ԱՆՏԱՌԻՆ ՊԱՐԱՀԱՆԴԷՍԸ

42261229_1747091695414257_5496558240428720128_n.png

ՏԻՐՈՒԿ ՄԱՐԳԱՐԵԱՆ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

Այլազան ձուկեր
Ու խեցգետիններ
Նազանքով կ’երթան
Նեղ ակօսներուն
Յորդ ջուրերուն հետ,
Մեր մեծ դահլիճին
Մէջտեղը կանգնած
Շատրուանին մէջ
Հանգիստ լողալու՝
Ուրախ խաղալու։
Թիկնապահ արջերն
Իսկոյն կը խնդան
Ու կը մտածեն,
Թէ ի՜նչ լաւ է, որ
Այդտեղ են այսօր․․․
Իսկ խեղճ ձուկերը
Անհոգ կը պարեն՝
Պարահանդէսին
Ջերմ մթնոլորտը
Կը ճոխացնեն։
Երջանիկ են շատ,
Շա՜տ են երջանիկ,
Քանի որ արդէն
Գէշ շնաձուկը,
Ագահ կէտձուկը
Տեղ չունին այդտեղ։
– Ա՜խ, այդ կէտձուկը
Եթէ հոս ըլլայ,
Պոչով կը զարնէ
Ու մէկ հարուածով
Խեղդամահ կ’ընէ,
Իսկ շնաձուկը
Եթէ յարձակի
Բոլորս այստեղ
Գետին կը փռէ,
Մեր թեփերն անգամ
Կ’ուտէ, կը լափէ։
Ամա՜ն, քա, «մեղա՜յ»,
Բիւր «մեղա՜յ» ըսէք,
Սուրբե՛ր, չարերէն
Հեռու պահեցէք…
Միամիտները
Ուրկէ՞ գիտնային
Արջերուն յետին
Մութ նպատակին
Գոյութեան մասին։
Մեր մութ անտառին
Պարզամիտները,
Հո՛փ, կը ցատկռտեն,
Հո՛փ, հո՛փ, կը պարեն,
Բայց երբեմն ալ
Գազաններուն խիստ
Ու սուր նայուածքէն
Մէկդի կը քաշուին
Եւ կը սարսռան,
Կ’աղօթեն սրտանց
Ու կը փսփսան.
– Հասի՜ր, Տէ՛ր Աստուած,
Փրկէ, ո՜վ Աստուած։

Ահի ու դողի
Այս փսփսուքը
Դեռ իրենց լեզուին
Վրայ չչորցած,
Իսկոյն ներս կու գան
Զոյգ արքաները։
Մէկը՝ ցամաքին
Հուժկու առիւծը,
Միւսը՝ երկինքին
Զօրեղ արծիւը։
Հիւրերը բոլոր՝
Տարեց, դեռատի,
Աղջիկ, պատանի՝
Կամայ-ակամայ
Ոտքի կը կանգնին
Ու կը խոնարհին՝
Զոյգ արքաներուն
Յարգանքի բաժին։
– Է՜հ, մենք ընտրեցինք,
Քուէներ տուինք,
Անարժանները
Արքաներ ըրինք…
Աղուէսներ էին,
Լա՛ւ մը խաբեցին,
Դալար անտառին
Բարիքն անհամար
Յափշտակեցին
Ու թալանեցին։
Քարուքանդ ըրին
Տուն, երդիք, կամար,
Օ՜ֆ, կոտորեցին
Հօտ, նախիր անճար,
Եւ գրպանեցին
Ի՜նչ կար, ի՜նչ չկար։
«Ձեզմէ ի՛նչ Պօղոս,
Ձեզմէ ի՛նչ Պետրոս»,
Ա՜խ, ափսո՜ս-ափսո՜ս
Ու հազար ափսո՜ս…

Ահա՛, ճիշդ այսպէս
Կը մտաբերեն,
Բայց եկուր ու տես,
Թէ ինչե՜ր կ’ընեն…
Կը ծափահարե՜ն,
Կը ծափահարե՜ն,
«Հուռա՜յ» կը գոչեն,
«Կեցցէ՛ք» կը կրկնեն։
Անոնց ոտքերուն
Ծաղիկ կը թափեն,
Գլխահակ կու գան
Ձեռք կը համբուրեն,
Մինչեւ որ զոյգին
«Ես»երը շոյուին…
Կը նուաստանան,
Որ գոհացնեն,
Ու անոնց քիթերն
Երկինք հասցնեն։
-Է՜հ, գացէ՛ք, գացէ՛ք,
Մարդ չմեղադրէ՛ք,
Քծնելուն «անուշ»
Պտուղը կերէ՛ք։
Դուք առիթ տուիք,
Տէ՛, մռմռացէ՛ք։

Մունետիկն ահա
Կը կանչէ դարձեալ․
-Կու-կու-լի կու-կո՜ւ,
Կու-կու-լի կու-կո՜ւ,
Պարահանդէսը՝
Մեր ճոխ հանդէսը
Հիմա սկսաւ․․․
Պարեցէք սրտանց
Մինչեւ լուսաբաց։
Քէֆ ըրէք ծափով,
Տափով, ծնծղայով,
Վինով, տհոլով
Ու զիլ զուռնայով․․․
Թող հնչեն երգեր
Ու մեղեդիներ
Մինչեւ այգաբաց,
Մինչեւ լուսաբաց։
Շուրջպար բռնեցէ՛ք,
Միասին պարենք։
Այսօր մեր օրն է,
Լուսաշող օր է,
Եւ մեր անտառին
Բնակիչներուն,
Ազգակիցներուն,
Հարազատներուն
Միասնութիւնը
Դրոշմող տօն է։

Բոլորը ներկայ,
Չկար բացակայ․․․
Այդպէս կարծեցին
Եւ ցատկռտեցին,
Խենթ-խենթ պարեցին
Ու թռվռացին,
Կարծես թէ վերջին
Անգամը ըլլար,
Որ այսպէս մէկտեղ
Բոլորը գային
Ու խրախճանքին
Հիւրերն ըլլալով
Լաւ մը կատղէին՝
Կատղեցնէին։

Առածը կ’ըսէ․
«Մեծ էշը դուրսը
Մոռցանք, ներս մտանք»։
Այդպէս ալ եղաւ․․․
Մեր հսկայ փիղը,
Թէ՛ իր տարիքով,
Թէ՛ իր չափերով
Ամենէն մեծը,
Է՜հ, մոռցուած էր
Եւ անտեսուած էր։
Ե՞րբ պիտի յիշուէր,
Իսկոյն կանչուէր․․․
Երբ գինովնային,
Գետին իյնայի՞ն,
Փիղի կնճիթին
Կարօտ մնայի՞ն,
Որ գար ցնցուղով
Ջուրեր սրսկէր՝
«Զարթնեցէ՛ք» կանչէր.
Կամ թէ յաջորդ օ՞րն
Իսկ յիշէին ու
Զղջումի նամակ՝
Բացիկ ղրկէին
Եւ ներողութեան
Խօսքեր շարէին։

Շարն․ Դ․

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s