ԹԷ ԻՆՉՈ՛Ւ ՄԵՐ ԴԱՍԱՐԱՆԻՆ ՄԷՋ ՄԻՇՏ ԿԱՒԻՃ ՉԿԱՅ

ԿԱՒԻՃ

ՌՈՒԲԷՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ
Երեւան, Յակոբ Օշականի անուան թիւ 172 դպրոց, 7րդ դասարան

Իմ դասարանիս մէջ «համաշխարհային երրորդ պատերազմ»ը կը տիրէ: Ուշացած աշակերտին վրայ, դասամիջոցին, բոլորը իրենց հաւաքած կաւիճները կը նետեն, այնպէս մը, որ կարծես կաւիճի տարափ ըլլայ դասարանին մէջ: Եկող ուսուցիչը կը գանգատի՝ «Էս դասարանում մի հատ կաւիճ չկա՞յ», եւ մեր ընկերները իրարու կը նային ու կը ծիծաղին: «Պատերազմ»ին մէջ չեն մտներ աղջիկները: Պատերազմը տղոց համար է միայն: Անոնք երբեմն ծիծաղելով, երբեմն մեղքնալով կը նային դպրոցէն ուշացողին: Երէկ, մեր դասղեկը ընկերս ղրկեց, որ եղբօրս դասարանէն կաւիճ բերէ: Հազիւ դասամիջոց եղաւ՝ այդ կաւիճն ալ «կապարի» վերածուեցաւ:

Հիմա դասղեկը մեզ ազդարարած է ըսելով. «Եթէ մի հատ էլ տենամ, որ կաւիճ է պակասել էս դասարանում, բոլորդ երկուս էք ստանալու»:

Նայինք ի՛նչ պիտի ըլլայ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s