ՏԱՐՈՒԱՆ ՎԵՐՋԸՆԹԵՐ ՕՐՆ Է ԱՐԴԷՆ

26194889_1731158190267544_423595577_o.jpg

ԶԱՐՄԻՆԷ ՊՕՂՈՍԵԱՆ

Այս ի՜նչ ճերմակ սաւան փռեցիր,
Անմեղութեան սաւան,
Ով հին տարի՝ 2017․
Հրաժեշտի քայլերուդ հետ
Ողջերթի շքեղութիւն սփռեցիր
Անցնող սեւ օրերը ծածկելով
Խոր խոցերդ մոռցնե՞լ փորձեցիր:

Քանի-քանի՜ կորուստներ կան,
Յուսախաբ ու կոտրած սրտեր,
Տակաւ արիւնող հոգիներ․
Անոնց կարմիրը ինչպէ՞ս,
Ըսէ՛, ինչպէ՜ս, ինչպէ՛ս,
Ըսէ՛, ինչպէ՜ս քօղարկել
Այս խաբուսիկ սաւանով:

Բաժան-բաժան զաւակներդ
Ինչպէ՞ս եւ ե՞րբ պիտ’ մէկտեղես.
Տօնածառին շողշողացող
Լոյսերուն փոխարէն
Կարօտ հոսող մեր աչքերը
Հարազատի դէմքովն սիրելի
Ինչպէ՞ս կրնաս պայծառացնել:

Առիր, տարիր․.. շա՜տ բան սիրելի,
Գէթ փոխանցէ նշոյլ մը յոյսի.․.
Յաջորդիդ համար անպայման
Խղճի տոպրակդ բաց պահէ,
Այս տարուան իր ամուր կապանքէն
Դուրս հանէ, ազատէ՛,
Եթերին մէջ թող թեւածէ
Որդեկորոյս մօր բալասանը,
Տուն-տեղ ետին թողած զաւակներուդ
Տաքուկ բոյնին ճամբան հարթէ՛,
Անգութ-անտարբեր հոգիներէն ներս
Խիղճ-խղճմտանք ներարկէ,
Ագահ, ինքնակեդրոն մարդոց
Փոխանցէ բարութիւնը անանձնական,
Մեկնելէդ առաջ ընդունէ,
Որ իրաւ, շատ չէ խնդրանքս,
Միայն խոստացիր որ պիտ’ կատարես:
Բնութեան այս կեղծ ու պատիր սաւանով
Կրկին մեզ խաբելու փորձով
Յաջորդդ չժամանէ 365 օրով,
Ժամանակաւոր յոյսերով
Մեզի կրկին չերգէ օրօր:

Ֆիլատելֆիա, 30 Դեկտեմբեր 2017

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԿՈՒ ԳԱՍ

26175797_1730600230323340_1222696960_n (1).jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Ուրկէ՞ պիտի գաս:
Զերթ թիթեռնիկ թեւեր հագած,
երկինքէ՞ն:
Ու աստղափոշին պիտի ցանես
ամէնուրեք: Պիտ’ անցնիս
ճամբաներէն հարսի հագուստով:
Պիտի թռչկոտին նշոյլներ,
շուրջդ, հրաշագեղ փայլեր…։

Դեռ ե՞րբ էր․ մէկը հրեց
միւսը. տեղ բանալու իրեն, որ
կտրած էր երկա՜ր ճամբայ:
Նման չե՞ն նորն ու հինը:
Ան ալ կու գայ հիննալու
նման գացողին:
Ուրկէ՞ պիտի գաս:

Երբ պահ մը փակեմ աչքերս,
անցեալին եւ գալիքին միջեւ
ակնթարթի մը չափ կարճ.
վախճանն է.
ուղիին վրայ խոստումներ կան,
պատիր ու երազ:
Պիտի ծագի այն նոր ժամանակ:

Ըսէ՛, ուրկէ՞ պիտի գաս,
որ դառնամ դէպի այն կողմ,
ցանած աստղափոշին պահեմ
ամրօրէն ափերուս մէջ,
հոգ չէ. ակնթարթի մը չափ կարճ
թող տեւեն նոր օրերուն հետ
հրաշագեղ խոստումներդ պատիր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԼՈՅՍԵՐՍ

26235740_830766650438669_1439860315_o.jpg

ԼԱՐԱ ԱՐԹԻՆ

Լոյսերս բարի չեն քանի
Հին յուշերուս մէջ գլխաւոր
դուն կը թափառիս մոլոր:

Լոյսերս տաքուկ չեն քանի
Ճախրանքներուս մէջ հեռաւոր
Մինակ ու մսոտ եմ անցաւոր:

Լոյսերս յոյսերով չեն քանի
Գինիի նման ցնդեցան,
Դատարկ ձգելով հեռացան:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՍԽԱԼԸ

26178722_830765653772102_1513384677_o

ՆՈՐԱ ՊԱՐՈՒԹՃԵԱՆ

Բաւարար չէ, սիրելիս, բաւարար չէ։

Քու սէրդ բաւարար չէ։

Կարծեցիր որ շա՜տը մեզ պիտի կշտացնէ։ Հակառակն է։ Այստեղի կեանքը, ուրեմն, չես ճանչցած։

Արագ գացիր, երիտասարդ, ի՞նչ գիտնաս։

Շատը պէտք չէ մեզի։ Ոտքի պահող սէրը մենք կ’ուզենք։

Երբ կը քսուըռտինք գետինները, քիթերնիս կոխած մինակութեան մէջ, հարուածող նետը կ’ուզենք որ ըլլայ այդ սէրը, որպէսզի ցնցումէն վեր ցատկինք՝ ոտքի։ Յետոյ շնորհակալութեան աչք մը նետենք քու վրադ։ Այդքանէն ետք, դիւրին է մնացեալը։

Երբ փորերնիս կուշտ, տակերնիս մաքուր վայելքի մէջ ենք, մորթը ճզմող կսմիթը կ’ուզենք որ ըլլայ այդ սէրը, որպէսզի ցնցումը դուրս նետէ մեզ մեր եսէն եւ Միւսը հասկնալու տարածքը մուտք գործենք։ Այդքանէն ետք, հեզասահ կը քալէ մնացեալը։

Չի բաւեր սէր թափել մեր վրայ։ Դուն պէտք է մեզ սիրէիր մեր հասկցածին համեմատ, ողորմելի այն չափով, որ մերն է։ Ինչի՞ կը նմանի տուածդ. ոչ գոյն ունի, ոչ բոյր, ոչ համ, որ կարենայինք բռնել, հոտուըտալ, ուտել, մարսել եւ արիւնի վերածել։

Եւ դեռ, մեզմէ նոյնը կ’ակնկալես՝ «Սիրեցէք զիրար»։ Ի՞նչ ըսել է ասիկա։ Մտածողներն անգամ չկրցան բացատրել այս երկու բառերը քով քովի եւ դուն կ’ուզես, որ պզտիկէն մինչեւ մեծը, անմիտէն մինչեւ գիտունը զայն ըմբռնէ։

Հո՛ս է սխալդ։ Վստահեցար մեր խելքին։

Մե՞նք քու միամտութեանդ վրայ խնդանք, թէ՞ դուն մեր անմտութեան վրայ ծիծաղիս։

Ամէն մարդ իր ուզածին պէս ըմբռնեց զայն եւ իմաստը կորաւ ընդմիշտ։ Եթէ կար։

Հիմա. միտքդ ի՞նչ էր։ Ինչպէ՞ս գիտնանք։

Մեզ հասկնալու համար մարդացար, իջար իբրեւ թէ, գալէդ ետք ալ ուզեցիր որ աստուածութիւնդ հասկնանք։ Տարօրինակ… մարդ եւ Աստուած երբեւէ հասկցե՞ր են զիրար։ Քանի գիտէիր ասիկա՝ մեզ թողուցիր իրարու գութին, անճար՝ սկիզբէն ի վեր. «Սիրեցէք զիրար»։ Բեմի գոց վարագոյրին մէկ ճեղքէն նետուած հապճեպ խօսք։ Ըսիր ու փախար, մեկնութիւնը անակնկալի եկած դերասաններուն ձգելով։ Մինչեւ հիմա հասկնալ կը խաղան, չյուսախաբելու համար թատերասէր ժողովուրդը։

Բեմէն չիջաւ այդ խօսքը։

Ժամանակ չդրիր կշռելու մարդուն չափը։ Անժամանցելիութիւն մը ապահովեցիր քեզի միայն։ Անօգուտ։ Ըմբոստացնող։ Քանի կը ցցնէ, որ փրկութիւնը օդէն կախուած անիւի պէս կը դառնայ պարապի։

Քեզ չենք դատապարտեր, որովհետեւ չենք կրնար։ Եթէ կարենայիք՝ պիտի ընէինք։ Ատիկա կարող պիտի դարձնէր օդէն գետին իջեցնել անիւը ու ճամբայ իյնալ։

Հիմա մենք բան մը չունինք։ Չենք ալ ունեցած, որ կորսնցուցած ըլլայինք։ Յանցաւոր չենք։ Սխալեցանք։ Կարծեցինք որ տալիք ունիս։ Տալիք մը որ մեզ ապրեցնէ։ Ապրիլ ուզելնուս համար ալ պէտք ունինք հասկնալու ըսածդ, որ չբացատրեցիր։ Այդ բաժինը ամուլ տառապանքին կտակեցիր։ Ինչպէ՞ս ընենք մենք հիմա։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

 

ԱՌԱԿՆԵՐ

26142811_1728972553819441_447508338_o.jpg

ԿԱՊԻԿՆ ՈՒ ԹՈՒԹԱԿԸ
ԼԻԱՆԱ ՓՈՀԱՆԵԱՆ, ԱՆԻ ՍՈՄՈՆԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

Ժամանակին կապիկն ու թութակը դպրոց կ’երթային։

Օր մը ուսուցիչը դասարանին մէջ հարցում մը կը հարցնէ։

Այն ատեն թութակը կը դիմէ կապիկին.

– Կապիկ ընկեր, կրնա՞ս վերջին անգամ մըն ալ ինծի ըսել այս հարցումին պատասխանը։

Կապիկը մտածելով, որ վերջին անգամն է, կ’ըսէ այդ հարցումին պատասխանը։

Ուսուցիչը տեսնելով, որ թութակը ձեռք կը բարձրացնէ, կ’ուզէ, որ ան պատասխանէ։ Եւ թութակը ճիշդ հարցումին պատասխանը կու տայ։

Հինգ օր վերջ կը հասնի գրաւորի ժամը, բայց այդ օր կապիկը դպրոց չ’երթար, որովհետեւ հիւանդ էր։ Թութակը կարծելով, որ կապիկը պիտի գայ, դասը չի սորվիր։

Այդ օրը խեղճ թռչունը ամբողջ ժամը կը մնայ իր գրաւորի թուղթին առջեւ, առանց պատասխանի։

 

ԵՐԿՈՒ ՔՈՅՐԵՐ
ՄԱՆԷ ՄԱՐՏԻՐԵԱՆ, ԹԻԱ ԽԱՉԵՐԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

Օր մը, կին մը աշխարհ կը բերէ զոյգ աղջիկներ։ Մէկը կ’ըլլայ աշխատասէր, իսկ միւսը՝ ծոյլ։ Աշխատասէրին անունը Մարի էր, իսկ ծոյլինը՝ Լիզա։

Լիզան շատ գեղեցիկ էր, բայց ամբողջ օրը հայելիին դիմաց կ’անցընէր, մինչ Մարին ամբողջ օրը կ’աշխատէր ու Լիզային կ’ըսէր.

– Լիզա, հայելին մէկ կողմ ձգէ եւ եկուր ինծի օգնէ։

– Մարի, չեմ կրնար, հիւանդ եմ,- կը պատասխանէր ան։

– Ի՞նչ հիւանդ, ո՛չ կը հազաս, ոչ ալ կը պառկիս։

Լիզան կը սկսի հազալ, իբրեւ թէ հիւանդ է։

– Ըհ, ըհ, նայէ՛, հիւանդ եմ, կը հազամ։

Տարիներ ետք ծոյլ Լիզան շատ խեղճ ու աղքատ մէկը կ’ըլլայ, մինչեւ մահ կ’աշխատի, որպէսզի կարենայ ապրիլ։ Մինչ Մարին հանգիստ տան մը մէջ կ’ապրի եւ վերջապէս չ’աշխատիր ու կը հանգստանայ։

 

ԱՆՀՆԱԶԱՆԴ ՏՂԱՆ
ՍԵԼԻՆ ԳՐԱՄԱՆԼԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

 Տիգրան անունով տղայ մը, գիշեր մը, երբ դասերը կը վերջացնէ, կ’երթայ մամային քով ու կ’ըսէ.

– Մայրիկ, դասերս վերջացուցի։

– Լա՛ւ, – կ’ըսէ մայրը,- բայց քիչ մըն ալ սորվէ, որովհետեւ այս գրաւորդ շատ կարեւոր է, որպէսզի նիշերդ բարձրացնես։

– Շա՛տ լաւ, – կ’ըսէ տղան,- ու սենեակ կը մտնէ եւ փոխանակ դասը սորվելու, կը խաղայ ու հանգիստ կը քնանայ։

Մայրը առտու կանուխ կ’արթնցնէ Տիգրանը, որպէսզի վերաքաղ ընէ, բայց ան նորէն մտիկ չ’ըներ։

Երբ ժամը կը հասնի, Տիգրանը կը պատրաստուի դպրոց երթալու։

Դասարան կը մտնէ, երբ ուսուցչուհին թուղթերը կը բաժնէ, Տիգրան կը նայի թուղթին ու կը զղջայ՝ «Ինչո՞ւ մայրիկիս խօսքը մտիկ չըրի, սխալ բաներ ըրի», կը մտածէ ինքն իրեն։

 

ԳԱՅԼՆ ՈՒ ՄՈՒԿԸ
ԱՄԷՆ ՏԷՄԻՐ, ԿՐԷԿՈՐԻ ԹԻՐ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

 Գայլ մը կար, որ կը պտտէր անտառին մէջ։ Օր մը գայլը մուկ մը կը տեսնէ եւ կ’ըսէ անոր։

– Ի՞նչ կ’ընես անտառին մէջ։

– Կորսուեցայ, չեմ գիտեր՝ ո՞ւր եմ,- կը պատասխանէ մուկը։

Գայլը կը ձգէ մուկը եւ կ’երթայ, մուկը կը սկսի գայլին ետեւէն քալել։

– Ինչո՞ւ իմ ետեւէս կու գաս,- կը հարցնէ գայլը։

– Տուն չունիմ, կրնա՞մ քու տունդ գալ,- կը խնդրէ մուկը։

Գայլը կը համաձայնի եւ իր տունը կը տանի ու կ’ըսէ.

– Իմ տունս կրնաս մնալ որքան որ կ’ուզես, բայց իմ ուտելիքներս չգողնաս։

Սակայն մուկը սուտ խօսած էր. ան թէ՛ տուն ունէր, թէ՛ ընտանիք։

Երբ գայլը գնաց ուրիշին ուտելիքը գողնալու, այն ատեն մուկն ալ գայլին ուտելիքները գողցաւ ու փախաւ։

Երբ գայլը տուն վերադարձաւ, տեսաւ որ մուկը ամէն բան գողցած է։

«Գողը գողէն գողցաւ, Աստուած տեսաւ զարմացաւ»։

 

ԱՂՈՒԷՍՆ ՈՒ ՄՈՒԿԸ
ՌՈՒԲԷՆ ԴԱՆԻԷԼԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

Երբ Օր մը աղուէս մը ուտելիք կը փնտռէր, մկնիկ մը կը տեսնէ ու կը հարցնէ.

– Այստեղ ի՞նչ կ’ընես։

– Ուտելիք կը փնտռեմ,- կը պատասխանէ մուկը։

– Ես ալ, եկուր միասին փնտռենք,- կ’առաջարկէ աղուէսը։

– Համաձայն եմ, – կ’ըսէ մուկը։

Ճամբան երբ մուկին ուշադրութիւնը ուրիշ տեղ կ’ըլլայ, աղուէսը կը յարձակի մուկին վրայ եւ կուլ կու տայ զայն։

«Անծանօթ մարդուն անմիջապէս մի՛ վստահիր»։

 

ԽԱԲԵԲԱՅ ՈՍԿԵՐԻՉԻՆ ՎԵՐՋԸ
ԱՐԹՈՒՐ ՅՈՎՍԷՓԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Գէորգ Արապեան Վարժարան, Միջնակարգի 6րդ դասարան

 Երբ դուրսը կը պտտէի, մարդ մը ինծի մօտեցաւ եւ ըսաւ․

– Բարեւ, ես ոսկի կը ծախեմ, դրամդ ինծի տուր եւ երեք օրէն ոսկին կը բերեմ։

Ան ինծի իր ոսկիներուն նկարները ցոյց տուաւ, ես անոնցմէ մէկը շատ հաւնեցայ, ու դրամը տուի։

Երեք օր վերջ շատ անհամբեր անոր կը սպասէի։ Ան հեռաձայնեց ու ըսաւ, որ ոսկին չկայ։ Ուրեմն խնդրեցի, որ դրամս վերադարձնէ։ Ան «ո՛չ», ըսաւ եւ հեռաձայնի գիծը անջատեց։

Ես ալ հեռաձայնեցի ոստիկանին եւ այդ գողը բանտարկուեցաւ։

«Սուտին ոտքը կարճ կ’ըլլայ»:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԵՐԵՔ ՔԵՐԹՈՒԱԾ

26145228_829437597238241_1871960614_o.jpg

ՅԱՍ


ՄՐՄՈՒՆՋ

Լո՜ւռ… Լռութիւն է
Անլռելի լռութեամբ…
Քանզի ցաւը խո՛ր է
Անասելի խորութեամբ:

Հոգիս արցունքի ծո՜վ է
Լո՜ւռ… ծո՛վ խորութեամբ․․․
Քանզի ցաւը լուռ է
Անխօ՜ս… անա՜նց լռութեամբ…

Լուռ ժպիտներու հանդէ՜ս է
Խլացնող լռութեամբ,
Քանզի ցաւը անճար է
Քու անյո՜յս խլութեամբ…

29 Յուլիս 2016

 

***
Անքեզ
Ոչինչ եմ…
Անգոյն
Անհոտ
Անհամ
Անդէմ
Անգոյ
Անհոգի…
Ես քու մասնիկն եմ
Դո՜ւն՝ իմ …
Գոյութիւնը
Էութիւնը
Իմութիւնը
Անքեզ
Ոչինչ եմ….
Իմ Հա՛յ
Ինքնութիւն

18 Օգոստոս 2016

 

***
Ամբողջ գիշեր
հոգիդ շուրջս
թրթռաց…
Շունչդ շունչիս
նոր-նոր բառեր
շշնջա՜ց…
Յոյզերս
անհուն վիշտերով
փրփրած՝
Յոյսե՜ր…ու սէ՜ր
մրմնջաց…
ու մխաց…

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ԿԱՂԱՆԴ ՊԱՊԱ

26102244_1726697280713635_355262858_o.jpg

ՍԵՒԱՆ ԼԱԼԻՔՕՂԼՈՒ

Երկու տարիէ ի վեր
Կաղանդ Պապան հիւանդ էր։
Թուղթը, մատիտը առի,
Անցեալ ըլլայ ըսելով
Նամակ մը գրի առի․
Կաղանդ Պապա, հոգ չէ,
Այս տարի ալ մի բերեր
Ինծի պէս-պէս նուէրներ․
Կարծեմ թէ մէջքդ ցաւցուցիր,
Շատ ծանր խաղալիքներ
Դուն շալկեցի՞ր։
Շատ դրամ չունի մայրս,
Արդէն մեռաւ ալ հայրս։
Չոր հաց մըն է ուտելիքս․
Հոգ չէ, առանց նուէրի
Դուն նորէն այցելէ մեզի։

25 Դեկտեմբեր 2017

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

ՀԱՄՆ ՈՒ ՀՈՏԸ

26132625_829024953946172_1830433847_o.jpg

ՍԻՐԱԿԱՆ ՀԱՊԻՊ
Պէյրութ, Ազգային Միացեալ Վարժարան, 12րդ դասարան

Պանան, խնձոր, ծիրան,տանձ,
Կաղին, ընկոյզ, չիր, չամիչ…

Փողոցները մարդոցմով կը վխտան, եռուզեռ, անվերջ գնումներ, մանուկներ իրենց
ծնողներով գոհունակութեամբ դուրս կու գան խանութներէն, թեւերնուն տակ՝ տոպրակներ:

Ամանոր է, Հալէպ, հայրս տան մէջ ամենակարեւոր գործը կ’ընէ՝ Կաղանդի ծառը կը կազմէ, կարծես աղջիկը հարս կը հագցնէ․ մենք՝ ես ու քոյրս ծառին զարդերն ու լոյսերը կը շարենք մեր մաղթանքներուն հետ ու ծառը իր պսպղուն զգեստով պչրոտ հարսի կը նմանցնենք, յետոյ, ըստ սովորութեան, ծառին տակ մեր նուէրները կը զետեղենք չարաճճիութիւններով՝ փորձելով կարդալ նուիրատուին անունը (քեռի, հօրքուր) կամ գուշակելով ծրարներուն մէջինը: Անդին, շագանակը վառարանին վրայ, մեր այտերուն նման կարմրուն ու քրտնած, ոստումներով կը պարէ եւ ծիծաղեցնելով մեզ կը չթչթայ:

Մինչեւ իրիկուն մենք՝ փոքրիկներս իրարու ետեւէ կը վազենք, կը խաղանք ու կը վայելենք Կաղանդի արձակուրդը, մեծերը՝մայրս, հօրաքոյրերս, քեռկինս եւ դրացիները խոհանոցն են, հոնկէ տարածուած կերակուրներու անուշ բոյրը գլխապտոյտ կը պատճառէ եւ մեր համբերութիւնը կը գրգռէ: Տասը տեսակ աշխատանք իրարու օգնելով կ’ամբողջանայ եւ մեր ծնողներուն առօրեայ մտահոգութիւնները այդ օր կը չքանան:

Տինկ-տանկ… ժամը տասներկու է, քսան բերաններէ միաբերան «Հայր մեր» կը բարձրանայ երկինք, բոլորը կ’ողջագուրուին եւ կը շնորհաւորեն Նոր Տարին:

․․․Տինկ-տանկ, ժամը տասներկու է դարձեալ, համանդամները՝ սեղանին վրայ, չունին համ ու հոտ, ծառը լոյսերուն մէջ առանձին է, շագանակը… մերկ է ու անկեղեւ, չունի իր նախկին կարմրութիւնը, զուարթութիւնը, որովհետեւ պատրաստ գնուած է: Փոքրիկները նուէրներով ուրախանալ կը կեղծեն, որովհետեւ խորքին մէջ «I Phone» է որ կ’ուզեն:

Կաղանդի ճոխ սեղանին շուրջ «անհոգի» հինգ հոգիով նստած աշխարհի չորս ծագերուն մնացեալ մեր 15ի Նոր Տարին կը շնորհաւորենք skype-ով, whats up-ով եւ դեռ չեմ գիտեր ինչո՞վ:

Ամէն ինչ կորսնցուցած է իր նախկին բոյրը:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆՇՈՒՆՉ ՍԷՐ

26104897_828966040618730_487076085_o.jpg

ՍԻՒԶԱՆ ԲՌՆԱԼԵԱՆ

Սէրը ամէն բանի կը դիմանայ։

Սէրը կը յուսայ, առանց ձեռնթափ ըլլալու։

Սէրը կը ներէ։ Լա՛ւ, ո՞վ պիտի դիմանայ սիրոյն։ Ո՞վ պիտի կռթնի անոր։ Ո՞վ խնամք պիտի տանի, որպէսզի սիրտը չկոտրի։ Ո՞վ պիտի լռեցնէ տգէտ խօսակցութիւնները, որոնք ինքնութիւնը կը փճացնեն։ Ո՞վ ներողութիւն պիտի խնդրէ։ Անձ մը, որ խի՞ղճ չունի։

Չար սատանաները պիտի վերցնե՞ն աչքին վարագոյրը։ Սէրը այնքան զօրաւոր ըլլալու պարտաւո՞ր է, որ կարենայ դիմանալ ամէն բանի։

Ցաւը դադրեցել, որպէս մխիթարանք…։ Ծակերը կարկտուած հագուստը կրկին ու կրկին հագնիլ…:

Որքա՜ն միամիտ ես, սէ՛ր, վաղը դարձեալ պիտի մոռնաս ամէն ինչ․ եւ որքա՛ն զօրաւոր, որ մարդկային տկարութիւնները կը կլլես։ Ոչ ոք պիտի նայի ստամոքսիդ, որպէսզի տեսնէ, թէ ինչո՞վ կը կշտանաս։

Դժբախտաբար սէրը չի կշտանար սիրով։ Ան իր փորը կը լեցնէ միայն աղբերով, որպէսզի մարդիկ կարծեն, թէ մաքուր աշխարհի մը մէջ կ’ապրին։ Գոնէ անոնց մէկ մասը…։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԿԱՂԱՆԴ, ՍԻՆԵՄԱ

26037117_828564370658897_174076689_o.jpg

ԱՆԻ ՊԱՐՈՆԵԱՆ

– Ասոր խաֆային (գլուխ) պան մը ընկեր է զաար…:

– Ի՞նչ եղաւ, մեծ մայրիկ:

– Քա՛, տահա ի՞նչ պիտի ըլլայ, հանըմը սինեմա պիտի էրթամ տէյի դուդդուրմուշ (պնդել) ըրաւ:

– Է՞, ի՞նչ կայ քի:

– Է՜, հատէ դուն ալ գնա՛ պարէմ (այն ատեն), քա այսօր տարւոյն առաջին օրն է, քա՛, քու լուսդ չչորնայ, մարդ սինեմա՞ կ’երթայ ասանկ օրով…:

– Հա՜… հասկցայ հիմա…:

Մայրս վրայ հասաւ ճիշդ այդ պահուն․ իսկապէս մեծ մայրս դիւրին չէր զայրանար, այսինքն չիլէէն չէր ելլեր (շատ բարկանալ):

Մօրաքոյրս որոշած էր սինեմա երթալ, տարւոյն առաջին օրը․ իբրեւ պատճառաբանութիւն ան կ’ըսէր, թէ տարւոյն առաջին օրը սինեմա երթալ կը նշանակէ, թէ ամբողջ տարին շատ զուարճալի կ’անցնի: Ուրկէ՞ իմացած էր, որմէ՞ խելք առած էր՝ տեղեակ չեղանք: Սակայն իսկապէս ելաւ, գնաց:

Մեծ մայրս կը տռտռար դեռ.

– Մեղալա՜ր օլսուն (մեղաներ ըլլան) քի պան մը հասկցայ…:

– Քա՛, եթէ ֆիլիմը տխուր պան մըն է նէ՝ ի՞նչ պիտի ըլլայ, պիւթիւն (ամբողջ) տարին պիտի լա՞նք… վա՜յ պաշըմա կէլէնլեր:

Տարւոյն առաջին օրը, նախաճաշի սեղանին շուրջ հաւաքուած «Տէրունական աղօթք»ը ըրած էինք, որով արդէն մայրս, հայրս եւ ես եկեղեցի պիտի երթայինք քիչ վերջ: Այս էր անփոփոխ օրէնքը մեր տան եւ յանկարծ այս փանտօմիման փրթաւ:

Ամբողջ գիշեր զուարճացած էինք երգելով ու թօմպալա խաղալով: Արդէն ամբողջ օրը յոգնած էին մերինները․ խոհանոցի եռուզեռը, իրարանցումը եւ մօրս տօնածառը զարդարելու իրարանցումը…: Մայրս տօնածառը Դեկտեմբերի վերջին օրը կը զարդարէր: Պահարանին մէկ անկիւնէն կ’ելլէր կեղծ ու քիչ մը հինցած մեր տօնածառը, ու մայրս զայն կը շտկէր, ես ալ անոր կ’օգնէի: Ամենէն վերջն ալ ծառին գագաթը կը դնէր աստղ մը եւ մէկ կողմէն կ’ըսէր, թէ այս աստղը մեզի բերաւ Յիսուս մանուկը. աչքս այդ փայլուն զարդին տնկած կը խորհէի, թէ այս պզտիկ ու փայլուն առարկան ինչպէ՞ս մեզի բերած էր այն Յիսուս մանուկը, զոր բոլորս որքա՛ն կը սիրէինք:

Մեր տան երկրորդ յարկը կը բնակէին մեծ մայրս, մօրաքոյրս ու քեռայրս: Հակառակ մօրս կամքին, մօրաքոյրս օրեր առաջ բերել կու տար իսկական եղեւին մը: Ատիկա շալակը առած կը բերէր մօրաքրոջս գործատեղիէն տեղացի աշխատաւոր մը: Երբեք չեմ մոռցած այդ տայտայը, զոր կը կոչէի Աւնի տայտայ: Աստուա՛ծ իմ, այդ ի՞նչ եռանդ ունէր մարդը․ կարծես քրիստոնեայ ըլլար…: Մերինները կ’ըսէին, թէ «դարձած» (տէօնմէ) է, ես չէի հասկնար, մարդը ո՞ւր դարձած էր….: Շատ վերջը հասկցայ, որ սեւծովեան բնակիչ այդ պանդուխտը, հայկական ընտանիքէ մը սերած էր: Կանչ մը զայն կ’առաջնորդէր կարծես ու ան ամէն տարի գրեթէ նոյն եռանդով մեզի կը բերէր եղեւիններ, կարծես իր պապերէն մնացած աւանդութիւն մը ըլլար այդ…: Յետոյ կարգը կու գար տուփերը բանալուն, այս տուփերը իրենց մէջ կը պահէին կախարդական Կաղանդը: Կաղանդի գոյնզգոյն զարդերը կը շարէի մօրաքրոջս օգնութեամբ ծառին վրայ. փետրաւոր հրեշտակներ, մոմեր, թռչուններ…: Եւ մենք հարսի մը նման կը զարդարէինք ծառը փայլուն թելերով: Մեր տան մէջ միայն ծառը չէր որ հարս կը դառնար, հարս կ’ըլլար նաեւ անուշապուրը․ գիշերուընէ քիչ մը եփած ցորենը կը դրուէր վառարանին քով ու վրան ալ բարակ լաթով մը կը փաթթուէր. այո՛, հարսը պատրաստ էր:

Կաղանդն ու Ս. Ծնունդը վերջանալէ յետոյ, եղեւինը հօրս օգնութեամբ կ’իջնէր պարտէզ ու կը տեղաւորուէր հողին մէջ: Մեր պարտէզը գրեթէ փոքր անտառ մը դարձած էր, քանի որ այդ փոքրիկ եղեւինները ամրան կիզիչ տաքուն մեզի կը հրամցնէին իրենց զովութիւնը:

Տարիներու հոլովոյթին մէջէն, անմոռանալի Կաղանդները գացին ու յիշատակներու փաղանգին մէջ մտան: Բազմանդամ ընտանիքէս այսօր ո՛չ մէկը կ’ապրի: Մենք բոլորս կեանքի պայմաններու բերմամբ ասդին-անդին քշուեցանք, այդ տունն ու պարտէզը այժմ չկան… անոնց տեղ հիմա տնկուած է խոշոր շէնք մը:

Ես անշուշտ երկա՜ր տարիներ ընտանիքիս հետ բոլորեցի շատ Կաղանդներ: Սակայն մենք այլեւս ստիպուած էինք ապրելու յարկաբաժինի մը մէջ: Չկար եղեւինը, որ շունչ կ’առնէր կարծես մեզի հետ: Մենք կը բոլորուէինք կրկին կեղծ ու լուսաւոր տօնածառի մը շուրջ: Ճաշեր կ’եփէինք, կը զուարճանայինք, սակայն պակաս էր բան մը, զոր պատմել կարելի չէ: Արդիական պայմանները մեզի շատ ու շատ դիւրութիւններ պարգեւեցին. ունեցանք ջեռուցուած տուներ, տաք ջուր եւ հանգիստ պայմաններ: Ասոր փոխարէն սակայն մենք բոլորս վրայ տուինք անցեալի մեր համն ու հոտը, զորս այսօր կարելի չէ գտնել: Ատեն-ատեն ակնթարթի մը տեւողութեամբ համ մը, հոտ մը կ’ընդգրկէ մեր էութիւնը ու կ’ըսենք.

– Ի՜նչ երանելի օրեր ունեցեր ենք․․․։

Բեթղեհէմի ժիր հովիւներ, Յիսուս Մանուկը կ’երթան տեսնել։
Ելէ՛ք, ելէ՛ք, ալ մի՛ ննջէք։
Բէթղեհէմի աստղը տեսէք:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: