ԻՄ ՄԷԿ ՓՈՐՁԱՌՈՒԹԻՒՆՍ

24726919_1702911763092187_6206379_n.jpg

***
ՄԻՍԱՔ ԵԱԿԱՆ
Ալֆորվիլ, Ս.ՄեսրոպԱրապեան Կրթարան, 7րդ դասարան

Այս ամառ, երբ գիւղ Ճամբորդեցի, շատ կատու տեսայ, իրենց հետ ուզեցի խաղալ, բայց իրենք չուզեցին, չհասկցայ ինչո՞ւ… չեմ գիտեր։ Աւելի վերջ մէկու մը տունը գացի, հոն սեւ կատու մը կար․ կ՚ըսեն, որ սեւ կատուները դժբախտութիւն կը բերեն, այդ սեւ կատուն զիս սիրեց։ Քիչ վերջ ճերմակ նապաստակ մը եկաւ, ձեռքս առի, բայց ան ցատկեց։ Ուրիշ օր մը սեւ շուն մը կար, զիս շատ սիրեց ու ինծի հետ խաղցաւ։
Այդ օր հասկցայ, որ միայն սեւ կենդաները զիս կը սիրեն, ինչո՞ւ… չեմ գիտեր։

 

***
ՌԻԹԱ ԹԱՔԻՍԻ
Ալֆորվիլ, Ս.ՄեսրոպԱրապեան Կրթարան, 7րդ դասարան

Օր մը, համակարգիչին վրայ հայրս տեսաւ, որ լաւ պանդոկի մը մէջ տեղ կար։ Անմիջապէս տեղ ապահովեց եւ գացինք հոն։ Երբ հասանք, տեսանք, որ ագարակ մըն էր եւ պանդոկ չկար։ Անկիւնը մարդ մը կար, որ կը պահէր ագարակը։ Գացինք իրեն հարցուցինք․
– Հոս պանդոկ մը կա՞յ։
– Ո՛չ, -ըսաւ ան,- հոս պանդոկ չունինք, հոս ագարակ ունինք, ինչո՞ւ։
– Որովհետեւ համակարգիչով տեսանք թէ պանդոկ էր։
– Դուք սխալեր էք, պանդոկ չկայ հոս։
– Ուրեմն ո՞ւր պանդոկ կրնանք գտնել։
– Չեմ գիտեր, բայց հոս պանդոկ չկայ…
Ստիպուած տուն վերադարձանք, առանց քնանալու այդ գիւղին մէջ։

 

***
ԼՈՌԻ ՊԱԼԱՏԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Ս. ՄեսրոպԱրապեան Կրթարան, 7րդ դասարան

Երբ եղբայրս ծնաւ, ես չորս տարեկան էի։ Սկիզբը ինծի համար շատ հաճելի չէր անոր ներկայութիւնը։ Ան թէեւ լալկան չէր, բայց զիս քիչ մը կը խանգարէր իր աղմուկով։
Շաբաթ օր մը, մօրս հետ շուկայ պիտի երթայինք։ Մենք կազմ ու պատրաստ մօրս կը սպասէինք։ Մայրս ըսաւ, որ քիչ մը ուշադրութիւն ընեմ եղբօրս, որպէսզի չարութիւն չընէ։
Յանկարծ, անգիտակցաբար տան դուռը բացի, եւ եղբայրս անմիջապէս ետեւէս անցնելով, դուրս ելաւ եւ աստիճաններէն վար գլտորեցաւ։
Անշուշտ մեր երկուքին ձայնը ամբողջ շէնքը լսուեցաւ եւ դրացիները իրենց դռները բանալով մեր քով եկան, իմանալու համար ի՛նչ է եղելութիւնը։
Բաւական վախցայ, բայց եղբօրս բան չեղաւ։

 

***
ՆԱՐԵԿ ՍՎԱՃԵԱՆ
Ալֆորվիլ, Ս.ՄեսրոպԱրապեան Կրթարան, 7րդ դասարան

Օր մը, երբ նաւով Անգլիա կը ճամբորդէինք, մեր ճամբորդութիւնը շատ լաւ չանցաւ։
Նաւուն մէջ ոտնագնդակի խաղ կը դիտէինք, մեծ փոթորիկ մը եղաւ եւ մարդիկ ասդին-անդին սկսան վազվզել։ Մենք ալ շատ վախցանք։
Երբ Անգլիա հասանք, մամաս ըսաւ՝
– Այլեւս նաւով տեղ չեմ երթար։
Հոն բարեկամներու քով գացինք։ Հազիւ ներս մտանք, իրենց շունը վրաս յարձակեցաւ, տանտէրը ըսաւ՝ «Մի՛ վախնար, ան չի խածներ»։
Քիչ մը մտահոգ էի, բայց գիշերը լաւ անցաւ, որովհետեւ շունը հետս բարեկամացաւ եւ իմ քովս պառկեցաւ։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s