜նչ գիտնար, սակայն, որ աղջիկը ամէն բանէ առաջ ականջով սիրուիլ կը սիրէր:

 

ԽՈՍՏՈՒՄԸ

Ծխախոտը ձգեցի,- ըսաւ:

Սակայն ո՛չ հազը դադրեցաւ, ո՛չ ալ վրայի հոտը:

 

ԵՐԿԽՕՍՈՒԹԻՒՆ

– Մեր երազները միշտ ալ չեն իրականանար,

Այս է խորհուրդը կեանքին։

– Բայց ես կը տեսնեմ որ

Ուրիշներու երազները իրականացեր են։

– Ատոնք երազ չեն, երազը անհասանելիութեան մէջ է,

Հոն, վերը՝ անհունին, լազուարթին վրայ:

– Բայց չէ՞ որ պայքար գոյութիւն ունի։

– Մի՛ հաւատար եւ մտիկ ըրէ.

Երազները միշտ ալ երազ կը մնան:

Հակառակը անոր կեղծ հանդերձանքն է:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: