ՏԱՐՈՒԱՆ ՎԵՐՋԸՆԹԵՐ ՕՐՆ Է ԱՐԴԷՆ

26194889_1731158190267544_423595577_o.jpg

ԶԱՐՄԻՆԷ ՊՕՂՈՍԵԱՆ

Այս ի՜նչ ճերմակ սաւան փռեցիր,
Անմեղութեան սաւան,
Ով հին տարի՝ 2017․
Հրաժեշտի քայլերուդ հետ
Ողջերթի շքեղութիւն սփռեցիր
Անցնող սեւ օրերը ծածկելով
Խոր խոցերդ մոռցնե՞լ փորձեցիր:

Քանի-քանի՜ կորուստներ կան,
Յուսախաբ ու կոտրած սրտեր,
Տակաւ արիւնող հոգիներ․
Անոնց կարմիրը ինչպէ՞ս,
Ըսէ՛, ինչպէ՜ս, ինչպէ՛ս,
Ըսէ՛, ինչպէ՜ս քօղարկել
Այս խաբուսիկ սաւանով:

Բաժան-բաժան զաւակներդ
Ինչպէ՞ս եւ ե՞րբ պիտ’ մէկտեղես.
Տօնածառին շողշողացող
Լոյսերուն փոխարէն
Կարօտ հոսող մեր աչքերը
Հարազատի դէմքովն սիրելի
Ինչպէ՞ս կրնաս պայծառացնել:

Առիր, տարիր․.. շա՜տ բան սիրելի,
Գէթ փոխանցէ նշոյլ մը յոյսի.․.
Յաջորդիդ համար անպայման
Խղճի տոպրակդ բաց պահէ,
Այս տարուան իր ամուր կապանքէն
Դուրս հանէ, ազատէ՛,
Եթերին մէջ թող թեւածէ
Որդեկորոյս մօր բալասանը,
Տուն-տեղ ետին թողած զաւակներուդ
Տաքուկ բոյնին ճամբան հարթէ՛,
Անգութ-անտարբեր հոգիներէն ներս
Խիղճ-խղճմտանք ներարկէ,
Ագահ, ինքնակեդրոն մարդոց
Փոխանցէ բարութիւնը անանձնական,
Մեկնելէդ առաջ ընդունէ,
Որ իրաւ, շատ չէ խնդրանքս,
Միայն խոստացիր որ պիտ’ կատարես:
Բնութեան այս կեղծ ու պատիր սաւանով
Կրկին մեզ խաբելու փորձով
Յաջորդդ չժամանէ 365 օրով,
Ժամանակաւոր յոյսերով
Մեզի կրկին չերգէ օրօր:

Ֆիլատելֆիա, 30 Դեկտեմբեր 2017

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

ԿՈՒ ԳԱՍ

26175797_1730600230323340_1222696960_n (1).jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ուրկէ՞ պիտի գաս:
Զերթ թիթեռնիկ թեւեր հագած,
երկինքէ՞ն:
Ու աստղափոշին պիտի ցանես
ամէնուրեք: Պիտ’ անցնիս
ճամբաներէն հարսի հագուստով:
Պիտի թռչկոտին նշոյլներ,
շուրջդ, հրաշագեղ փայլեր…։

Դեռ ե՞րբ էր․ մէկը հրեց
միւսը. տեղ բանալու իրեն, որ
կտրած էր երկա՜ր ճամբայ:
Նման չե՞ն նորն ու հինը:
Ան ալ կու գայ հիննալու
նման գացողին:
Ուրկէ՞ պիտի գաս:

Երբ պահ մը փակեմ աչքերս,
անցեալին եւ գալիքին միջեւ
ակնթարթի մը չափ կարճ.
վախճանն է.
ուղիին վրայ խոստումներ կան,
պատիր ու երազ:
Պիտի ծագի այն նոր ժամանակ:

Ըսէ՛, ուրկէ՞ պիտի գաս,
որ դառնամ դէպի այն կողմ,
ցանած աստղափոշին պահեմ
ամրօրէն ափերուս մէջ,
հոգ չէ. ակնթարթի մը չափ կարճ
թող տեւեն նոր օրերուն հետ
հրաշագեղ խոստումներդ պատիր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԼՈՅՍԵՐՍ

26235740_830766650438669_1439860315_o.jpg

ԼԱՐԱ ԱՐԹԻՆ

Լոյսերս բարի չեն քանի
Հին յուշերուս մէջ գլխաւոր
դուն կը թափառիս մոլոր:

Լոյսերս տաքուկ չեն քանի
Ճախրանքներուս մէջ հեռաւոր
Մինակ ու մսոտ եմ անցաւոր:

Լոյսերս յոյսերով չեն քանի
Գինիի նման ցնդեցան,
Դատարկ ձգելով հեռացան:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՍԽԱԼԸ

26178722_830765653772102_1513384677_o

ՆՈՐԱ ՊԱՐՈՒԹՃԵԱՆ

Բաւարար չէ, սիրելիս, բաւարար չէ։

Քու սէրդ բաւարար չէ։

Կարծեցիր որ շա՜տը մեզ պիտի կշտացնէ։ Հակառակն է։ Այստեղի կեանքը, ուրեմն, չես ճանչցած։

Արագ գացիր, երիտասարդ, ի՞նչ գիտնաս։

Շատը պէտք չէ մեզի։ Ոտքի պահող սէրը մենք կ’ուզենք։

Երբ կը քսուըռտինք գետինները, քիթերնիս կոխած մինակութեան մէջ, հարուածող նետը կ’ուզենք որ ըլլայ այդ սէրը, որպէսզի ցնցումէն վեր ցատկինք՝ ոտքի։ Յետոյ շնորհակալութեան աչք մը նետենք քու վրադ։ Այդքանէն ետք, դիւրին է մնացեալը։

Երբ փորերնիս կուշտ, տակերնիս մաքուր վայելքի մէջ ենք, մորթը ճզմող կսմիթը կ’ուզենք որ ըլլայ այդ սէրը, որպէսզի ցնցումը դուրս նետէ մեզ մեր եսէն եւ Միւսը հասկնալու տարածքը մուտք գործենք։ Այդքանէն ետք, հեզասահ կը քալէ մնացեալը։

Չի բաւեր սէր թափել մեր վրայ։ Դուն պէտք է մեզ սիրէիր մեր հասկցածին համեմատ, ողորմելի այն չափով, որ մերն է։ Ինչի՞ կը նմանի տուածդ. ոչ գոյն ունի, ոչ բոյր, ոչ համ, որ կարենայինք բռնել, հոտուըտալ, ուտել, մարսել եւ արիւնի վերածել։

Եւ դեռ, մեզմէ նոյնը կ’ակնկալես՝ «Սիրեցէք զիրար»։ Ի՞նչ ըսել է ասիկա։ Մտածողներն անգամ չկրցան բացատրել այս երկու բառերը քով քովի եւ դուն կ’ուզես, որ պզտիկէն մինչեւ մեծը, անմիտէն մինչեւ գիտունը զայն ըմբռնէ։

Հո՛ս է սխալդ։ Վստահեցար մեր խելքին։

Մե՞նք քու միամտութեանդ վրայ խնդանք, թէ՞ դուն մեր անմտութեան վրայ ծիծաղիս։

Ամէն մարդ իր ուզածին պէս ըմբռնեց զայն եւ իմաստը կորաւ ընդմիշտ։ Եթէ կար։

Հիմա. միտքդ ի՞նչ էր։ Ինչպէ՞ս գիտնանք։

Մեզ հասկնալու համար մարդացար, իջար իբրեւ թէ, գալէդ ետք ալ ուզեցիր որ աստուածութիւնդ հասկնանք։ Տարօրինակ… մարդ եւ Աստուած երբեւէ հասկցե՞ր են զիրար։ Քանի գիտէիր ասիկա՝ մեզ թողուցիր իրարու գութին, անճար՝ սկիզբէն ի վեր. «Սիրեցէք զիրար»։ Բեմի գոց վարագոյրին մէկ ճեղքէն նետուած հապճեպ խօսք։ Ըսիր ու փախար, մեկնութիւնը անակնկալի եկած դերասաններուն ձգելով։ Մինչեւ հիմա հասկնալ կը խաղան, չյուսախաբելու համար թատերասէր ժողովուրդը։

Բեմէն չիջաւ այդ խօսքը։

Ժամանակ չդրիր կշռելու մարդուն չափը։ Անժամանցելիութիւն մը ապահովեցիր քեզի միայն։ Անօգուտ։ Ըմբոստացնող։ Քանի կը ցցնէ, որ փրկութիւնը օդէն կախուած անիւի պէս կը դառնայ պարապի։

Քեզ չենք դատապարտեր, որովհետեւ չենք կրնար։ Եթէ կարենայիք՝ պիտի ընէինք։ Ատիկա կարող պիտի դարձնէր օդէն գետին իջեցնել անիւը ու ճամբայ իյնալ։

Հիմա մենք բան մը չունինք։ Չենք ալ ունեցած, որ կորսնցուցած ըլլայինք։ Յանցաւոր չենք։ Սխալեցանք։ Կարծեցինք որ տալիք ունիս։ Տալիք մը որ մեզ ապրեցնէ։ Ապրիլ ուզելնուս համար ալ պէտք ունինք հասկնալու ըսածդ, որ չբացատրեցիր։ Այդ բաժինը ամուլ տառապանքին կտակեցիր։ Ինչպէ՞ս ընենք մենք հիմա։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

 

ԱՌԱԿՆԵՐ

26142811_1728972553819441_447508338_o.jpg

ԿԱՊԻԿՆ ՈՒ ԹՈՒԹԱԿԸ
ԼԻԱՆԱ ՓՈՀԱՆԵԱՆ, ԱՆԻ ՍՈՄՈՆԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

Ժամանակին կապիկն ու թութակը դպրոց կ’երթային։

Օր մը ուսուցիչը դասարանին մէջ հարցում մը կը հարցնէ։

Այն ատեն թութակը կը դիմէ կապիկին.

– Կապիկ ընկեր, կրնա՞ս վերջին անգամ մըն ալ ինծի ըսել այս հարցումին պատասխանը։

Կապիկը մտածելով, որ վերջին անգամն է, կ’ըսէ այդ հարցումին պատասխանը։

Ուսուցիչը տեսնելով, որ թութակը ձեռք կը բարձրացնէ, կ’ուզէ, որ ան պատասխանէ։ Եւ թութակը ճիշդ հարցումին պատասխանը կու տայ։

Հինգ օր վերջ կը հասնի գրաւորի ժամը, բայց այդ օր կապիկը դպրոց չ’երթար, որովհետեւ հիւանդ էր։ Թութակը կարծելով, որ կապիկը պիտի գայ, դասը չի սորվիր։

Այդ օրը խեղճ թռչունը ամբողջ ժամը կը մնայ իր գրաւորի թուղթին առջեւ, առանց պատասխանի։

 

ԵՐԿՈՒ ՔՈՅՐԵՐ
ՄԱՆԷ ՄԱՐՏԻՐԵԱՆ, ԹԻԱ ԽԱՉԵՐԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

Օր մը, կին մը աշխարհ կը բերէ զոյգ աղջիկներ։ Մէկը կ’ըլլայ աշխատասէր, իսկ միւսը՝ ծոյլ։ Աշխատասէրին անունը Մարի էր, իսկ ծոյլինը՝ Լիզա։

Լիզան շատ գեղեցիկ էր, բայց ամբողջ օրը հայելիին դիմաց կ’անցընէր, մինչ Մարին ամբողջ օրը կ’աշխատէր ու Լիզային կ’ըսէր.

– Լիզա, հայելին մէկ կողմ ձգէ եւ եկուր ինծի օգնէ։

– Մարի, չեմ կրնար, հիւանդ եմ,- կը պատասխանէր ան։

– Ի՞նչ հիւանդ, ո՛չ կը հազաս, ոչ ալ կը պառկիս։

Լիզան կը սկսի հազալ, իբրեւ թէ հիւանդ է։

– Ըհ, ըհ, նայէ՛, հիւանդ եմ, կը հազամ։

Տարիներ ետք ծոյլ Լիզան շատ խեղճ ու աղքատ մէկը կ’ըլլայ, մինչեւ մահ կ’աշխատի, որպէսզի կարենայ ապրիլ։ Մինչ Մարին հանգիստ տան մը մէջ կ’ապրի եւ վերջապէս չ’աշխատիր ու կը հանգստանայ։

 

ԱՆՀՆԱԶԱՆԴ ՏՂԱՆ
ՍԵԼԻՆ ԳՐԱՄԱՆԼԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

 Տիգրան անունով տղայ մը, գիշեր մը, երբ դասերը կը վերջացնէ, կ’երթայ մամային քով ու կ’ըսէ.

– Մայրիկ, դասերս վերջացուցի։

– Լա՛ւ, – կ’ըսէ մայրը,- բայց քիչ մըն ալ սորվէ, որովհետեւ այս գրաւորդ շատ կարեւոր է, որպէսզի նիշերդ բարձրացնես։

– Շա՛տ լաւ, – կ’ըսէ տղան,- ու սենեակ կը մտնէ եւ փոխանակ դասը սորվելու, կը խաղայ ու հանգիստ կը քնանայ։

Մայրը առտու կանուխ կ’արթնցնէ Տիգրանը, որպէսզի վերաքաղ ընէ, բայց ան նորէն մտիկ չ’ըներ։

Երբ ժամը կը հասնի, Տիգրանը կը պատրաստուի դպրոց երթալու։

Դասարան կը մտնէ, երբ ուսուցչուհին թուղթերը կը բաժնէ, Տիգրան կը նայի թուղթին ու կը զղջայ՝ «Ինչո՞ւ մայրիկիս խօսքը մտիկ չըրի, սխալ բաներ ըրի», կը մտածէ ինքն իրեն։

 

ԳԱՅԼՆ ՈՒ ՄՈՒԿԸ
ԱՄԷՆ ՏԷՄԻՐ, ԿՐԷԿՈՐԻ ԹԻՐ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

 Գայլ մը կար, որ կը պտտէր անտառին մէջ։ Օր մը գայլը մուկ մը կը տեսնէ եւ կ’ըսէ անոր։

– Ի՞նչ կ’ընես անտառին մէջ։

– Կորսուեցայ, չեմ գիտեր՝ ո՞ւր եմ,- կը պատասխանէ մուկը։

Գայլը կը ձգէ մուկը եւ կ’երթայ, մուկը կը սկսի գայլին ետեւէն քալել։

– Ինչո՞ւ իմ ետեւէս կու գաս,- կը հարցնէ գայլը։

– Տուն չունիմ, կրնա՞մ քու տունդ գալ,- կը խնդրէ մուկը։

Գայլը կը համաձայնի եւ իր տունը կը տանի ու կ’ըսէ.

– Իմ տունս կրնաս մնալ որքան որ կ’ուզես, բայց իմ ուտելիքներս չգողնաս։

Սակայն մուկը սուտ խօսած էր. ան թէ՛ տուն ունէր, թէ՛ ընտանիք։

Երբ գայլը գնաց ուրիշին ուտելիքը գողնալու, այն ատեն մուկն ալ գայլին ուտելիքները գողցաւ ու փախաւ։

Երբ գայլը տուն վերադարձաւ, տեսաւ որ մուկը ամէն բան գողցած է։

«Գողը գողէն գողցաւ, Աստուած տեսաւ զարմացաւ»։

 

ԱՂՈՒԷՍՆ ՈՒ ՄՈՒԿԸ
ՌՈՒԲԷՆ ԴԱՆԻԷԼԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

Երբ Օր մը աղուէս մը ուտելիք կը փնտռէր, մկնիկ մը կը տեսնէ ու կը հարցնէ.

– Այստեղ ի՞նչ կ’ընես։

– Ուտելիք կը փնտռեմ,- կը պատասխանէ մուկը։

– Ես ալ, եկուր միասին փնտռենք,- կ’առաջարկէ աղուէսը։

– Համաձայն եմ, – կ’ըսէ մուկը։

Ճամբան երբ մուկին ուշադրութիւնը ուրիշ տեղ կ’ըլլայ, աղուէսը կը յարձակի մուկին վրայ եւ կուլ կու տայ զայն։

«Անծանօթ մարդուն անմիջապէս մի՛ վստահիր»։

 

ԽԱԲԵԲԱՅ ՈՍԿԵՐԻՉԻՆ ՎԵՐՋԸ
ԱՐԹՈՒՐ ՅՈՎՍԷՓԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

 Երբ դուրսը կը պտտէի, մարդ մը ինծի մօտեցաւ եւ ըսաւ․

– Բարեւ, ես ոսկի կը ծախեմ, դրամդ ինծի տուր եւ երեք օրէն ոսկին կը բերեմ։

Ան ինծի իր ոսկիներուն նկարները ցոյց տուաւ, ես անոնցմէ մէկը շատ հաւնեցայ, ու դրամը տուի։

Երեք օր վերջ շատ անհամբեր անոր կը սպասէի։ Ան հեռաձայնեց ու ըսաւ, որ ոսկին չկայ։ Ուրեմն խնդրեցի, որ դրամս վերադարձնէ։ Ան «ո՛չ», ըսաւ եւ հեռաձայնի գիծը անջատեց։

Ես ալ հեռաձայնեցի ոստիկանին եւ այդ գողը բանտարկուեցաւ։

«Սուտին ոտքը կարճ կ’ըլլայ»:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԵՐԵՔ ՔԵՐԹՈՒԱԾ

26145228_829437597238241_1871960614_o.jpg

ՅԱՍ


ՄՐՄՈՒՆՋ

Լո՜ւռ… Լռութիւն է
Անլռելի լռութեամբ…
Քանզի ցաւը խո՛ր է
Անասելի խորութեամբ:

Հոգիս արցունքի ծո՜վ է
Լո՜ւռ… ծո՛վ խորութեամբ․․․
Քանզի ցաւը լուռ է
Անխօ՜ս… անա՜նց լռութեամբ…

Լուռ ժպիտներու հանդէ՜ս է
Խլացնող լռութեամբ,
Քանզի ցաւը անճար է
Քու անյո՜յս խլութեամբ…

29 Յուլիս 2016

 

***
Անքեզ
Ոչինչ եմ…
Անգոյն
Անհոտ
Անհամ
Անդէմ
Անգոյ
Անհոգի…
Ես քու մասնիկն եմ
Դո՜ւն՝ իմ …
Գոյութիւնը
Էութիւնը
Իմութիւնը
Անքեզ
Ոչինչ եմ….
Իմ Հա՛յ
Ինքնութիւն

18 Օգոստոս 2016

 

***
Ամբողջ գիշեր
հոգիդ շուրջս
թրթռաց…
Շունչդ շունչիս
նոր-նոր բառեր
շշնջա՜ց…
Յոյզերս
անհուն վիշտերով
փրփրած՝
Յոյսե՜ր…ու սէ՜ր
մրմնջաց…
ու մխաց…

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԿԱՂԱՆԴ ՊԱՊԱ

26102244_1726697280713635_355262858_o.jpg

ՍԵՒԱՆ ԼԱԼԻՔՕՂԼՈՒ

Երկու տարիէ ի վեր
Կաղանդ Պապան հիւանդ էր։
Թուղթը, մատիտը առի,
Անցեալ ըլլայ ըսելով
Նամակ մը գրի առի․
Կաղանդ Պապա, հոգ չէ,
Այս տարի ալ մի բերեր
Ինծի պէս-պէս նուէրներ․
Կարծեմ թէ մէջքդ ցաւցուցիր,
Շատ ծանր խաղալիքներ
Դուն շալկեցի՞ր։
Շատ դրամ չունի մայրս,
Արդէն մեռաւ ալ հայրս։
Չոր հաց մըն է ուտելիքս․
Հոգ չէ, առանց նուէրի
Դուն նորէն այցելէ մեզի։

25 Դեկտեմբեր 2017

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: