ՄՕՏԻԿ ԿՐՆԱՐ ԴԱՌՆԱԼ

41425669_243629219668881_2843939593210822656_n

ՀԵՐՎԷ ԺՕՐԺԸԼԷՆ

Ան շատ երիտասարդ էր: Ամէն ինչով կը հետաքրքրուէր: Պատմութիւն կ’ուսանէր, բայց օտար լեզուներ ալ կը սորվէր: Տեղական եւ օտար գրականութիւն կը կարդար: Ատեն մը ուզած էր սկսիլ հայերէն սորվիլ, միայն այն պատճառով որ իր համալսարանին մէջ օտար, արտասովոր ուսուցիչ մը կար: Շուտ հասկցած էր, որ ան շատ վտանգաւոր մէկը կրնար ըլլալ եւ որ այս օգուտ չունեցող լեզուն սորվիլը ժամանակի եւ ուժի կորուստ պիտի ըլլար: Ուսուցիչին հետ այս մասին բնաւ չէր խօսած: Ի՞նչ պէտք ունէր այս մարդը վիրաւորելու: Անոր հետ յաճախ չէր խօսեր: Իմաստ չունէր: Դասէն քաղուած կարգ մը գաղափարներ կը գնահատէր: Այսքա՛ն:

Ինք երիտասարդը նկատած էր: Զայն անսովոր արթուն կը գտնէր: Խելացիութիւնը միշտ խիստ հմայիչ գտեր էր: Երկրին տագնապը մտաւորի հանդէպ հետաքրքրութիւնը ամբողջովին չէր մեռցուցած անոր մէջ, մինչդեռ անոր տարեկիցները շուտ դրամին հասնելու եւ հեռու արտագաղթելու մասին կը մտածէին: Բոլորին յաճախանքն էր ալ: Միայն գոց սորվելու համար կու գային դասերուն, եթէ գային: Պատրաստ էին գիրքերու ամբողջ գլուխներ գոց սորվելու, լաւ նիշ ստանալու համար: Ինք գիտէր, որ իր գործակիցներէն շատերը միայն այսքան կը պահանջէին: Ի՞նչ էր պատճառը, ի՞նչ էր արդիւնքը: Յայտնի չէր: Միակ վստահ գիտցածը այն էր, որ փոխուելու յոյս քիչ էր: Աս զինք կը խանգարէր: Ինք այնքան հմուտ մէկը չէր: Ուսեալ էր անշուշտ, բայց թութակի պէս բնաւ պէտք չէր ունեցած որեւէ բան մը գոց սորվելու: Իր երկիրը 1968էն վերջ քանի մը եզրակացութիւններ ըրած էր: Անցեալը անվերջ եւ ամլօրէն կրկնելը արժէք այլեւս չունէր: Աս նուրբ եւ բազմադիմի նիւթ էր: Գիտէր որ իր ծնողքին սերունդը մշակութային փոխանցումը որոշ չափով կեցուցած էր: Զոր օրինակ՝ ինք քրիստոնէութենէն քիչ բան ժառանգած էր: Խնդալով ինքն իրեն կ’ըսէր, որ իր ընտանիքէն կաթոլիկութեան միայն ջղագարութիւնները ստացած էր: Կը հաւնէր Յունաստանի մէջ ուղղափառութեան հոգեկանութեան տարբեր շեշտը: Թերեւս նոյն հիւանդագին կրօնքն էր, բայց գոնէ ձեւերը տարբեր էին: Եւ զինք չէին վիրաւորեր: Ամէն պարագայի իր ծանօթները – քանի մը բացառութիւններէ զատ – հաւատացեալ չէին: Երիտասարդը ուղղակի անաստուած էր, հակառակ որ Քրիստոս էր անունը: Նոյնպէս, հին երկիրին մէջ իր աղջկան ընկերոջը անունը Անժել էր, հակառակ որ անոր ընտանիքը բնաւ հաւատացեալ չէր: Չէր զարմանար ալ միւսերուն ներքին հակասութիւններուն վրայ։ Վարժ էր ալ: Միւսներէն բան ալ չէր պահանջեր: Ամէն մարդ իր կրցածին չափ կը յառաջանար կեանքին մէջ: Յաճախ քիչ էր կրցածը: Սա պարզապէս պէտք էր ընդունուէր:  Անսովոր երիտասարդն ալ բոլորովին տրամաբանական անձ մը չէր:

Ան ընկերուհի ունէր: Երկուքն ալ նոյն կուսակցութեան անդամ էին: Քիչ էին անոնց սերունդին մէջ անոնք, որոնք տակաւին քաղաքականութենէն որեւէ բան կը յուսային: Յոյն վարչապետը, իբր թէ ծայրայեղ ձախակողմեան՝ հիմա ամենէն «նոր-ազատական» քաղաքականութիւնը կը ստիպէր խեղճ երկրին։ Կուսակցութեան մէջ անշուշտ ամէն ինչ անոր ուզածին պէս չէր, բայց գոնէ հաւաքական հեռանկար մը կար: Կեանքը եղեր միայն ամէն միջոցով հարստանալ եւ մերձաւորը մեռցնել չէր: Այս համեստ տեսակի հաւատքին պէտք ունէր:

Տարօրինակ, օտար, նոր ուսուցիչը այսքան անակնկալօրէն տարբեր չէր անոնցմէ:

Երբեմն օտարը անսպասելի մօտիկ կրնար դառնալ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s