«ԿԱՆԱՉ ԽՆՁՈՐՆԵՐ»

45100775_2032312606830945_5580139472239984640_n

«ԿԱՆԱՉ ԽՆՁՈՐՆԵՐ»
ԼԻԱ ՆԻԿՈԼԵԱՆ
Գահիրէ, Գալուստեան-Նուպարեան Ազգ. Վարժարան, Գ միջնակարգ

Օր մը, երբ զբօսանքը վերջացած էր ու մենք շարքի կեցեր էինք, մեր բոլորին գիրքեր բաժնեցին: Կարեւորութիւն չտուի եւ շարունակեցի խօսիլ, երբ ընկերուհիս ըսաւ.

– Լիա՛, հոս անունդ կայ:

Վայրկեան մը կեցայ չհասկնալով, թէ ի՛նչ կ’անցնի կը դառնայ, մոռցեր էի, որ մեր գիրքը մօտ ատենէն պիտի առնենք:

Շատ աղուոր զգացում մըն է տեսնելը, թէ իմ ընկեր-ընկերուհիներս կը կարդան մեր շարադրութիւնները: Հպարտ զգացի եւ ուրախ:

Շատ յաջող գիրք մըն է «Կանաչ Խնձորներ»ը։ Ամէն մարդ կարդաց եւ շատ սիրեց, բայց այս ամէնը պիտի չըլլար առանց մեր ուսուցչուհիին:

Շնորհակալութի՛ւն, օրիո՛րդ:

 

ԿԱՆԱՉ ԽՆՁՈՐԸ
ՏԵՍԻԼ ՍԻՄՈՆԵԱՆ
Գահիրէ, Գալուստեան-Նուպարեան Ազգ. Վարժարան, Զ կարգ, նախակրթարան

Անցեալ տարի միացայ «Փոքրիկ գրողներու ակումբ»ին: Ամէն Հինգշաբթի կը հաւաքուէինք եւ ամէն մէկը կը ներկայացնէր իր գրածը: Մեր ուսուցչուհին խոստացաւ, որ մեր գրածները պիտի հաւաքէ եւ գիրք մը պիտի կազմէ:

Քանի մը ամիս ետք մեր դպրոցի տնօրէնը կանչեց մեզ եւ բաժնեց «Կանաչ Խնձորներ»ը:

Երբ դպրոցէն տուն վերադարձայ, շուտով մեծ պապայիս գացի եւ գիրքը ցոյց տուի: Ան շատ հպարտ էր ինձմով եւ ըսաւ, որ շարունակեմ գրել:

Ես շատ ուրախ էի, որ այս խնձորներէն մէկն էի եւ ընտանիքս շատ հպարտ էր ինձմով:

 

ԳԻՐՔԸ
ՍԵՒԱՆ ՊԱԼԹԱՅԵԱՆ
Գահիրէ, Գալուստեան-Նուպարեան Ազգ. Վարժարան, Բ. միջնակարգ

Երբ «Կանաչ Խնձորներ» գիրքը առի, շատ ուրախացայ եւ շատ հպարտ զգացի, նախ որովհետեւ առիթ ունեցայ մասնակցելու այդ աշխատանքին, երկրորդ՝ որովհետեւ բոլոր դասընկերներս իմ գրած շարադրութիւններս կրնային կարդալ, ես ալ իրենց գրածները կարդալով օգտուեցայ իրենց պատմութիւններէն:

Այս գիրքը երբ ընտանիքիս ցոյց տուի, բոլորը շատ սիրեցին եւ հաւնեցան անոր գաղափարը: Պիտի պահեմ այս գիրքը, որ օր մը նաեւ զաւակներուս ցոյց տամ եւ զիրենք քաջալերեմ, որ իրենք ալ հայերէն գրեն եւ ունենան իրենց կարծիքները:

Ես ալ անշուշտ պիտի շարունակեմ նոր պատմութիւններ գրել:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

 

 

 

ՄԵԾ ՄԱՅՐԻԿ

45033130_306029589990424_8397625343967494144_n

ՄԵԾ ՄԱՅՐԻԿՍ
ՏԵՍԻԼ ՍԻՄՈՆԵԱՆ
Գահիրէ, Գալուստեան-Նուպարեան Ազգ. Վարժարան, Զ․ կարգ, նախակրթարան

Շատ կը սիրեմ մեծ մամայիս տունը երթալ: Մայրս կ’աշխատի եւ չ’ուզեր, որ տունը մինակս մնամ, ատոր համար մեծ մամայիս կ’երթամ:

Օր մը գացի եւ մեծ մամաս թէյ կը պատրաստէր: Ջուրը կ’եռար. hանեց կրակին վրայէն. այդ պահուն ես իր քով կեցած էի: Յանկարծ ճըլը՛մփ, ջուրը վրաս ցատկեց:  Ցաւ զգացի եւ բաւական լացի: Մեծ մամաս չէր գիտեր ի՛նչ ընէր: Արագ մը բժիշկին հեռաձայնեց: Թէեւ մեծ բան մը չէր, բայց շատ կ’այրէր:

Ժամը երեքին մայրս գործէն եկաւ: Մեծ մամաս չէր գիտեր ինչպէ՛ս ըսէր:
Մայրս լացիս ձայնը լսեց եւ արագ քովս եկաւ ու գրկեց զիս:

Քանի մը օր վերջ արդէն այդ բոլորը մոռցեր էի:

Մեծ մամաս շատ նեղուած էր, բայց ես մի՛շտ իր տունը պիտի երթամ անշուշտ:


ՄԵԾ ՄԱՄԱՅԻՍ ՃԱՇԵՐԸ

ՍԱՐԻՆ ԼՈՒՍԱՐԱՐԵԱՆ
Գահիրէ, Գալուստեան-Նուպարեան Ազգ. Վարժարան, Զ․ կարգ, նախակրթարան

Իմ մեծ մամաս շա՜տ համով ճաշեր կ’եփէ, բայց իմ ամենէն շատ սիրածս մանթին է: Միշտ կ’օգնեմ իրեն, երբ մանթի շինէ: Այս ճաշը Կեսարիայէն եկած է եւ կը բաղկանայ շատ փափուկ խմորէ մը, մէջը՝ միս եւ ունի նաւակի ձեւ:

Օր մը մեծ մամայիս պիտի քնանայի: Մեծ մամաս ըսաւ.

– Սարի՛ն, եկո՛ւր մանթի շինենք:

– Շատ լաւ,- ըսի:

Մեծ մայրս խոհանոց գնաց խմորը շաղելու եւ երբ վերջացուց, զիս կանչեց: Խոհանոց մտայ եւ սկսանք միասին մանթի շինել: Առաջին անգամ որ ձեւ տուի, խմորը չէր փակչեր. մեծ մամաս ըսաւ, որ ամուր սեղմեմ ծայրերը:

Վերջացուցինք եւ մանթին ափսէով փուռը դրինք:

Հազիւ փուռէն ելաւ, ամենէն առաջ ես սկսայ ուտել: Շա՜տ համով էր:

Մեծ մամաս ամենէն համով ճաշերը կ’եփէ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՔՈՅՐՍ

45281103_305692076923444_2349660029344284672_n

ՄԵԾ ՔՈՅՐԻԿՍ
ԷՐԻՔԱ ԳՈՒՄՐՈՒԵԱՆ
Գահիրէ, Գալուստեան-Նուպարեան Ազգ. Վարժարան, Դ կարգ, նախակրթարան

Մեծ քոյրիկս՝ Մոնիգան համալսարան կ’երթայ ամէն օր եւ տուն կը վերադառնայ յոգնած. ոչ կ’ուտէ, ոչ բան, շիտակ անկողին կ’երթայ ու կը քնանայ: Չեմ գիտեր ի՛նչ կ’ընէ համալսարանը ամէն օր առտուան վեցէն մինչեւ իրիկուան հինգը:

Այս Չորեքշաբթի վերջացուց համալսարանը. ուրախ եմ, որ վերջացուց, որպէսզի հանգիստ ընէ:

Երբ փոքր էի, կը կարծէի թէ քոյրիկներս ընկերներս են, յետոյ մեծցայ եւ գիտցայ, որ անոնք քոյրիկներս են:

 

 

ՔՈՅՐՍ ՔՈՒՆԻՆ ՄԷՋ
ՄԱՐԻԱ ՏՐԴԱՏԵԱՆ
Գահիրէ, Գալուստեան-Նուպարեան Ազգ. Վարժարան, Ա երկրորդական

Մեր ամառուան սովորութիւններէն մէկն է ամէն շաբաթավերջին ծով երթալ, ուր շատ գեղեցիկ, պարտէզով տուն մը ունինք:

Երբ փոքր էինք ես եւ քոյրերս շատ կ’ուրախանայինք երբ ծով երթայինք, որովհետեւ պարտէզը կը խաղայինք մեր ունեցած տեսակաւոր խաղալիքներով՝ սահնակ, օրօրոց, մեծ գնդակ մը, որուն վրայ նստելով կը գլորուէինք: Մեր առօրեան կը սկսի նախաճաշելով. անոր կը յաջորդէ մեր տան քովի լողաւազանը երթալով լողալը, յետոյ ծով կ’երթանք մինչեւ արեւուն մար մտնելը, ապա անօթի, սոված տուն կը մտնենք եւ կ’ուտենք մօրս պատրաստած համով ճաշերը:

Ամէն գիշեր մեր տան քով գտնուող պանդոկը կ’երթանք եւ հոն ժամանակ կ’անցընենք:

Առտու մը, նախաճաշելէ վերջ, պատրաստուեցանք մեր տան մօտիկ գտնուող աւազանը երթալու: Մեծ քոյրս դեռ քնացեր էր: Մեծ հայրիկս պարտէզը նստած թերթ կը կարդար, որ մենք իրեն կը բերէինք ամէն առտու, անշուշտ մեր ուզած շոքոլաներն ալ գնելով:

Քոյրս կ’արթննայ, մեծ հօրս կը հարցնէ մեր մասին ու երբ կը լսէ, որ աւազան գացեր ենք, կ’որոշէ ինք ալ երթալ եւ գիշերանոցով, կարծես դեռ քունին մէջ ճամբայ կ’ելլէ:

– Սպասէ՛, նախ արթնցիր, գոնէ նախաճաշ ըրէ,- կ’ըսէ մեծ հայրիկս:

Բայց քոյրս մտիկ չ’ըներ:

Ես եւ քոյրս կը խաղայինք, երբ մեծ քոյրս գիշերանոցով հասաւ:

– Նո՜ր բարի լոյս… է, կ’արթննաս եղեր…

Քոյրս մեզի կը մօտենար, երբ յանկարծ ոտքը կը սահի եւ գիշերանոցով ջուրին մէջ կ’իյնայ:

Ես եւ քոյրս հազիւ կը բռնենք մենք մեզ, որ չխնդանք:

Իրիկունը երբ տուն հասանք, մեծ հայրիկը քրոջս վիճակը տեսնելով ըսաւ.

– Քեզի չըսի՞ նախ արթնցիր, յետոյ աւազան գնա…

 

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

 

ՈՉ ԵՏ ՆԱՅԻԼ

45228023_282962672324868_3986210622600642560_n.jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Այս քաղաքին մէջ քեզ ճանչցայ
մազերդ տարտղնուած էին հովէն.
մամռագոյն աչքերուդ մէջ
կը ծփային ալիքները ծովուն․
ահա՛, ես հոն կորսուեցայ:
Այս քաղաքը աղմուկ կար,
ձայնդ կը զնգար ականջներուս մէջ.
ամէն օր խանութէն ելքիդ
կը սպասէի անհամբեր
անկիւնը փողոցին
քալելու համար միասին
դէպի տուն. հեռու
անծանօթ աչքերէն:
Թեւս կը նետէի եւ
ամուր սեղմած ուսդ
բուրմունքդ կը ներշնչէի
ծոծրակէդ վար թափած
թուխ մազերուդ մէջ:

Այս քաղաքին մէջ
սկիզբն ունի իր վախճանը.
ցուցափեղկերուն մէջ ցոլացում
նշոյլներուն հմայքին խառնուած․
անմեղութիւնն է խաբեբայ հտպիտ
վառ նայուածքէ հետապնդուած
փողոցներուն մէջ.
հիմա, աչքերս քուն,
սպասումէ յոգնած.
ծանր կոպերս
կը գոցուին. կոյր
պահեր յղացած.
մայթեր կու լան
ներբաններուս տակ պաղատագին:
Պերճանքն է շլացուցիչ
այս քաղաքին մէջ:
Քեզ շա՜տ սիրեցի.
այս է պատճառը
որ քաղաքը լքեցի:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԵՐ ՄԻՋԵՒ

44968958_319712525473621_3629706316735315968_n

ԾՈՎԻԿ ԿԱՐԱՊԵՏԵԱՆ

– Մամ, Եւրոպա գալէդ ի վեր շատ փոխուած ես: Հալէպ աւելի ճկուն միտքեր ունէիր, աւելի արդիական կը մտածէիր ու աւելի գրաւիչ էիր, շատ մի՛ յարաբերիր մեր գիւղի հոլանտացիներուն հետ, քեզ ալ իրենց նման կաղապարուած ու քառակուսի դարձուցին:

Երկու տարիէ ի վեր անկախացած է տղաս, մեզմէ մօտաւորապէս երեք ժամ հեռու կ’ապրի, համալսարանական մթնոլորտի մէջ է արդէն:

Տղուս այս հարազատ արտայայտութիւնը ուրախացուցած էր զիս:

Փոխուի՞լ… անկասկած բոլորս փոխուեցանք, սակայն յեղափոխութիւնը իր մէջն է, ինք հիմա ինքնավար է, ազատած է «Մայրը՝ իտէալ պատկեր» ունենալու հարցէն ու պարտքէն, սկսած է դիտել կեանքը իր աչքերով եւ ոչ թէ մօրը ցուցմունքով:

– Այո, փոխուած եմ, տղաս, իմ քայլերուս համեմատ, շրջանակիս ու գործիս համապատասխան, նոր լեզուի ու նոր մշակոյթի ձայնին ու լարին համեմատ, բայց դուն կոտրած ես պարիսպը մատղաշութեան ու թեւեր առած կը թռչիս, դուն արդէն հասունցած ես:

Ինք այլեւս փէշերէս կախուած մանուկը չէ, լայնցած է հորիզոնը ու աչքերը ուղղած  դէպի ուրիշ նաւահանգիստներ:

Բայց դեռ հմուտ չէ, որ մօր աղօթքը պիտի հալածէ զինք կեանքի ամէն մութ անկիւնները ու մօր պատգամները կը գործեն նեղութեան մանրամասութեանց իսկ մէջ:

Օր մը պիտի գայ, երբ ձեռքերս բռնելով պիտի ըսէ․

– Մամ, նոյնիսկ եթէ ամբողջ աշխարհը փոխուի՝ դուն չփոխուի՛ս, նոյնը մնա՛, տաքուկ ու անկեղծ:

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: