ՄԱՅԻՍ 28

33864876_912407435607923_5228613690600718336_n.jpg

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Այսպէս պէտք է տօնել
Այնպէս պէտք է տօնել
Աս երգը պակաս էր
Միւս երգը աւելորդ էր
Ասիկա ռուսերէն էր
Անիկա չինարէն էր
Վարչապետը սա ըսաւ
Նա չըսաւ
Մէկը եկած էր
Միւսը չէր եկած
Աս գողը հրաւիրուած էր
Միւս գողը չէր հրաւիրուած
Առանց գողի շքահանդէ՞ս կ’ըլլայ
Գողերուն ալ տօնն է
Պարտաւոր են ներկայ ըլլալու
Ազգին մէջ ամէն տեսակ մարդ կայ
Գողերուն թիւը թէեւ շատ է
Մենք մասնագէտ ենք ասանկ բաներու մէջ
Դուք բանէ մը տեղեակ չէք
Առաջ ասանկ կ’ընէին
Հիմա անանկ կ’ընեն
Վաղն ալ ատանկ պէտք է ընեն
Ասիկա շքահանդէս է սգահանդէս չէ
Սիքտիրահանդէս չէ
Գիտէ՞ք ինչ
Գործերնուդ նայեցէք
Եթէ ընելիք ունիք

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ՀԱՇԻՒ

33814871_912383748943625_4209208193647116288_n.jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Զը՜ր… տի՛ն-տին…
զարթուցիչներ կը հնչեն.
ահա՛, սկսաւ
հանդարտութեան վազվզուքը,
որ պիտի շարունակուի օրն ի բուն.
կը հագուի շո՛ւտ-շուտ, կ’աճապարէ,
օրը դեռ չբացուած
արդէն փողոց ելած է.
սառ կը փչէ:
Ինքնաշարժներուն լոյսերը
աչք կը քթթեն իրարու:

Օձիքը վեր կը բարձրացնէ.
զգո՛յշ, կոճակները կոճկուա՞ծ են.
չ’ըլլա՜ր ուրիշներուն ծիծաղելի՜ ըլլալ…
գոնէ ատ պակաս մնայ.
վզնոցը փաթթուա՞ծ է․
ինքզինք տաք պահել պէտք է:
Շա՜տ գործ կայ.
խեղդում թիւերու մէջ,
կռիւ թիւերու հետ:
Վազվզուք, իրարանցում
օրուան կտոր մը հացին
տուն վերադառնալու կուշտ հաճոյքին
արժեգինն է. յաճախ կրկնուած…:

Զը՜ր…
դրան զանգակն է.
մէկդի կը շպռտէ
փողկապ, պայուսակ,
շապիկ ու տաբատ.
ահա՛, մնացեր է հոլանի
սենեակին մէջտեղ՝ փոխնորդներով.
արդէն չէ՞ր անդրադարձեր մերկութեան,
երբ լման օրը իր դատարկ պորտէն կը հնչէր
ձայնն իր անօթի ստամոքսին,
եւ պուտ մը ջուր,
պատառ մը ուտելիք կը պաղատէր:
Քիթը թաղած է գործին մէջ.
ի՞նչ կ’ըլլայ… կը դառնա՞յ շուրջը․
խելք կը հասնի՞,
եւ ակնոցը աչքերուն
կը մտածէ ու կը ջանայ լուծել
կնճիռը հանելուկին՝
ո՞ր թիւէն ո՞ր մէկը հանէ,
արդիւնքը հաւասարի.
հարցականներ մտքին մէջ
աղուէսի փափկութեամբ
հանգոյցներ կը կազմեն
ու տակն ու վրայ եղած
ուղեղին ծալքերուն մէջ
ի վերջոյ ձեռք կը ձգուի.
խոշո՛ր
զերօ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՍԷՆ ԱՆԹՈՒԱՆ, ԲԵՐԱ ՓԱԼԱՍ

33714967_911955985653068_6635122837596143616_n.jpg

ԱՆԻ ՊԱՐՈՆԵԱՆ

– Հայտեցէ՛ք, Բերա կ’երթանք, մէյ մը Սէն Անթուան եկեղեցին էրթանք տէ, մոմ մը վառենք, հէ՛մ Մայիս ամիսը Մարիամ Աստուածածնի նուիրուած ամիսն է, հէմ ալ քիչ մը օրթալըխը քօլաչան կ’ընենք (ասդին-անդին դիտել), վիթրինները (ցուցափեղկ) կը նայինք, խումաշչիները (կերպասավաճառ) կը պտտինք, էտեւէն ալ Բերա Փալաս՝ Մարիիս կը հանդիպինք:

