Ո՞ՒՐ ԳԱՑԻՆ, ԵԹԷ ԿԱՅԻՆ

28511186_861535977361736_975637197_n (1)

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Ինչպէ՞ս կ’ըլլայ. բոլորը կ’երթա՞ն:

Երբ պատանի էի, որքա՜ն գեղեցիկ էր աշխարհը,
Երբ անմեղ էի, որքան գունաւոր էին երազներս,
Երբ դեռ տգէտ էի, որքան ոսկեգոյն էին յոյսերս:

Բոլորը կ’երթա՞ն:

Օր մը արթնցայ, ոչ գեղեցկութիւն մնացած էր, ոչ գոյն, ոչ ալ գանձ:

Ո՞ւր գացին: Մատներուս մէջէն ջուրի ու աւազի նման սահեցան, գացին, ձեռքիս մնաց չոր աղի կպչունութիւնը զզուելի ու քիչ մըն ալ ցեխ անհաճոյ:

Մենք ստախօսներ ենք վարպետ․ առաջ՝ մեզի, իսկ աւելցածը՝ հանրութեան:

Մենք շողոքորթներ ենք հմուտ, առաջ՝ մեզի, ետքը՝ ձեզի ճարպիկութեամբ:

Մենք խեղճ ու անկարող դերասաններ ենք, առաջ՝ մեզի,  յետոյ՝ ծպտուած հանդիսատեսներուն:

Մենք աղքատներ ենք անօթի, սոված, առաջ՝ մեզի, ետքը՝ ճոխ սեղանին շուրջ նստողներուդ՝ ձեզի, շռայլ հիւրերուն:

Մենք ո՞վ ենք հայելիին ետեւ, ոչ դիմացը:

Կծիկ մը խեղդուած ցաւ, հաշմանդամ զգացում ու մերկացած, անճար, ամչկոտ խիղճ։

Ո՞ւր գացին, ինչպէ՞ս գացին, ե՞րբ գացին առանց նշմարուելու։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s