ՄԱՆՈՒԿԸ ԿԸ ՃՉԱՅ

37245563_1965520880164606_4054314454429466624_n

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

– Ընկա՜, ընկա՜…

– Ի՞նչ կ’ուզես, հոգիս, ինչո՞ւ կու լաս, չեմ հասկնար:

– Ընկա՜, ընկա՜… ուաա՜…

– Կեցի՛ր, նայիմ ի՞նչ է տերտը: Տակը մաքուր է, փորն ալ՝ կուշտ: Եկո՛ւր, փաշաս, մեծ մամային գիրկը, ինչո՞ւ կու լաս:

Այս քնքոյշ խօսքերով կը սիրէին զիս, սակայն չէին հասկնար, թէ ի՛նչ կ’ուզէի:

– Ի՜նչ որ ըրի՝ չլռեց, մամա՜: Մէկ տեղը կը ցաւի՞, փորի՞կը: Տաքութի՞ւն ունի արդեօք: Կեցի՛ր, ջերմաչափը բերեմ:

– Ընկա՜, ընկա՜…

– Աղջի՛կս, աս չօճուխին ջուր տուի՞ր:

– Ջո՞ւր… չէ՜:

– Եաւրո՜ւմ, ծարաւցեր է չօճուխը:

– Ընկա՜… այո՛, չլայի, ի՞նչ ընէի, ընկա՜… ինչպէ՞ս հասկցնէի, թէ ջուր կ’ուզեմ: Եթէ մեծ մամաս չ’ըլլար, մայրս պիտի չհասկնար, թէ ի՛նչ էր ուզածս: Ջուր կ’ուզեմ, ջո՛ւր, ներսս կ’այրի, մամաճիկս:

Մայրս անմիջապէս խոհանոց վազեց, որ սրուակը բերէ. մէջը դրուած էր արծաթէ դգալ մը: Անմիջապէս բացաւ պահարանը, հոնկէ առաւ արծաթէ, փոքրիկ գաւաթը, որուն վրայ անունս փորագրուած էր: Կնքահօրս եւ կնքամօրս աչքալոյսի նուէրն էր: Երբ ծնայ, որոշ էր, որ ո՛վ պիտի ըլլար կնքահայրս: Շատ քէլլի-ֆէլլի (փարթամ, հարուստ) մարդ էր ան: Կ’ուզէր, որ ամէն բան տեղը տեղին, օրէնքին համաձայն ըլլար: Պոլսեցի վաճառական մը, որ երբ շուկայէն ներս մտնէր, արդէն ամէն մարդ բարեւի կը կենար:

Երբ նշուած առարկաները կ’օգտագործուէին զանազան պահանջներս գոհացնելու համար, պահ մը կը մտածէի, թէ թագաւորական ընտանիքի մը կը պատկանէի: Արծաթէ դգալներ, գաւաթներ, որոնցմով ջուր պիտի ըմպէի: Ըմպե՞լ. ի՞նչ է ատիկա, հազիւ կաթիլ մը կը կաթեցնէին: Պուտ մը ջուր կ’իջնէր կոկորդէս վար: Բան մը կլլելը կամաց-կամաց կը սորվէի, այո՛, մամայիս համով կաթը ծծելով կը կշտանայի, սակայն առարկայով մը բան մը ճաշակելու դեռ նոր կը վարժուէի: Երբ այս հեղուկը կ’իջնէր որկորէս, օ՜հ, կը զովանայի: Է՜, մամա՜, աս մատ մը չօճուխը ծարաւ ձգել քեզի կը վայելէ՞ր: Ի՞նչ ընէր մարս, ճահիլ աղջիկ…: Դեռ քսան տարեկան՝ գրկած էր իր անդրանիկ զաւակը: Երբ ծներ էի, բժիշկները առաջին հերթին ցոյց տուած էին, թէ բան մը կը կախուէր բացի պորտալարէն: Հիւանդապահուհին ալ, երբ լուրը կու տար ընտանիքիս անդամներուն, թէ արժանացեր էին մանչ զաւակի, կը պչրէր խօսելու ընթացքին, որ սանկ աղուոր աչքալոյսի նուէր մը սահէր գրպանէն վար: Է՜, հէլալ ըլլայ, քանի որ ամէն մարդ վրաս կը դողար. ըսել է, թէ այնքա՜ն յարգի էր կախուածը:

– Աչքերնիդ լո՜յս, մանչուկ մը ունեցաք, բախտաւոր զաւա՜կ ըլլայ…:

Ի՜նչ ալ հաւալը էի: Կը ներկայանայի հիւրերուն, որոնք կու գային զիս՝ նորածինս տեսնելու: Եթէ տնեցիները չամչնային, շորս պիտի բանային եւ ամէն եկողին պիտի ցուցադրէին, թէ մանչ էր ծնածը: Ա՜խ, իմ սիրելի՛ մայր, հիմա դո՛ւն այս տղուն այնքան կարեւորութիւն տո՛ւր, սակայն անոր պուտ մը ջուր ուզելը, ծարաւ ըլլալը մի՛ հասկնար, ըլլալի՞ք բան է:

Իսկ գալով արծաթին… արծաթէ դգալը եւ գաւաթը իրենց տեղէն կ’ելլէին մեծ հանդիսութեամբ եւ պուտ մը ջուր կը կաթէր շրթունքիս, լեզուիս, քիմքիս եւ կուլ կու տայի ատ կաթիլը, քիթս-բերանս ձեւէ ձեւ խոթելով:

Մենք թագաւորականի, ազնուականի դասակարգէն չէինք, սակայն արծաթը շատ յարգի մետաղ մըն էր այն ատեն, ինչպէս հիմա: Շատ մը տուներու մէջ, մանաւանդ մանուկները մեծցնելու ընթացքին, արծաթէ առարկաներ կ’օգտագործուէին, մանաւանդ իբրեւ ջուրի սրուակ: Տնեցիներէն ոչ մէկը քիմիագէտ էր, սակայն արծաթին ազդեցութիւնը գիտէր: Այս մետաղը ջուրին կարծրութիւնը կը փոխէր:

Ահա՛, մեծցայ արծաթէ առարկաներով: «Ընկա՜» բացագանչութիւնս պակսեցաւ: Սկսայ քալել, վազել, խօսիլ, խաղալ ու խնդալ: Օր մըն ալ տեսայ, որ արծաթեղէնները հինցեր են, սեւցեր են․ բոլորը հաւաքեցի, ինչ որ կար՝ դգալ, պատառաքաղ, գաւաթ, շաքարաման, նորոգել տուի, վրան աւելցնելով նոր տեսակներ, նոյնիսկ կարգ մը բաներէն՝ երկուքական:

Երբ երկուորեակներս ծնան, ծննդեան լուրը շատ ուրախ իրարանցում մը պատճառեց ընտանիքին անդամներուն: Սենեակը զարդարուած էր ժապաւէններով, փուչիկներով, պուպրիկներով: Հիւրերուն կը հրամցուէին շոքոլաներ, անուշեղէններ: Տուն այցելողներ իրենց բարեմաղթութիւնները կ’ընէին: Սակայն, ըստ էութեան, ինծի այնպէս կը թուէր, թէ մէկ բան պակաս էր…: Շոր բանալու եւ բան մը ցուցնելու… կատակը…:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s