ԼԻԶԱՆ

30962292_1866564603393568_1741191322_o.jpg

ՍԻԼՎԻ ՊԱԼԵԱՆ

Ամիսը՝ Ապրիլ, օրը՝ քսանչորս։ Կանուխէն գացեր էի Ֆրանքֆուրդ, որպէսզի նախ ընկեր-ընկերուհիներու հետ տեսակցիմ եւ հին ու նոր լուրեր առեմ: Այդ օր օդը հաճելի էր, կ’արժէր գետեզերքը երկար պտոյտ ընել եւ ճաշարան մը գտնելով բաներ մը ուտել, մինչեւ արարողութեան ժամը հասնէր:

Ժամը հինգին ընկերներէս բաժնուեցայ եւ կամաց քայլերով եկեղեցւոյ ուղղութեամբ քալել սկսայ: Գոհունակութեամբ նշմարեցի, որ արդէն բաւական ժողովուրդ կար, մանաւանդ՝ երիտասարդութիւն․ խումբ-խումբ հաւաքուած էին իրենց պաստառներով եւ բարձրաձայն կ’երգէին:

Մէկ կողմ կեցած իրենց երգերուն կը մասնակցէի, երբ տիկին մը մօտեցաւ եւ գերմաներէն լեզուով խօսեցաւ․
– Այս խումբին հե՞տ էք:

– Այո,- պատասխանեցի:

– Հա՞յ էք։

– Անշուշտ,- ըսի:

– Դուք գերմանացի՞ էք,- ուզեցի գիտնալ:

– Ո՛չ, սպանացի եմ,- պատասխանեց:

– Սպանիայէ՞ն եկած էք։

– Ո՛չ, ո՛չ, ես Պելճիքա կը բնակիմ, կ’աշխատիմ Եւրոպական Խորհրդարանը իբր թարգմանիչ, բայց այս շաբաթ արձակուրդ ունենալուս համար Գերմանիա կը պտտիմ եւ այսօր Ֆրանքֆուրդ եկայ,- պատասխանեց:

– Բաւական երկար ճամբորդութիւն ըրած էք:

Խօսակցութիւնը չերկարեցի, որով ուրիշ ճանչուորներ եկան մեր քով եւ արդէն բարձրաձայն կ’երգէինք, եւ տղաքը իրենց պաստառներն ու դրօշները բարձրացուցած ճամբայ պիտի ելլէին, ժողովուրդին մէկ մասը իրենց ետեւէն: Մեզի ընկերացաւ եւ քովէս սկսաւ քալել: Հետաքրքրութիւնս արթնցաւ:

– Դուն հա՞յ ես,- հարցուցի:

– Հայրս՝ հայ, իսկ մայրս՝ սպանացի, անունս Լիզա է,- պատասխանեց:

– Հայերէն գիտե՞ս:

– Դժբախտաբար ոչ:

Խօսակցութեան ատեն հասկցայ, թէ սպաներէն, ֆրանսերէն, անգլերէն, գերմաներէն շատ լաւ գիտէ:

– Չե՞ս ուզեր հայերէն սորվիլ,- հարցուցի:

– Տարիներ առաջ հետաքրքրուեցայ, բայց դժուարիս գնաց, որով մօտերս չկար մէկը, որուն հետ կարենայի սորվիլ:

Ժամանակը եկաւ, որպէսզի եկեղեցի երթայինք: Հասցէները փոխանակեցինք ու բաժնուեցանք իրարմէ, որով այդ գիշեր ան Պրիւքսէլ պիտի վերադառնար:

Մենք մնացինք կապի մէջ եւ ամէն նամակիս մէջ մի քանի տող, լատիներէն տառերով հայերէն նախադասութիւններ եւ անոնց թարգմանութիւնը կը գրէի: Ինքն ալ կը գրէր ու հարցումներ կ’ուղղէր:

Երկու տարի վերջ, Ֆրանսայէն անցայ Սպանիա: Երբ հանդիպեցանք, սորված նախադասութիւնները կրկնեց ու շաբաթ մը միասին անցուցինք, որուն ընթացքին կը կրկնէր սորվածները եւ ուրիշ նախադասութիւններ ու բառեր ալ կը սորվէր: Տարին անգամ մը, երբ Գերմանիա գար, անպայման մօտս կը մնար եւ գրադարանս կը պրպտէր, մանաւանդ  բառարանները:

Ահաւասիկ տարիներ անցան ու նորէն յիշեցի Լիզան այս Ապրիլ Քսանչորսին:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s