ՍԽԱԼԸ

26178722_830765653772102_1513384677_o

ՆՈՐԱ ՊԱՐՈՒԹՃԵԱՆ

Բաւարար չէ, սիրելիս, բաւարար չէ։

Քու սէրդ բաւարար չէ։

Կարծեցիր որ շա՜տը մեզ պիտի կշտացնէ։ Հակառակն է։ Այստեղի կեանքը, ուրեմն, չես ճանչցած։

Արագ գացիր, երիտասարդ, ի՞նչ գիտնաս։

Շատը պէտք չէ մեզի։ Ոտքի պահող սէրը մենք կ’ուզենք։

Երբ կը քսուըռտինք գետինները, քիթերնիս կոխած մինակութեան մէջ, հարուածող նետը կ’ուզենք որ ըլլայ այդ սէրը, որպէսզի ցնցումէն վեր ցատկինք՝ ոտքի։ Յետոյ շնորհակալութեան աչք մը նետենք քու վրադ։ Այդքանէն ետք, դիւրին է մնացեալը։

Երբ փորերնիս կուշտ, տակերնիս մաքուր վայելքի մէջ ենք, մորթը ճզմող կսմիթը կ’ուզենք որ ըլլայ այդ սէրը, որպէսզի ցնցումը դուրս նետէ մեզ մեր եսէն եւ Միւսը հասկնալու տարածքը մուտք գործենք։ Այդքանէն ետք, հեզասահ կը քալէ մնացեալը։

Չի բաւեր սէր թափել մեր վրայ։ Դուն պէտք է մեզ սիրէիր մեր հասկցածին համեմատ, ողորմելի այն չափով, որ մերն է։ Ինչի՞ կը նմանի տուածդ. ոչ գոյն ունի, ոչ բոյր, ոչ համ, որ կարենայինք բռնել, հոտուըտալ, ուտել, մարսել եւ արիւնի վերածել։

Եւ դեռ, մեզմէ նոյնը կ’ակնկալես՝ «Սիրեցէք զիրար»։ Ի՞նչ ըսել է ասիկա։ Մտածողներն անգամ չկրցան բացատրել այս երկու բառերը քով քովի եւ դուն կ’ուզես, որ պզտիկէն մինչեւ մեծը, անմիտէն մինչեւ գիտունը զայն ըմբռնէ։

Հո՛ս է սխալդ։ Վստահեցար մեր խելքին։

Մե՞նք քու միամտութեանդ վրայ խնդանք, թէ՞ դուն մեր անմտութեան վրայ ծիծաղիս։

Ամէն մարդ իր ուզածին պէս ըմբռնեց զայն եւ իմաստը կորաւ ընդմիշտ։ Եթէ կար։

Հիմա. միտքդ ի՞նչ էր։ Ինչպէ՞ս գիտնանք։

Մեզ հասկնալու համար մարդացար, իջար իբրեւ թէ, գալէդ ետք ալ ուզեցիր որ աստուածութիւնդ հասկնանք։ Տարօրինակ… մարդ եւ Աստուած երբեւէ հասկցե՞ր են զիրար։ Քանի գիտէիր ասիկա՝ մեզ թողուցիր իրարու գութին, անճար՝ սկիզբէն ի վեր. «Սիրեցէք զիրար»։ Բեմի գոց վարագոյրին մէկ ճեղքէն նետուած հապճեպ խօսք։ Ըսիր ու փախար, մեկնութիւնը անակնկալի եկած դերասաններուն ձգելով։ Մինչեւ հիմա հասկնալ կը խաղան, չյուսախաբելու համար թատերասէր ժողովուրդը։

Բեմէն չիջաւ այդ խօսքը։

Ժամանակ չդրիր կշռելու մարդուն չափը։ Անժամանցելիութիւն մը ապահովեցիր քեզի միայն։ Անօգուտ։ Ըմբոստացնող։ Քանի կը ցցնէ, որ փրկութիւնը օդէն կախուած անիւի պէս կը դառնայ պարապի։

Քեզ չենք դատապարտեր, որովհետեւ չենք կրնար։ Եթէ կարենայիք՝ պիտի ընէինք։ Ատիկա կարող պիտի դարձնէր օդէն գետին իջեցնել անիւը ու ճամբայ իյնալ։

Հիմա մենք բան մը չունինք։ Չենք ալ ունեցած, որ կորսնցուցած ըլլայինք։ Յանցաւոր չենք։ Սխալեցանք։ Կարծեցինք որ տալիք ունիս։ Տալիք մը որ մեզ ապրեցնէ։ Ապրիլ ուզելնուս համար ալ պէտք ունինք հասկնալու ըսածդ, որ չբացատրեցիր։ Այդ բաժինը ամուլ տառապանքին կտակեցիր։ Ինչպէ՞ս ընենք մենք հիմա։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s