ԽՕՍՔԵՐ ԿԸ ԽԱԲԵՆ

36441906_936061303242536_8639473462051602432_n

ՇԹԵՖԱՆ ԿԷՈՐԿԷ

Խօսքեր կը խաբեն, խօսքեր կը փախչին,
Միայն երգը կը բռնէ հոգին․
Այդուհանդերձ եթէ ինձմէ վրիպիս՝
Թող ներուի ինծի թերիս։

Թոյլ տուր, որ դաշտի մանուկին պէս,
Գիւղացի մանուկին պէս երգեմ․
Սրահներէն կ’ուզեմ արտախուժել,
Հսկաներու հեքիաթաշխարհէն։

Մեղմ աղէտս տո՛ւր հեգնանքի։
Բայց պէտք է հեղ մը խոստովանիմ,
Որ քեզ տեսայ երազիս,
Եւ անկէ ի վեր կը կրեմ կուրծքիս։

Stefan George: Worte trügen
Գերմաներէնէ թարգմանեց՝
ԻՇԽԱՆ ՉԻՖԹՃԵԱՆ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ԵՐԿՈՒ ՔԵՐԹՈՒԱԾ

36550626_935999226582077_5294688047302967296_n.jpg

ԼԱՐԱ ԱՐԹԻՆ

ԲԱՅՑ

Խոցելին բայցը պատճառողն է․
Հոն
Ցայտող լաւան ու խամրող ծուխը
Կանգ կ’առնեն․
Հոն
Բայցէն առաջ ու վերջ
Հաշուեյարդարի կը կանչես,
Դատաւորը ու դատարկեալն ես արդէն
Ողջակիզուելու պատրաստ
Բայցին մատաղ:
Պատրաստ ես առաջն ու վերջը հարթելու,
Սակայն նորէն բայցն է հոն գերակշռողը,
Ախտը պատճառողը,
Բայց մը քարուքանդ ընողը․
Բայց ես նոյն փապուղիին տակն եմ դեռ,
Նոր բայցին լիայոյս սպասողը,
Հարթելու հինը ու վերսկսելու նորը:

 

ՄԻԹԷ

Միթէ կը գանգատի՞ս թեթեւ խորշոմներէդ․
Հոն բաղձանքս կուտակուած
Ցնծութիւններ պարգեւող օրրան է… հոն։

Դուն, վաղակորոյս էակը,
Ճիշդ անոր համար ալ՝ փնտռուածը:
Լռութեանդ մէջ
Հոսուն խռովքն ու ցնծութիւնը
Ինչպէ՞ս կ’ագուցես…
Հոնկէ հոս
Անհուն անդորրութիւն կը թափանցես,
Ու նոր, չբնակուած
Մակերեսներ ու տարածք
Ինչպէ՞ս կը յայտնաբերես:

Միթէ կը գանգատի՞ս հետապնդող հայեացքներէ․
Հոն անշահասէր նուիրուիս
Հրաբորբ լաւաներ ժայթքելու օրրան… հոն:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀՐԱՆՏ ՆԱԶԱՐԵԱՆՑ (1886-1962)

36437964_935971833251483_95819771185987584_n.jpg

NAZARIANTZ HRAND
POETA
8   1   1886      25   1   1962

 

Պարիի իտալական գերեզմանատուն
Պարի, Իտալիա
26 Ապրիլ 2018
Նուպար Կիւզէլտեվլէթեանի արխիւ

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՐՁԱՆԸ

36376258_935040203344646_8518375321542590464_n.jpg

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Մարդիկը մաքրութեամբ զբաղած են
Մենք արձանով
Գողերը կը հալածեն կը ձերբակալեն
Մենք արձանը կը հալածենք
Չենք իսկ կրնար ձերբակալել
Հոս չէ հոն դնենք
Գոյնը լաւ է բաց է գոց է
Գոյնը լաւ չէ
Ոճը լաւ է բաւ է ցաւ է
Տեղը յարմար չէ
Պէտք է գլուխնուս վրայ աճի
Որ ճիշդ տեղը գտնէ
Մեր գլուխն է անոր հողն ու ջուրը
Ասանկ չ’ըլլար
Աս արձան չէ
Աս խամաճիկ է
Ուրիշ ընելիք ըսելիք չունինք
Արձաններու հետ է գործերնիս
Արձաններ խօսեցնելով զբաղած ենք
Ապրող մեռնող արձաններ
Մարդիկ երկիր կ’ուզեն կառուցել
Փորձեր կ’ընեն
Կրցածնին չկրցածնին իրարու կը խառնեն
Քսան տարուան աղբ կը պեղեն
Մեր հոգն անգամ չէ
Մեր հոգը արձանացած է
Սառած է
Եւ տեղն անգամ դեռ չէ գտած

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

«ՏՈՒՆ ՊԻՏԻ ՎԵՐԱԴԱՌՆԱՄ»

36338208_934937253354941_7423908974669332480_n.jpg

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Եթէ կեանքս բաժնեմ երեքուկէս տարիներով մասերու, տասէն աւելի մասերէ պիտի բաղկանայ ան:

