ԳԾԱԳՐՈՒԱԾ ԱՂՕԹՔ

28833261_872153786299955_1037082355_n.jpg

ՍԻՐԱՆ ԱՒԸՆԵԱՆ ԱՄՊԱՐՃԵԱՆ

Համացանցի այդ խորունկ պատուհանէն մտնելով, սկսաւ փնտռտուքս։ Այլեւս շատ լաւ սորված էի՝ ինչպէս հասնիլ ուզածիս, շատեր իրենց փորձառութենէն գրեցին, ես ալ կարողութիւններուս ապաւինեցայ եւ սկսայ տան մէջ,- չեմ ըսեր՝ «տանս», քանի տարիներէ ի վեր, պատերազմին պատճառաւ, հեռացած եմ բնակավայրէս,- ի վերջոյ գտայ մաքուր ճերմակ լաթի կտոր մը, չգործածուած սպունգ մը եւ վրձիններէս առնելով լաւագոյնը տոպրակի մը մէջ դրի եւ վար իջայ տունէն, ուղղուելով դէպի տախտակէ երիզներ շինողին խանութը, ուր եկեղեցւոյ Տէր Հայրն ու թաղական խորհուրդէն անդամ մը ինծի կը սպասէին, իրենց հետ ունենալով խորանին սրբանկարը, որ խոնաւութեան պատճառաւ վնասուած էր եւ նոյնիսկ որոշ տեղեր՝ այրած:

Մի քանի օր առաջ Տէր Հայրը առաջարկած էր, որ մէյ մը աչք նետեմ այդ սրբանկարին վրայ, որ նորոգութեան կը կարօտի։ Սիրտս տրոփելով իջած էի եկեղեցի, այդ եկեղեցին, որ, երբ առաջին անգամ որպէս գաղթական եկած էինք այս քաղաքը, միակ սրտի մօտիկ, կարծես ծնողքիս տունը ըլլար, եւ ալ այդպէս էր՝ աս ալ իմ Երկնաւոր Հօրս տունն էր։ Այնքան հանգիստ կը զգայի հոն, երբ Կիրակի առաւօտ հաւատացեալներուն գալէն առաջ ես ներկայ կ’ըլլայի եւ լուռ նկարներն ու պատերուն կամարները դիտելով Աստծոյս հետ կը խօսէի, արցունքոտ աչքերով, նաեւ կը դիտէի խորանի Տիրամօր գեղեցիկ նկարը՝ գիրկը Յիսուս Մանուկը եւ կ’աղօթէի զաւակներուս համար, որոնք հեռացած էին, նորէն այս դառն պատերազմին պատճառաւ:

Հիմա այդ  սրբանկարն էր, որ պիտի վերանորոգէի եւ աւելի գեղեցիկ, փայլուն պատմուճան մը պիտի ձեւէի ու հագցնէի: Հսկայ նկարը դրուած էր սեղանի մը վրայ։ Ես մօտեցայ իբրեւ թէ ինքնավստահ առած քայլերուս, նախ կարդացածիս համաձայն, մաքուր լաթը հանելով թեթեւ փոշին առի, ետքը սպունգը հանեցի եւ սկսայ աւելի ամուր սրբել անվախ, որովհետեւ իւղաներկ էր եւ յաճախ աշխատած եմ եւ գիտեմ, թէ որքան տոկուն կ’ըլլայ․ բայց ինչո՞ւ այսքան փոսոտած էր ու այրած։ Թերեւս լաւ չէր խնամուած։ Այս գիտակից եւ բծախնդիր Տէր Հօր շնորհիւ եկեղեցին սկսած էր տարբեր դիմագիծ առնել․ ի միջի այլոց, Տէր Հայրն ալ Հալպէն է, մեզի լաւ բարեկամ եւ վստահութիւն ունէր նաեւ իմ վրաս եւ գիտէր ինչ ծառի պտուղ ըլլալս, առանց գիտնալու, սակայն, արուեստի գետնի վրայ ունեցած կարողութիւններս։

Եւ երկար-բարակ որոշումներէ ետք, լուսարարը շալկեց սրբանկարը եւ ետեւէս բերաւ տուն: Այդ օր այս օտար տունը փայլք առաւ, տարբեր սրբութիւն մը բուրեց, եւ ուրախութիւնս անսահման էր։ Նախ նոր ներկեր պատրաստելով սկսայ գործիս, միտքէս աղօթելով եւ փառք տալով: Գոյներ հանելը լաւագոյն ձիրքերէս մէկն էր, իսկ հագուստի ծալքերը գծելն ու ներկելը նախասիրածներս էին։ Ժամեր շարունակ մէկ կողմէն ունկնդրելով Վէմ ռատիոկայանէն աղօթքներ եւ շարականներ, ներշնչուած եւ երբեմն զրուցելով Տիրամօր նկարին հետ, քիչ մը Յիսուս Մանուկին անմեղունակ դէմքը դիտելով։ Որքան նման էին զգացումները․ ես ալ երիտասարդ տարիքիս արդէն մայրական զգացումները ապրած եմ, հոս այլեւս ինք Տիրամայրը չէր, կարծես, այլ բարի, գուրգուրոտ մայր մը, որ տարիներ շարունակ զաւակը պիտի մեծցնէր եւ ամբողջ մարդկութեան զոհը պիտի դարձնէր իր աչքին լոյսը, իր հոգեհատորը։ Ուրեմն, ինչպէ՞ս գանգատին այլեւս ինծի նման մայրեր, որոնք լաւ պայմաններու եւ յաջողութեան ուղին գտնելու համար հեռացած էին իրենց բնակավայրէն, չէ՞ որ ասացուածք մը կայ, որ կ’ըսէ․ «Ծնողքի մը լաւագոյն նուէրը իր զաւակներուն թեւեր տալ է եւ ազատութիւն, որ ուզած տեղերնին սաւառնին եւ բարձրանան»։ Տիրամայրն ալ իր զաւկին նուիրած էր այդ թանկագին նուէրը:

Իրիկնամուտին արդէն յատակը ամբողջացուցած էի, մութ կանաչին մէջ քիչ մը գաղտնի գոյներու երանգներէն սկսած էր նկարը փայլիլ, իսկ Տիրամօր պատմուճանն ու թագն ալ արդէն վերջացուցած էի, մնացած էր Մանուկ Յիսուսը եւ մի քանի օր չորնալու ժամանակը: Իւղաներկին, զոր գործածած էի, իւղը եւ փայլքի նիւթը շատ քանակութեամբ էին, պարզապէս հաշիւ ըրի, որպէսզի տարիներ ետք կրկին այս վիճակին չհասնէր նկարը: Վարը գծագրիչին անունը կար, բայց «անծանօթ զինուոր» մըն էր, եւ իր գործէն արդէն իսկ գիտցայ, թէ որքան բծախնդիր արուեստագէտ մըն էր, բայց արդէն նկարը ծննդեանս թուականէն աւելի հին էր, եւ նոյնիսկ իմ գիտցած տեղացիներուս ծանօթ չէր։ Անշուշտ իր ստորագրութեան նոյնիսկ չմօտեցայ,  պահելով իր իրաւունքը:

Կիրակին հասաւ․ նորոգուած եւ նոր երիզով սրբանկարը Սրբազանին ներկայութեամբ օրհնուեցաւ եւ երբ «Ուրախ լեր» շարականին երգեցողութիւնը սկսաւ, աչքերէս նաեւ ուրախ արցունք հոսեցաւ․ յաղթած էի այս նոր փորձին եւ այլեւս որոշած էի սրբանկարներ պատրաստել, կարողութենէս աւելի հաւատքիս ապաւինելով: «Փառք ի բարձունս Աստուծոյ»:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s