– Այո՛, տէ, մամա՛, վախիթլի (ժամանակին) տուն գանք, փէք ուշ չմնանք:

– Քա՛, ի՞նչ պիտի ըլլայ, քովերնիդ ես կամ, հէլէ քի մէկը պան մը ընէ խաֆային (գլուխ) կ’ուտէ պասթօնը (գաւազան):

– Եաեա՜(մեծ մայրիկ), իրաւէն կը զարնե՞ս մի…:

Մօրաքոյրս, մայրս եւ անշուշտ իր գաւազանով մեծ մայրս եւ ես ճամբայ կ’իյնայինք: Նախ՝ շոգեկառք, յետոյ՝ հանրաշարժ եւ յետոյ՝ թիւնել. այս վերջինը այժմու մեթրօն է: Թիւնելը ամենէն սիրածս էր, քանի մը վայրկեաննոց այս ուղեւորութեամբ, հօ՜բ, Բերա կ’ելլէինք: Սակայն, եկո՛ւր տես, որ մայրս շատ կը վախնար, «Յիսուս Քրիստոս», կ’ըսէր ներս մտած ատեն:

– Քա՛, Յիսուսին ի՞նչ կը ձայնես, մարդը ինտո՞ր վերէն գետնին տակը պիտի գայ,- կ’ըսէր մեծ մայրս ու կը խնդար, յետոյ կ’աւելցնէր,- Նուարդ, լէպլէպիէն վախցող հարսն ես դուն:

Վիթրիններուն առջեւ կը կայնէին մերինները ու կը զրուցէին:

– Այս տարի ալլը կիւլլը (կարմիր վարդով) եորղան կէօպէղի (վերմակի նման) պաներ մօտա էն զա՜ր, չե՞ս տեսներ, ամա՜ն, հէչ չհաւնեցայ:

Ես մօրաքրոջս փէշը կը քաշքշէի, «օյունճախչըին (խաղալիքավաճառ) վիթրինը նայինք», կ’ըսէի:

– Աղջիկս, աս մաղազան (խանութ) Ճաբոնիայէն խաղալիք կը բերէ, շատ կոթապատիւ է, մենք չենք կրնար գնել ասոնք,- կ’ըսէին:

Վիզս ետին նետած՝ անոնց ոտքի քայլերուն յարմարելու կը ջանայի: Յետոյ Սէն Անթուան կը մտնէինք, օ՜, շա՜տ խոշոր ու պատմական, կաթողիկէ եկեղեցի մըն էր, ուր կու գային ամէն ազգէ մարդիկ, իրենց աղօթքն ու խնդրանքը բարձրացնելու: Պլպլացող մոմերը, Սէն Անթուանի արձանը, Յիսուս հայրիկին արձանը անմոռանալի հետքեր թողած են մանկութեանս վրայ: Մեր կօշիկներուն արձագանգը լսելի կը դառնար հոն. թը՛ք-թը՛ք-թը՛ք:

Յետոյ կ’երթայինք Բերա Փալաս, Մարի քեռկինին այցելելու: Մարի քեռկինը մեծ մայրիկիս ներն էր: Հասակաւոր, գեղեցիկ կին մըն էր: Թրքախօս էր կարծեմ, անգարացի էր: Ունեցած էր կեանք մը, որուն մասին մերինները կ’ըսէին, թէ եթէ գրէր՝ վէպ կ’ըլլար: Չէի հասկնար, թէ ինչո՛ւ այդպէս կ’ըսէին: Տարիներու հոլովոյթին մէջ քարերը առին իրենց տեղերը․․․:

