ԱՆԹԱՌԱՄ ՊԱՏԿԵՐՆԵՐ

34823311_1909189422464419_1551539364968792064_n

ԽԱՉԱՏՈՒՐ Ա. ՔՀՆՅ. ՊՕՂՈՍԵԱՆ

Ապրիլեան սրբադասեալ նահատակաց յիշատակի ոգեկոչման օրը, Ֆրանսայի համար զոհուածներու յուշարձանին ծաղկեպսակ զետեղելու արարողութենէն առաջ, մեծ հաճոյքով ու կարօտով կը զրուցէի Փարիզի Պանք Լիպանօ-Ֆրանսէզի սիրելի հայ պաշտօնակից ընկերոջս հետ, երբ Մէկը եկաւ եւ ընդմիջեց․

– Ետեւէս եկո՛ւր,- ըսաւ Մէկը ու գնաց կանգնեցաւ հանդիսավարի ամպիոնին դիմաց եւ անոր ըսաւ, որ ես հոն պիտի կենամ, այս ձեւով ան ինծի մեծ պատիւ մը կ’ընէր։

– Քիչ ետք պաշտօնական թափօրականներն ու հրեաները այստեղէն պիտի իջնեն, քեզի գան։

– Իրա՞ւ, է՜, լա՞ւ…։

Մէկը գնաց, կանգնեցաւ անդին, որ հսկէ ամէն բանի։

Երբ պաշտօնական թափօրականները դէպի յուշարձան «Քայլ առաջ, օ՛ն» ըրին, Մէկը մօտեցաւ ինծի․

– Այսինքն, կրնա՞մ գիտնալ, թէ իմ հոս կենալս ի՞նչ իմաստ ունի։

– Է՜, ի՛նչ պիտի երթաս, իրենց մէջը կորսուիս։

Զոյգ ազգային քայլերգները հնչեցին, ծաղկեպսակ զետեղողները դէպի ժողովուրդ ետ քալեցին, փոխքաղաքապետին մօտեցայ շնորհակալութիւն յայտնելու։

– Ինչո՞ւ մեզի հետ չեկաք,- հարցուց։

– Որովհետեւ Մէկը ինծի ըսաւ, որ ես հոն կենամ ու ես ալ կեցայ,- ըսի։

Ժպտեցաւ, քիչ մը խօսեցանք, ետքը մեր սիրելի մանուկներուն հետ «Հայր Մեր» մը ըսինք, վարդ դրինք, երբ ուրիշ մը հարցուց․

– Դո՛ւք ինչո՞ւ թափօրին մէջ չէիք։

– Որովհետեւ Մէկը ըսաւ, թէ ի՞նչ պիտի երթամ եւ կորսուիմ իրենց մէջ։

Ուրիշը թերահաւատ ու զարմացած նայեցաւ։

Ետքը ես ինծի փորձեցի հասկնալ Մէկուն ըրածին իմաստը, չկրցայ ինքզինքս համոզել։

Իրիկունը զանգս հնչեց։ Գործէն տուն կ’երթար Մէկը եւ բարի եղած էր գալու եւ բացատրութիւն տալու ինծի։ Իջայ, ակամայ։

– Դուք ըսած էք, որ ես արգելք եղած եմ ձեր՝ թափօրին մաս կազմելուն։

– Այո՛, այդպէս չէ՞։

– Այո, բայց ինչ որ դուք փոխքաղաքապետին ըսիք՝ ես իրեն ըսած էի։

Վա՛յ։ Իրա՞ւ, ըսել է՝ տեսեր է մեր խօսակցիլը եւ հարցուցեր է, թէ ի՛նչ խօսած էինք։

Ըսել է, որ Մէկը մարդուն եւ ուրիշին հարցուցեր է ﬔր ի՛նչ խօսիլը։

– … Ես չեմ եկած քեզմէ ներողութիւն խնդրելու,- ըսաւ Մէկը,- կը յիշե՞ս այն հանդիսաւոր օրը, երբ յարմար պահը գտայ քեզ եւ վարդապետը լուսանկարել տալու քաղաքապետին հետ, ու յետոյ, եպիսկոպոսին հետ ալ։

– Այո, անշու՛շտ, շատ լաւ կը յիշեմ, ուրե՞մն։

Ուրեմն, չէի գիտեր, թէ երկու այդ «անթառամ» լուսանկարներուն համար ես ցկեանս պարտական պիտի ըլլայի Մէկուն։ Եղա՛ւ, հասկցա՛յ։ Պարզ է։

– … Ես չեմ եկած քեզմէ ներողութիւն խնդրելու, էքսքիւզէ ըլլալու,- ըսաւ նորէն։

– Այո՛, գիտե՛մ։ Քեզի պէս Մէկը ինչպէ՞ս կրնայ ներողութիւն խնդրել, մտմտացի ես ինծի։

Կարելի եղածին չափ ջանացի կարճի կապել տհաճ զրոյցը, Մէկը կրցածին չափ երկարեց զայն։

– Մենք մեզի հաւատարիմ եղողներուն հանդէպ միշտ լաւ ենք,- եզրակացուց Մէկը։

Երանի՜ ինծի, վա՛յ, մեր սրբադասեալ նահատակաց ոգեկոչման օ՞րը գտեր էր ինծի հասկցնելու ասիկա։

Անհաւատարիմ, կամ հայերէնով՝ ապերախտ ըլլալուս համա՞ր Մէկը անիմաստ ու ողբերգական այս զաւեշտը սարքեր է։

Ինչպէ՞ս կրնամ անհաւատարիմ ըլլալ, իր բառերով՝ fidèle – infidèle կամ հայերէն՝ ապերախտ ու երախտապարտ։ Հանդիսաւոր օր մը Մէկը բարեհաճեր էր զիս եւ վարդապետը յարմար պահերու լուսանկարել տալ քաղաքապետին եւ եպիսկոպոսին հետ ու ես մոռցե՞ր էի։ Պատի՛ժ։

– Վա՜յ, մեղա՜յ Աստուծոյ։

Կեցցեն «անթառամ պատկերները»։

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s