Ամենադիւրինը ծնունդէս մինչեւ երեքուկէս տարիքս էր, մօրս գիրկը փափուկ ու անմեղ, հօրս ապահով թեւերուն տակ, որոնց ջերմութիւնը չեմ յիշեր, բայց ամբողջ կեանք մը ենթագիտակցութեանս մէջ զգացած եմ:

Իսկ ամենալեղի, դառնահամ ու անախորժ երեքուկէսի տուփը վերջնականապէս պիտի փակեմ, չբանալու խոստումով:

Տուն պիտի վերադառնամ:

Կարօտս, տառապանքս վերջ պիտի գտնեն, երկար սովէ ետք պիտի կշտանամ, պիտի յագենամ:

Տուն, տուն, տուն պիտի վերադառնամ:

Օդանաւու տոմսս ապահոված օրս, երեւակայութեանս մէջ, զիս կը դիմաւորէին հիւանդ ու յոգնած մայրս, սիրով ու գուրգուրանքով լի քոյրս, իր երկու հրեշտակները, աշխարհէն վերջնականապէս հեռացած, բայց մէջս բերդ կառուցած ողորմած հայրս, ներաշխարհիս առաջին քարը զետեղած բարի մեծ մայրս, հարազատներս ու ընկերներս, ու ես այնքան արագ կը վազէի իրենց, որ ոտքերս, ձեռքերս ու արցունքս ետեւ կը մնային:

Տոմսիս վրայ գրուած էր Ամսթերտամ-Երեւան…

– Բայց իմ տունս Հալէպ է… ես երբեք չեմ եղած Երեւան, ինչպէ՞ս տունս հոն է…

Ապշած կը փորձէի տրամաբանութիւնս ու զգացումներս իրարու մօտեցնել, աւաղ…

Գիտակցութիւնս ուզեցի հաւաքել, բայց չհաւաքուեցաւ, միայն թէ վստահ գիտէի, որ տուն պիտի վերադառնամ, հոն, ուր կայ իմս, սկսած կէտս, զիս անշահախնդիր, յանցանքներովս ու բարիքներովս սիրողները:

Ես տուն պիտի վերադառնամ, մեհեանս, ամրոցս, հանգստութեանս գիրկը:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

ՀԱՄՐԻՉ 23

ՊԺԳԱԼԻՆ – ԱՂԵՔՍԱՆԴՐԻԱ, 1960/1981

36327590_934885200026813_9014531562779181056_n.jpg

ՈՅԺ 1953

Թերեւս ամենեւին չյիշէի զինք, եթէ
Մտքիս չկառչէր դէպքն այդ պժգալի
Մոռացումէն, մահէն այդքան տարիներ ետք

Ան սէր ունէր պորտապարի, եւ արդ ամէն գիշեր
Պէտք է ճաշակ մը տար զուարթ այդ արուեստէն
Ու պարտասած նստէր, շաղակրատէր
Կոնքերուն շուրջ կապած գօտին արձակելով
Որպէսզի եօթնամեայ պատանին ալ ծաղրածու
Այլանդակ կապկումով կրկնէր իր պարն
Ախորժելով ստեղծած խինդէն ու խնդուքէն

Երբ մեռաւ, – ամուսինն օր մը պատմեց մեզի, –
Արդէն գիշեր էր, թաղել կարելի չէր,
Որոշեցի ամէն ինչ յաջորդ օրուան ձգել,
Եւ, քովը, անկողնին մէջ, հանգիստ մը քնացայ:

23 Ապրիլ 1994

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Ի՞ՆՉ Է ԱՇԽԱՐՀ

36296985_934309753417691_7945811728074276864_n

ՀՈՒԿՕ ՖՕՆ ՀՈՖՄԱՆՆՍԹԱԼ

Ի՞նչ է աշխարհ․ յաւերժ քերթուած,
Ուրկէ կը ճառաքէ ու կը վառի ոգին աստուածութեան,
Ուրկէ կը փրփրի ու կը ցայտէ իմաստութեան գինին,
Ուրկէ ձայնը սիրոյ կը խօսի մեզի։

Եւ փոփոխուող բնոյթն իւրաքանչիւրիս
Ճառագայթ է, որ այս արեւէն կը բեկի,
Համար մը՝ որ հազար ուրիշներու կը հիւսուի,
Որ աննշմար կը մարի, կը հանգի, կը խամրի։

Եւ բայց աշխարհ մ’ալ առանձին,
Լի անլուր ձայներով քաղցրագաղտնի,
Իւրովի, անպիղծ գեղով շնորհալի,
Եւ ոչ մէկը արձագանգ, արտացոլանք միւսին։

Եւ եթէ նոյնիսկ կարենայիր դուն զայն կարդալ՝
Գիրք, որ կեանքիդ մէջ չես մանրազննած։

Hugo von Hofmannsthal: Was ist die Welt? (1890)
Գերմաներէնէ թարգմանեց՝
ԻՇԽԱՆ ՉԻՖԹՃԵԱՆ

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: