ԵՐԱՆԻ՜

28511207_860029900845677_1139216490_n

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Կանաչ շրջանակով պատուհանին դէմ գամուած, դուրս սեւեռած էր սրճագոյն աչքերը․ օրուան վերջին մասն էր՝ արեւնամուտ:

Արեւը ոգեխառնուած կ’ողջագուրէր տարփուհիին, ծովը ամչնալով մարգրիտէ ցոլքեր կ’արձակէր, որոնք զիրար համբուրելով կ’անհետանային գիշերուան մթութեան խորերը՝ հազարաւոր փայլուն պահակներ զետեղելով սեւ երկինքին մէջ:

Տակաւին գամուած էր, գոց կարմիր վարագոյրին ետեւ:

Կ’ուզէր պոռթկալ, հայհոյել, լալ, ողբալ: Կ’ուզէր աջ ձեռքին գինիի գաւաթը գետին շպրտել, փշրել: Կ’ուզէր ձախ ձեռքին բաժանումի նամակը ճմռթկել, պատռել, բզկտել…

Դեռ գամուած էր, ճերմակ մետաքսէ գիշերանոցով, բոպիկ, խառնիխուռն մազերով, յոգնած դէմքով:

Կարծրացած վիզը կ’ուզէր դարձնել, շղթայուած ոտքերով վազել անցեալին: Ետին կային միայն, արծաթէ ծաղկամանին մէջ, կնճռոտ վարդեր ծարաւ, փայտէ սեղանին վրայ՝ ֆրանսական պանիրներու աւելցուք, յատակը հասած մանիշակագոյն զոյգ մը մոմ, դեղին բազկաթոռի վրայէն կիրքի ու գիրկընդխառնումի, քրտինքի գրգռիչ հոտ ու խոնաւ, չորս պատեր:

Գամուած էր, գամուած։ Ոչ կրնար արեւուն գիրկը մխրճուիլ, հաճոյանալ, հանգստանալ, ոչ ալ ետին՝ բաց կապոյտ երազներուն մէջ լողալ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s