ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (4)

գրադարան.jpg

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ-ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

«Դրան սեմին մի՛ կենար, ներս հրամէ՛», ըսին ու ան քաջալերուած՝ մտաւ: Հաւաք կար հանճարներու: Իւրաքանչիւրը իր խօսքն արտասանեց, պատմեց, բանաստեղծեց, վիպերգեց, նշմարեց ու ակնարկեց, հեգնեց ու երգիծեց… իսկոյն անոր ներսը այլակերպեցաւ. մերթ յուզուեցաւ, մերթ խանդավառուեցաւ, սիրեց ու սիրահարեցաւ, բոցկլտացին աչքերը ու հասկցաւ, որ «հոն հրդեհ կայ, ո՛չ մատեան», ու ակնարկը չորս դին նետելով հարցուց. «Գրականութի՞ւն է, թէ կրականութիւն»:

***

Սիրեց՝ չտուին: Ան յուզմունքը կտաւին յանձնեց: Ամբողջ ներքին ալեկոծումը ալետանջ ծովու նկարին աղբիւրը եղաւ: Միջազգային ցուցահանդէսներու մասնակցեցաւ ու մեծ հռչակի տիրացաւ: Գրպանը լայն էր, սիրտը՝ նեղ:

Անդին, աղջիկը գնեց անոր կտաւներէն մին ու կախեց իր ննջասենեակի պատէն: Սիրելը ի՞նչ է, նո՜ր հասկցաւ:

 

***

Ջրեցին որ բերք տայ, մանաւանդ գիտէին որ «ծառը ինչքան բերք տայ, գլուխը այդքան խոնարհ կը պահէ»: Տուաւ առաջին բերքը, լոլոզեցին. «Դո՛ւն ես որ կաս» ըսին, շարունակեց տալ, ջրեցին հա՛ ջրեցին, բազմապատկեց բերքառատութիւնը այնքան, որ օր մըն ալ ծառը տեսաւ, որ ուղիղ կենալը մոռցած է:

 

***

Զանգեր ղօղանջեցէ՛ք, ժամը տասներկուքն է: Թող բացուին դռները՝ ճամբելու ու դիմաւորելու:

Շատ ամուր ղօղանջեցէ՛ք: Թող ցնցուին, արթննան իրենց թմբիրէն բոլոր սպասողները:

Իսկ դուն, որ զանգակին մէջ կախուած աջ ու ձախ ճօճուող սեւագնդիկն ես, դեռ շա՜տ պիտ’ երթաս ու գաս, երթաս ու գաս՝ առանց հասնելու:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s