ԱՐԴԵՕՔ ԱՅՆ Ե՞Ս ԵՄ

28555167_1796820127034683_158157429_o.jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

– Որքա՞ն ատենէ ի վեր կը ճանչնամ քեզ:

– Շա՜տ երկար ժամանակ եղաւ, քանի մը տարի:

– Անունդ ի՞նչ էր, ինչո՞ւ չեմ յիշեր:

– Անունս չես կրնար յիշել, որովհետեւ ես կ’երթամ ու կու գամ:

– Այո, երբ սիրել ուզեմ՝ կու գաս:

– Միայն սիրել չէ, սակայն, այլ երբոր ուզես, թէ քովդ ըլլամ, գիտցի՛ր, որ միշտ պիտի գամ:

– Երազե՞նք նորէն ձեռք ձեռքի:

– Ո՞ւր:

– Ուր որ կ’ուզես:

Պառկեցանք խոտերուն վրայ եւ փակեցինք մեր աչքերը:

– Աչքերդ գոցէ՛:

– Գոցած եմ արդէն, մինչեւ որ «բա՛ց», չըսես՝ չեմ բանար:

Զեփիւռը կը փչէր եւ սաղարթները կը խշշային: Մեր ոտքերուն տակ կը սկսէր անդունդ մը: Տակը, վարը ծով մը… մեր ոտքերը երկնցուցած պարապութեան, կը լսէինք նաեւ ալիքներուն շառաչը: Ալիքները կը ծեծէին հա՛ կը ծեծէին անդունդին ժայռերը, հսկայ ալիքներ կը վերադառնային դարձեալ ծովուն ալիքներուն, աւազի փշուրներ տանելով իրենց հետ դէպի ծով:

– Կը լսե՞ս:

– Ի՞նչը… սաղարթներո՞ւն, թէ ալիքներուն ձայնը:

– Ալիքները:

– Կը լսեմ: Ո՞ւր ըլլալ կ’ուզես:

– Դո՛ւն ըսէ:

– Ցամաքի՞ն վրայ, թէ ջուրին մէջ:

– Ըսէ՛:

– Ծովուն մէջ: Ցատկե՞նք:

– Ուրեմն ցատկենք:

– Մէկ… երկու… երեք…։

Ինքզինքնիս անդունդէն վար ձգեցինք. սաւառնեցանք օդին մէջ: Ո՛չ զեփիւռը կը փչէր, ոչ սաղարթներուն ձայնը կը լսուէր, ոչ ալ ալիքներուն շառաչը, այլ բոլորին տեղը գրաւած էր զիլ ձայն մը անձայնութեան: Ինչպէս ականջները կ’անհանգստանան ուղեղին խառնակ ձայներէն եւ յանկարծ ճնշումը կը պոռթկայ ականջներէն զի՜լ, սակայն անլսելի ձայնով մը, եւ երբ մարդ գլուխը բարձին վրայ դնէ, ականջներուն մէջ սը՜ս… ձայն մը կու գայ, ահա՛, այն էր, որ կը զնգար մեր ականջներուն մէջ: Խորունկ ծովը կը քաշէր իր յատակը: Մեր ձեռքերը իրարմէ բաժնուելու վրայ էին. եթէ բաժնուէին, կը կորսուէինք ու մութ խորունկին մէջ կը խեղդուէինք: Չէինք կրնար խօսիլ եւ զիրար լսել: Միայն մեր ձեռքերը սեղմելով նշանացի կրնայինք հասկցուիլ: Կամ պիտի խեղդուէինք եւ կամ վեր պիտի լողայինք: Խորունկին մէջ սկսեր էինք գինովնալ: Յանկարծ ամուր փարեցայ անոր ձեռքին, ան ալ իմինիս ու վերջին ոստում մը կատարելով սկսանք վեր բարձրանալ նման այն ձուկերուն, որոնք ցամաքին վրայ իրենց լողակները կը բանան ու կը գոցեն վերջին ճիգով շունչ մը առնելու համար, բայց ի զո՜ւր. մեր պարագան հոգեվարք ձուկի մը նման չէր: Եթէ քիչ մըն ալ ուշ մնացած ըլլայինք՝ շնչառութեան միջոցները պիտի սպառէին: Իսկ վերջին ոստումին շնորհիւ լոյսի նշոյլները սկսեր էին երերալ ծովուն մակերեսին վրայ, ուրեմն շունչ… շունչ կրնայինք քաշել եւ․․․ փրկութիւն: Ի վերջոյ՝ պայծառ երկինք, կապոյտ կամար, ցամաք, հողը, խոտերը, մարգագետինը, սաղարթներուն խշշիւնը. մեր տեղն էինք:

– Կ’ուզե՞ս նորէն երեւակայել:

– Այս անգամ ի՞նչ:

– Այս անգամ… ես ալ չեմ գիտեր… թերեւս ուրիշ տեղ մը, ուրիշ առիթով…

Պառկած էի եւ ճերմակ ծածկոց մը ունէի վրաս, գրեթէ ծածկած էի քիթս, բերանս: Ինծի այնպէս կը թուէր, թէ սպիտակ ամպերուն վրան ըլլայի: Բաւարար էր այսօրուան համար այսքանը:

– Գնա՛ քովէս, հեռացի՛ր, ոտքի պիտի ելլեմ:

– Ոտքերդ ես եմ, նոյնիսկ՝ ձեռքերդ, գլուխդ, քիթդ, բերանդ… ես եմ, ես… քու երկրորդ կէսդ եմ: Հիմա կ’երթամ, բայց ինձմէ ազատում չկայ, նորէն պիտի գամ:

Պատգարակին վրայէն ոտքի ելայ: Ան զիս մտիկ կ’ընէր ուշի ուշով. ա՞ն՝ բժիշկս:

Երազներուս, երեւակայութեանս ճարն ու դարմանը… լուծո՞ւմ մը…: Կը խօսի ան.

– Կը սիրեմ երազներդ, երեւակայութիւնդ, յաջորդ անգամ ո՛ւր որ երթաս, նորէն հետդ կու գամ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s