ՀԱՅՐՍ

37024776_1959626604087367_7706477587492503552_n.jpg

ՓԱԹԻԼ ԳՐԻԳՈՐԵԱՆ
Լոս Անճելոս, Ալֆրէտ եւ Մարկարիթ Յովսէփեան Վարժարան, 5րդ դասարան

Կար ու չկար, աղքատ ու պզտիկ ընտանիք մը կար: Այս պզտիկ ընտանիքին մէջ կ’ապրէր հայր մը, մայր մը, փոքրիկ Էլլան եւ փոքրիկ Գառնիկը: Իրենք Հայաստանի մէջ փոքր ու աղտոտ տուն մը ունէին: Հայրը, որ 40 տարեկան էր, երիտասարդութեան ժամանակ չկրցաւ դրամ հաւաքել իր ընտանիքին համար, իսկ մայրը չկրցաւ իր վկայականը ստանալ, որովհետեւ ընտանիքը կը պահէր: Այս պատճառաւ անոնք աղքատ մնացին:

Օր մը, երբ կ’ընթրէին, իրենց տան դուռը զարնուեցաւ շատ ուժգին.

– Ես կը բանամ, ես մեծ աղջիկ եմ այլեւս,- ըսաւ Էլլան:

– Ոչ, Էլլա, դուն ճաշդ վերջացուր,- ըսաւ մայրը:

Մայրը դուռը բացաւ վախով, արդեօք ո՞վ է, ի՞նչ կ’ուզէ, կը մտածէր ան: Երբ դուռը բացաւ, զէնքով մարդ մը տեսաւ.

– Կրնա՞մ ներս մտնել,- հարցուց մարդը խստօրէն:

– Ա… ա․․․ անշուշտ,- թոթովելով ու վախով պատասխանեց մայրը,- ապա,- Էլլա՛, Գառնի՛կ, հոս եկէ՛ք,- կանչեց իր զաւակները, որոնք վազեցին իրենց մօր քով ու դիտեցին: Սակայն մայրը գոցեց անոնց աչքերը:

Մարդը հայրը տեսնելով վազեց անոր քով ու բռնութեամբ վեր հանեց զայն.

– Գիտե՞ս կռուիլ, որովհետեւ պիտի կռուիս,- ըսաւ մարդը,- թուրքերը կու գան եւ պիտի յարձակին:

– Ոչ,- ըսաւ հայրը խեղճ:

– Շատ կը ներես, բայց պիտի սորվիս,- ըսաւ մարդը ու տարաւ զայն:

– Մայրի՛կ, ո՞ւր պիտի տանի, ի՞նչ պիտի ըլլայ պապիկին,- հարցուց Էլլան լալով:

– Ո՛ւյ, ձագուկս, Ո՛ւյ, ճուտիկս, մի՛ լար,- ըսաւ մայրիկը,- հայրիկդ շուտով տուն պիտի գայ, ինծի հաւատա,- ըսաւ մայրը աչքերը սրբելով:

Էլլան լացը չկրցաւ զսպել ու դուրս վազեց դէպի հայրը ու իր բանակը: 100 ծաղիկ քաղեց ու զինուորներուն զէնքերուն մէջ դրաւ: Մայրը հասաւ, փաթթեց աղջիկը, որ ծաղիկը զէնքին մէջ դրաւ ու դիտեց իր հայրը, երբ ան կը հեռանար: Էլլան ծունկի եկաւ ու լացաւ: Մայրը հասաւ տուն ու գրկեց զայն.

– Մեր հօր համար քաջ պէտք է մնանք,- ըսաւ մայրը փաթթելով Էլլան:

Հինգ տարի անցաւ եւ տակաւին հայրը տուն չէր եկած: Էլլան 14 տարեկան էր, իսկ Գառնիկը՝ 18: Օր մը, երբ կը նախաճաշէին, մէկը իրենց դուռը զարկաւ.

– Զիս կը յիշե՞ս,- ըսաւ մարդը,- ես քեզի տխուր լուր մը ունիմ:

Մայրը դիտեց, ապա մարդը շարունակեց.

– Ձեր բարի հայրը եւ քու բարի ամուսինդ նահատակուեցաւ,- ըսաւ մարդը:

Մայրը ոտքերուն վրայ ինկաւ, ու մարդը նոյնիսկ լացաւ, տեսնելով մայրը այս վիճակին մէջ.

– Քեզի այս նամակը տամ,- ըսաւ մարդը եւ հեռացաւ:

– Ի՞նչ կ’ըսէ, մայրիկ,- հարցուց Էլլան:

Մայրը կարդաց նամակը.

«Սիրելի՛ ընտանիքս,
ես պատերազմի պէտք է երթամ եւ կ’ուզեմ, որ դուք քաջ ըլլաք, բոլորդ շատ կարօտցած եմ:
Սիրով՝ հայրիկ»

Մայրը կարդաց նամակը ու սենեակ գնաց:

– Ի՞նչ ընենք, Գառնիկ,- հարցուց Էլլան:

– Հանգիստ ձգենք մայրիկը,- ըսաւ Գառնիկը:
Յաջորդ օրը էլլային տարեդարձն էր: Ան 15 տարեկան պիտի դառնար ու շատ ուրախ էր, բայց մայրը հոն չէր: Երբ Էլլային մայրը իր կարկանդակը կը շինէր, ան դուրս վազեց, ու պոռաց․

– Հայրի՛կ, կրնա՞ս զիս լսել, այսօր տարեդարձս է, 15 տարեկան եղայ, բոլորս քեզ կարօտցեր ենք: Մայրիկը շատ տխուր է, ես ու Գառնիկը քեզի համար պիտի մնանք:
Հայրի՛կ, դուն պէտք է գիտնաս, որ իմ տարեդարձիս ըղձանքն է, որ դուն տուն գաս, բայց գիտեմ, որ դուն լաւ տեղ ես՝ դրախտի մէջ. գիտեմ, որ միշտ իմ հետս ես, եւ հետս պիտի ըլլաս, երբ ամուսնանամ ու այսօր, երբ կարկանդակիս մոմերը մարեմ:
Լաւ, ես պէտք է երթամ, վաղը կու գամ: Կը խոստանամ: Քեզ շատ կը սիրեմ:

Խօսեցաւ Էլլա իր հօր հետ, ապա հարիւր պաչիկ վեր նետեց եւ ներս վազեց:
Էլլան գիտէր, որ հայրը հոն էր:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s