Մարի քեռկինը ամուսնացած էր մեծ հօրս եղբօրը հետ: Ունեցած էր հրաշալի կեանք մը հարուստ. սպասեակներ ունէին իրենց տունը, սակայն ան շատ գիտակից կին  ըլլալով միշտ ուշադիր եղած էր իր մէկ հատիկ աղջկան դաստիարակութեան: Մերինները կը պատմէին, թէ Մարին իր աղջկան՝ Շուշանին սորվեցուցած էր տան գործերուն մէջ իրեն յատուկ պարտականութիւնները: Օրինակ, Շուշանը իր անկողինը ինք կը գոցէր ու սեղանի պատրաստութեան համար կ’օգնէր սպասեակներուն: Երբ եկան հասան այն սեւ օրերը, երբ երկրին փոքրամասնութիւնները հարկադրուեցան ունեւորութեան տուրք վճարելու, Գէորգ հօբար կորսնցուց իր ամբողջ ունեցածը։ Մէկ գիշերուան մէջ սնանկացաւ այդ հարուստ ընտանիքը: Արդէն քանի մը ամիս վերջ պիտի մահանար կաթուածահար, իր ետին թողլով վշտացեալ կինն ու աղջիկը: Խեղճ Մարին ալ աշխատիլ պիտի սկսէր Բերա Փալասի մէջ, իբրեւ սենեակներու անկողինները կարգի բերող: Մարի քեռկինը մեզ կը դիմաւորէր ու պանդոկին մուտքը կը նստեցնէր: Շատ հրաշալի ու պատմական պանդոկ մըն էր: Հոն կեցութիւն ունեցած էին շատ համբաւաւոր անձեր, նոյնիսկ Ակաթա Քրիսթի: Ճիշդ մէջտեղը զետեղուած էր վերելակ մը, երկաթեայ զարդարուն դռներով: Մարի ենկէն (քեռկին) զիս կ’առնէր ու մինչեւ վերի յարկը կը տանէր ու վար կը բերէր կրկին: Վերելակին մէջ կարծես ուրիշ երկիր մը գացածի պէս կը զգայի․․․:

Մարի ենկէն շրջան մը վերջ ամուսնանալով հրաժարեցաւ իր գործէն․ ամուսինն ալ սպասեակ մըն էր ճաշարանի մը մէջ: Իր մէկ հատիկ աղջիկը՝ Շուշանը արդէն աշխատիլ սկսած էր դրամատան մը մէջ: Այդ թուականներուն հայուհիի մը դրամատան մէջ աշխատիլը արդէն իսկ մեծ յաջողութիւն էր եւ շատ ալ յաջող դիրք գրաւած էր հոն իր պարկեշտ ու շնորհքով բնաւորութեամբ: Սակայն ան ալ տեղացիի մը հետ ամուսնութիւն կնքելով զարմացուց մերինները:

Տարիներ յետոյ, օր մը, Բերա Փալաս գացի արտասահմանէն եկած մէկ ընկերուհիիս հետ: Ամէն ինչ գրեթէ նոյնն էր. յիշատակներ տողանցեցին աչքիս առջեւ: Յիշեցի Մարի ենկէն, անոր ապրած կեանքը. յիշեցի նաեւ աւելի վերջ գիտցուած դէպքերը՝ մեծ հօրս միւս եղբայրներուն ալ ունեւորութեան տուրքէն փախելու նպատակով արտասահման մեկնիլը, իրենց թողած զոյգ տուներուն տեղացիներուն ձեռքը անցնիլը:

Այսօր մէկ բան միայն կը չարչարէ զիս. արտասահման գացած իմ սիրելի ազգականներս, արեան կապերս եւ անոնց շառաւիղները… որքա՜ն կ’ուզէի ձեզի հետ ծանօթանալ. որքա՜ն կ’ուզէի ձեզի հետ մէկտեղուիլ. որքա՜ն կ’ուզէի ձեզի պատմել մերիններուն պատմութիւնները:

Տուները, տեղերը տէր չունին, սակայն մարդ կ’ուզէ տիրանալ, առանց գիտնալու, որ օր մը բոլորովին անծանօթ մէկը պիտի տիրանայ այդ գոյքերուն…:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

ԲԱՐԵՒ, ՍԷՐ

33750307_911607822354551_5468388851309346816_n

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Ծնաւ սրտաբուխ, խանդավառ, սիրտի խռովքէն։
Ծնաւ հրաշալի տեսիլքէն, երազէն, հեւ ի հեւ սպրդելով:
Ծնաւ ամօթէն, մեղքէն, ճեղքելով, պատռելով օրէնքները տափակ,
Ծնաւ ամչկոտ, համարձակ մանիշակագոյնը, կապոյտի ու կարմիրի սերմէն միաւորուած:
Ինք ծնաւ որբ, անտուն, անտէր, կաթիլ առ կաթիլ, տապալեցաւ, նսեմացաւ, գլտորեցաւ աչքերէս կոյս հողին մէջ:

Հողը շունչ տուաւ, ծիլ տուաւ, տուն տուաւ վիշտին։
Մորմոքը պոռթկաց, ժայթքեցաւ ու հասակ առաւ դէպի կեանք:
Շուտով ցամքեցաւ լուռ ցաւը, դեղնեցան տերեւները լքուած։
Առաջին փոթորիկին դաւաճանած տերեւները սայթաքեցան, անտուն ու անտէր ինկան ափերուս մէջ:

Հիմա ունիմ երկու կաթիլ խիզախ արցունք ու ափ մը հիասթափութիւն:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՀԱՄՐԻՉ 16

ԱՉՔԵՐԸ – ԳԱՀԻՐԷ, 1976

33600784_910909442424389_8298401665170538496_n (1)

ՈՅԺ 1953

Յիշատակ մը ունիմ աչքերու…

Այնքան մօտս յայտնուեցաւ յանկարծ,
Նստեցուց զիս, նստաւ իմ դէմ
Եւ սկսաւ շպարել զիս դէմքը դէմքիս այնքան մօտ,
Որ չկրցայ տեսնել, ի՞նչպէս յիշեմ…

Պարտադրուած էի իր աչքերը դիտել…
Իսկապէս մեծ, եւ սեւ, որոնք երբ
Կիզակէտէն կը փախչէին՝ կը զգլխէին,
Կիզակէտին՝ կը տեսնէի ինչպէս
Սեւեռած էին անոնք իր գործին
Որ կ’երկարէր… կատարեալի՞ն կը ձգտէր՝
Անտարբեր ինծի հանդէպ, անտեղեակ իրենց ազդեցութեան,
Թէ… ի՞նչպէս ինք ալ կը նայէր աչքերուս մէջ,
Աչքերուս մէջ երբ կ’աշխատէր անոնց շուրջ…

Երբ զիս իրմէ խլեցին ու նետեցին բեմ…

Յետոյ հաւանաբար տեսած ըլլամ զինք,
Բեմէն դարձիս, այդ աղմկոտ սենեակին մէջ,
Ու չճանչցած:

24 Նոյեմբեր 1989

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ԱՆԿԱԽ ՄԱՄՈՒԼ

33527088_910425132472820_3301772133322981376_n.jpg

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Այսինքն որեւէ խմբակցութեան
Կողմի կոյսի կուսանոցի
Չի պատկանիր
Չի թեքիր
Թեքում դեգերում չունի
Ինքն իր վրայ ծռած է
Այնքան ծռած որ
Կռնակը ալ չի շտկուիր
Մնայուն խոնարհում կը պատկերէ
«Երկրպագեմք քեզ»ը գոց ըրած է
Հայու կողմ չէ
Թուրքին կողմ կը խոնարհի
Եւ եթէ թուրքին պատկանի
Կ’ըլլայ անկուսակցական
Գիտէի՞ք
Ասոր կ’ըսեն թուաբանութիւն
Որ հաշիւ չունի
Միայն կը հաշուէ

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՄԻՐ ԹՈՒԹՈՎ ՆԵՐԿՈՒԵՑԱՒ ՍԷՐԸ

33401194_1892269184156443_1436294345761226752_n.jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

– Քա՛, վո՜ւյ, աղջի՛կ, նորէ՞ն միւսիւ Նորայրին պարտէզը մտար: Ատ հանդարտ մարդը կը խենթացնես: Հասկցի՛ր ալ, չ’ուզե՜ր, չ’ուզեր, որ մէկը իր պարտէզը մտնէ եւ բան մը գողնայ:

– Օ՜ֆ, մամա՛, Պօղոսը կանչեց, պապան շուկայ գացեր է, եկո՛ւր, ըսաւ, թութ փրցնենք:

– Յայտնի է շրթունքէդ: Բերնիդ եզերքը կաս-կարմիր եղած է: Հապա ձեռքե՞րդ, ամէն կողմդ ներկեր ես կարմիր թութով: Մարդը չտեսնէ: Օր մը փայտով պիտի վազէ ետեւէդ:

– Հա՛, հա՛, հա, կրնա՞յ բռնել որ…:

– Ա՜խ, Պօղոս, սիրո՛ւն տղայ, կը յարմարի քեզի եւ հօրը կը դաւաճանէ:

– Ի՜նչ կ’ըլլայ որ… մեր կերածը հինգ-տաս թութ է, եթէ չուտենք՝ գետինները կը թափին, ծառը չկերանք եա… օ՜ֆ, ան ալ ամմա կծծի է:

Մօրս ձայնը կը հնչէ ականջներուս մէջ, երբ կը տեսնեմ, թէ գիշերը աղջիկս՝ Նուշիկը աման մը թութ առած սենեակ կը մտնէ: Կարմիր թութով, սպիտակ թութով եւ ամրան տարբեր գոյնի պտուղներով լեցուն է ամանը:

Ամէն ամառ ընտանիքիս հետ միւսիւ Նորայրենց վարձակալը կ’ըլլային: Մենք, Պօղոսին հետ, մէկ ծառէն միւսը կապիկի պէս կը մագլցէինք ու կը ճաշակէինք պարտէզին պտուղները: Անոնց պարտէզին պտղատու ծառերը աւելի շատ էին եւ բարեբեր: Սալորենիներուն, կեռասենիներուն, տանձենիներուն եւ մանաւանդ թթենիներուն համը ամէն տարի կը գերազանէր նախորդ տարուանը: Մէյ մը սալորենիին, մէյ մը տանձենիին եւ ամենէն վերջն ալ թթենիին ճիւղերուն վրայ  պտուղները ճաշակելէ ետք, փորերնիս ուռած, իրարու փաթթուկ ընելով կ’ուղղուէինք մեր տուները:

Միւսիւ Նորայր խստիւ արգիլած էր իր տղուն, որ հատ մը պտուղ փրցնէր ծառէն: Սակայն արգիլուած պտուղը աւելի համով չ’ը՞լլար: Չէ՞, որ Եւան ալ խաբեց Ադամը: Ադամ խաբուեցաւ, պտուղը կերաւ, վրան ալ… Եւային հետ վռնտուեցաւ դրախտէն: Երբ միւսիւ Նորայրը զիս ալ բռնէր այն պահուն, երբ յանցանք կը գործէի ու կը գողնայի պարտէզին համեղ պտուղները, մեծ պոռչտուքով կը վռնտէր հոնկէ: Սակայն ի զո՜ւր․ ան կ’արգիլէր, ես չէի անսար եւ նորէն կը մտնէի պարտէզ: Եթէ առջեւի դռնէն վռնտուէի, կը մտնէի ետեւի դռնէն: Անգամ մը դրեր էի միտքս, թէ պտուղ պիտի գողնայի եւ նաեւ… յառաջիկային… պիտի գողնայի իր տղան: Պօղոսը, ա՜խ Պօղոսը, իմ շատ սիրելի մանկութեան ընկերս… միւսիւ Նորայրը կրնա՞ր գուշակել, թէ այս աղջիկը յառաջիկային պիտի ըլլար իր սիրելի հարսը:

Երբ ամառ գար եւ դպրոցները փակուէին, ամարանոց կ’երթայինք եւ հոն մենք՝ մանկութեան երկու հարազատ ընկերներ, քովէ քով կու գայինք եւ ամէն պահ, ամէն առիթով կ’ուտէինք, կը խմէինք, կը զուարճանայինք միասին:

Ես Պօղոսին օգնութեամբ ծառ կը բարձրանայի, իսկ ինքն ալ պահակ կ’ըլլար ծառին տակ. շուրջը կը դիտէր, չըլլայ, որ հայրը շուկայէն վերադառնար եւ զիս ձերբակալէր ծառին վրայ կամ վախնայի ու հաւասարակշռութիւնս կորսնցնելով ծառէն իյնայի: Սակայն անհոգ էի, գիտէի, որ Պօղոս զիս կը բռնէր թեւերուն մէջ:

Երբեմն համարձակութիւնս հաւաքելով միւսիւ Նորայրէն հրաման առնելու պահեր ալ կ’ունենայի: Կը հնչեցնէի դրան զանգակը, հարցնելու համար, թէ արդեօք ծառին տակ սաւան փռելով կրնայի՞նք քիչ մը թութ հաւաքել իմ սիրելի ընկերոջս՝ Պօղոսին հետ: Դրան առջեւ, ծխամորճը ձեռքը կ’երեւէր միւսիւ Նորայրը. մէկ յօնքը պռստած այնպիսի ձեւեր կ’առնէր, որ կարծես թէ շատ կարեւոր հարցի մը լուծումը գտած ըլլար: Մէյ մը ինծի, մէյ մըն ալ տղուն կը նայէր եւ հաստ պեխերուն տակէն «հը՜մմ» բացագանչելէ ետք գլխովը ստուգումի նշանը կու տար եւ կ’աւելցնէր.

– Փրցուցէ՛ք, սակայն ուշադիր, չըլլայ որ վիրաւորուիք կամ մէկ տեղերնիդ ցաւցնէք: Թզենիէն ալ հեռու կեցէ՛ք, հոնկէ ինկողը սաղլամ չի մնար:

Մայրս ալ կը պատուիրէր, որ թզենին չբարձրանայի, որովհետեւ կ’ըսէին, թէ հոնկէ ինկողը անպայման մէկ տեղը կը կոտրէր եւ կոտրածն ալ չէր բուժուեր: Կը մտածէի, արդեօք չորցած, անպտուղ թզենի՞ն էր, որ իր ոխը կը լուծէր մարդոցմէ: Է՜ն աղէկը անկէ հեռու մնալն էր: Գետինը թափած պտուղներուն քանակութեան չափ ալ կը լողար մեր ստամոքսին մէջ: Ամբողջ ամառը փորացաւէ կը տառապէի, սակայն նորէն ալ չէի հրաժարեր այս հաճոյքէն: Օր մըն ալ… օր մըն ալ ձերբակալուեցայ: Սակայն ոչ թէ պտուղ փրցնելու ատեն, այլ միւսիւ Նորայրին ծաղկանոցին վարդենիէն վարդ քաղելու ընթացքին․ ան վրայ հասաւ․

– Շուն, շանորդի՛ աղջիկ, պտուղները չբաւեցին, հիմա ալ կարգը ծաղկանոցիս վարդերո՞ւն եկաւ: Ի՜նչ է այս քաշածս քեզմէ: Ականջներէդ պիտի կախեմ, աղջի՛կ, քեզի:

Զիս անանկ վռնտել մը վռնտեց․ գետինը փոս մը բացուէր եւ ես մէջը մտնէի: Օրերով չկրցայ Պօղոսին երեսին նայիլ եւ օրերով փախայ, չուզեցի դէմ դիմաց գալ անոր հետ, քանի որ այնքան արհամարհուած էի: Ինչո՞ւ արդեօք այն խօսքերը կամքիս դպեր էին: Կը մեծնայի: Ի վերջոյ գացի եւ միւսիւ Նորայրէն ներողութիւն խնդրեցի: Յաջորդ օր Պօղոս ձեռքը վարդերով հնչեցուց մեր դրան զանգակը: Կարծես թէ աղջիկտեսի եկած ըլլար ան…: Ուրախացայ եւ վարդերը առի ու զայն ներս հրաւիրեցի: Հրաւէրիս պատասխան չտուաւ եւ այտէս համբուրելով, գնաց իր տունը: Դրան տակ կեցեր էի, ձեռքս փունջ մը վարդ, ապշած: Կը ջանայի հասկնալ, թէ ի՛նչ պատահած էր: Կը մեծնայինք… մեծցեր էինք:

Երբ ամարանոցներու փակումին ատենը հասաւ, մայրս ողջագուրուեցաւ իր դրացիներուն հետ: Երբ կարգը մեզի հասաւ, Պօղոսին հետ փաթթուեցանք եւ զգացի, թէ բան մը խլրտաց մէջս: Միեւնոյնը պատահած ըլլալու էր անոր մէջ, որ այն օրէն, այն ամառէն ետք, յաճախ տեսակցեցանք իրարու հետ:

Օրերը օրեր հետապնդեցին: Սպասեցինք իրարու, քիչ մըն ալ մեծնալով եւ ի վերջոյ… մեծցանք:

Սպիտակ ու կարմիր թութի գոյն ծաղիկներ բռնած հարս եղայ եւ մեր անդրանիկը կոչեցինք. Նորայր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: