ՓԱՓԱՔ

37054986_1959618110754883_8879848500842463232_n.jpg

ԻՆԷՍԱ ՀԱԽՆԱԶԱՐԵԱՆ
Լոս Անճելոս, Ալֆրէտ եւ Մարկարիթ Յովսէփեան Վարժարան, 7րդ դասարան

Կին մը տեսայ մտածկոտ ու ազնիւ,
Ան դէպի դուրս կը նայէր,
Իր գիրկն ունէր երկու զաւակ:
Մտահոգ ու խղճալի՝
Անոր աչքերը յուսահատ էին,
Իսկ միտքը ճար մը կը փնտռէր,
Մինչ ժամանակը շատ կարճ էր:

Կ’ուզէի, որ իրենց կեանքը փոխուէր,
Իրենց մտահոգութիւնը հեռանար,
Որպէսզի կարենային փրկուիլ այդ յուսահատ մտածումներէն,
Որպէսզի ազատէին իրենց դաժան յիշատակներէն:

Մի քանի օր ետք, երբ իրենց նայեցայ,
Շատ զարմացայ ու կրկին-կրկին նայեցայ,
Միայնակ զաւակ մը տեսայ:
Կարդացի տապանաքարին վրայ փորագրուած անունը
Ու յիշեցի հարազատս, որուն անունն էր Արամ,
Իսկ ազգանունը՝ Պաստրմաճեան:

Կարդացի ու գիտցայ, թէ ան ապրած է ութը տարի,
Մահացած է 1948 թուականին:
Յանկարծ միտքս թռիչք առաւ,
Ու յիշեցի, որ իմ կեանքիս պատմութիւնն է․
Ես էի այդ պզտիկը:

Պատմութիւնս յիշած էի եւ իմ մահացած օրս,
Կեանքիս վերջին վայրկեանը ու մօրս յուզմունքը,
Հարազատներուս ուժեղ լացը, իսկ եղբօրս՝ տխուր դէմքը,
Կ’ուզէի մօտենալ, բայց աւաղ, անկարող էի,
Ստիպուած ետ քաշուեցայ ու մնացի
Խոնաւ ու մութ գերեզմանիս մէջ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s