«ԵՐԲ ՇՆԻԿՍ ԿՈՐՍՈՒԵՑԱՒ»

ՏԵՍԲԻՆԱ ԲԻՍՔՈՒԼԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան,  Զ. դասարան

Հինգ տարի առաջ, երբ շնիկս փոքրիկ էր, կորսուեցաւ:

Շատ նեղուած էի: Մայրս եւ հայրս փնտռեցին եւ գտան:

Շատ սրտնեղիչ պատահար մըն էր: Բայց երբ շնիկս գտնուեցաւ, շատ ուրախացայ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԱՆԿԱՊԱՐՏԷԶԷՆ ԴՐՈՒԱԳ ՄԸ

ՆԵԿՏԱՐԻԱ ՅԱՐՈՒԹԻՒՆԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. դասարան

Պիտի պատմեմ դրուագ մը վեց տարի առաջ պատահած՝ մանկապարտէզին մէջ:

Օր մը, երբ զբօսանքի զանգը հնչեց, դասընկերներուս հետ վազեցի դէպի խաղավայրը: Հոն նոճի մը կար եւ կը փորձէինք բարձրանալ անոր վրայ: Բայց վայրը յարմար չէր մագլցելու համար: Սակայն մենք մագլցեցանք եւ երանութիւն զգացինք: Զանգը հնչեց եւ տիկին Անին եկաւ, որ մեզ ներս տանի: Ան ըսաւ, որ վար իջնենք, բայց մենք չէինք ուզեր իջնել․ ի վերջոյ խօսքը մտիկ ըրինք ու երբ արագ-արագ իջանք, ոտքս-ծունկս զարկի: Ոտքս արիւնած էր, եւ քիչ մը betadin դրինք եւ դասարան մտանք:

Այս պատահարը անհաճոյ էր ինծի համար: Անկէ ետք կը փորձեմ չիյնալ վար եւ չարութիւններ չընել:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀՕՐՍ ԾԽԱԽՈՏՆԵՐԸ

ՄԱՐԻԱ ՄԱՐՏԻԿԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. դասարան

Երբ ես շատ փոքր էի, երկու կամ երեք տարեկան, մոխիր կլլեցի: Ինչպէ՞ս աս եղաւ: Պիտի հասկնաք հիմա:

Տօնական օր մըն էր: Հօրաքոյրս, հայրս, մայրս եւ ես մեր տունը կը տօնէինք Նոր Տարին: Ես շատ ուրախ էի, որովհետեւ պիտի բանայի նուէրներս եւ պիտի ուտէի մայրիկիս համով ճաշը:

Գացի խոհանոց, մօրս օգնելու համար: Երբ ան դուրս ելաւ, որ բան մը ըսէ հօրաքրոջս, սեղանին վրայ տեսայ կրկնեփներ եւ մէկը չտեսած՝ կերայ: Յանկարծ ներս մտաւ հայրս եւ տեսաւ ըրածս… կրկնեփ չէին, այլ՝ իր ծխախոտները…:

Ան անմիջապէս կանչեց մայրս: Ընտանիքս չէր գիտեր ի՛նչ ընէր: Հօրաքոյրս յիշեց որ հիւթ մը ինծի փսխունք կը բերէ: Ուրեմն խմեցի ու փսխեցի:

Մայրս պաչիկ մը տուաւ ու ես հանդարտեցայ: Կը կարծեմ, որ երբ մեծնամ պիտի չծխեմ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

«ԵՐԲ ՏԱՆՍ ԼՈՅՍԵՐԸ ՄԱՐԵՑԱՆ․․․»

ՆԱԹԱԼԻ ԷՔԻԶԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. դասարան

Երբ եօթը տարեկան էի, գիշեր մը շատ կ’անձրեւէր: Մօրաքրոջս տունը ողողուեցաւ եւ այսպէս մայրս օգնեց, որպէսզի ջուրը դուրս հանեն:

Ես մնացի հօրս, մեծ մօրս եւ եղբօրս հետ: Հինգ վայրկեանէն, լոյսերը մարեցան: Հայրս իր լուսարձակին օգնութեամբ փորձեց լոյսերը վառել: Դուրսը լսեցինք մարդու մը ճիչը: Եղբայրս վախցաւ ու սկսաւ լալ: Մենք պատուհանէն փորձեցինք տեսնել, բայց ոչինց տեսանք: Հինգ վայրկեանէն լոյսերը կրկին վառեցան ու մայրս վերադարձաւ: Հարցուցինք, թէ տեսա՞ւ բան մը վախնալիք, ու ըսաւ, թէ երկու ինքնաշարժներ իրարու զարնուեցան, սակայն վարորդները լաւ են:

Ես շատ ուրախացայ, որ մէկն ալ չվիրաւորուեցաւ: Կը մաղթեմ, որ նորէն այսպէս գէշ բան չպատահի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԱՆԿՈՒԹԵՆԷՍ ԱՆՀԱՃՈՅ ԴՐՈՒԱԳ ՄԸ

ՃՈՐՃԻՆԱ ԱՄԻՐԱԼԵԱՆ-ՔԱԼԵՆՏԵՐԻ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. դասարան

Եօթը տարի առաջ, երբ հինգ տարեկան էի, Ֆալիրօ գացած էի ծնողներուս հետ:

Մայրս յղի էր. շատ-շատ ուրախ էի: Ծնողներս վճարած էին, որպէսզի խաղավայր մտնեմ ու խաղամ: Ուռուցիկ մը կար, որ շատ սիրած էի ու իբրեւ սահնակ կը գործածէի: Շատ աղուոր կ’անցընէի: Մայրս ալ կ’ուրախանար, երբ կը տեսնէր զիս ժպտուն: Բայց աւելի վերջ եկան «մեծ երեխաները» (տասը տարեկան էին): Անոնք սահնակ չէին ըներ, այլ՝ չարաճճիութիւններ: Ես ալ իրենց պէս ապուշութիւն մը ըրի. ցատկեցի սահնակէն եւ, որպէսզի գլուխս չզարնեմ՝ ձեռքս դրի. «չմեռայ», բայց ձեռքս կոտրեցի: Լացի, մայրս վազեց, որ տեսնէ, թէ ինչ էր եղածը․ բոլորը վրաս էին: Ծնողքս եւ ուրիշներ շտապ-հիւանդակառքը կանչեցին, բայց ան կ’ուշանար: Մէկ ժամ ցաւելէս ետք, հիւանդակառքը եկաւ ու զիս հիւանդանոց փոխադրեց: Երկու օրէն տուն վերադարձայ եւ հանգստացայ: Չորս օր ետք, դպրոց գացի: Բոլոր ընկերներս վիրաւոր ձեռքիս վերակապ-գաճս զարդարեցին հիանալի գծագրութիւններով: Մէկ ամիս ետք գաճը հանեցի:

Շատ անհաճոյ յիշատակ մըն է, բայց ընկերներուս գծագրութիւնները շատ սիրեցի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԳԼՈՒԽՍ ԲԱՑՈՒԵՑԱՒ

ԳԱԳԻԿ ՅՈՎՀԱՆՆԻՍԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ․ դասարան

Երբ երեք տարեկան էի, շատ կը սիրէի անկողինիս վրայ ցատկել: Օր մըն ալ պատահմամբ ինկայ ու գլուխս զարկի մահճակալիս անկիւնի երկաթին եւ գլուխս «բացի»:Անմիջապէս գացինք հիւանդանոց եւ վէրքս կարեցին: Երբ տուն վերադարձայ, գլուխս կը ցաւէր եւ քունս եկաւ։ Ընտանիքս շատ վախցաւ եւ անկէ ետք միշտ կը պատուիրէր, որ չցատկեմ անկողինին վրայ:

Այս խօսքերը ականջիս օղ եղան․ կրկին չցատկեցի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀՕԲԱՐՍ

ԱԼԵՔՍ ՆԱՐԻՆԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. Դասարան

Երեք տարի առաջ չորրորդ դասարան էի։ Երբ տունս, հանգիստի պահուս զանգը հնչեց, ես ու պապաս գացինք դուռը բանալու: Հօբարս էր: Ես անմիջապէս գրկեցի զինք, շատ ուրախ էի․ նուէր ալ բերած էր ինծի եւ քոյրիկիս համար: Պապայիս հետ գացինք ուտելիք գնելու։ Ուրախ էի, որովհետեւ զայն երբեք չէի տեսած: Ճաշէն ետք, զրուցեցինք եւ իմ ընկերս դարձաւ․շատ լաւ անցուցինք: Ամենալաւ օրն էր: Սակայն մի քանի ժամուայ համար մեր քովը կեցաւ, պէտք էր մեկնէր։ Հայրս անոր օդակայան տարաւ։ Ես ու մայրս կու լայինք, բայց կը յուսայի, որ երբ նորէն գար, աւելի պիտի մնար:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՊԱՐՈՆ ԹԱԳՈՒՈՐԸ ԿԱՄ ԹԱԳՈՒՈՐ ՈՒՍՏԱՆ

ԱՆԻ ՊԱՐՈՆԵԱՆ

Առաւօտ շատ կանուխ կ’ելլէին մեր տան բնակիչները, թէեւ տունը կար երեք աշխատաւոր՝ հայրս, մօրաքոյրս եւ քեռայրս, սակայն տան բոլոր անդամները կարծես քիչ մըն ալ իբր յարգանք շարժման կ’անցնէին անոնց հետ: Ձմեռ ատեն հայրս նախ պարտէզ կ’ելլէր ու կը սկսէր փայտ կոտրել, յետոյ փայտերը ներսը, վառարանին քով կը շարէր եւ ամէն անգամուն՝

 – Աս Եանաքի ըսուած տրճանը (չարամիտ) լաւ մը չէ դիզած փայտերը, իւստելիք (աւելին) հաստ փայտերն ալ չէ կոտրած:

Յետոյ նախաճաշը կ’ընէր ու սակառը առնելով դէպի շոգեկառք կ’ուղղուէր: Սամաթիա կօշկակար էր հայրս, բոլորին պարոն Թագուորը, այլազգիներուն Թագուոր Ուստան (վարպետ): Խանութին մէջ կար իր գործասեղանը, վրան հազարումէկ գործիքներով: Անկիւնը՝ մեքենան ու փոքր աթոռ մը եւ անշուշտ աթոռ մըն ալ յաճախորդներուն համար: Այդ շատ պզտիկ խանութը ունէր նաեւ վերնայարկ մը, ուր հայրս կը բարձրանար քանի մը սանդուխով: Իսկ պատերը բոլորովին ծածկուած էին լուսանկարներով: Լուսանկարներ, որոնք հօրս ուրիշ մէկ երեսակն էին, կը պատմէին հօրս ընտանիքին մասին․ Մեծ Եղեռնէն ազատած ըլլալով, դարձած էին գաղթական ու եկած էին ապաստանելու Սամաթիա, հոն Ս. Գէորգ եկեղեցին տէր-տիրական եղած էր այս խեղճ վիճակի մատնուած ընտանիքներուն: Հայրս մաս կազմած էր եկեղեցւոյ մէջ կազմուած ֆանֆարին, սորված էր թրօմփէթ նուագել: Արդէն աւելի վերջ ալ հօրեղբայրս հոն պիտի սորվէր սաքսօֆօն, ջութակ, քլարինէթ եւ կիթառ: Հայրս կ’ըսէր, թէ հօրեղբայրս կորսուած տաղանդ մըն էր: Տարիներով ուսուցչութիւն ըրած էր այժմ համբաւաւոր դարձած երաժիշտներու, բայց ինք անյայտ անուն մը մնացած: Իր հեզ ու խոնարհ բնաւորութիւնը արգելք եղած էր իր տաղանդը ցուցադրելուն: Իր լուսանկարներուն մէջ կարելի էր տեսնել հօրս ֆանֆարի օրերը, Թուրքիոյ առաջին կազմուած սենֆօնիք նուագախումբին մասնակցութիւնը: Ասկէ զատ կար Նազըմ Հիքմէթի նկարը, քանի որ անոր ամենամտերիմ ընկերը կու գար յաճախ հօրս հետ զրուցելու․ թրքական օփերայի հայ արուեստագէտներէն Նուպար Պայվերթեանին նկարը՝ «Գարմէն» օփերայի մէջ ստանձնած իր դերով․ եւ անշուշտ՝ հօրս շատ սիրած Լուիս Արմսթրօնկինը:

– Թագուորաքի՜, քալէ աչսանա քաբույու (դուռը բաց):

Ցերեկուան ժամերուն եկած Մատամ Ալիքին այսպէս կը ձայնէր հօրս, սակայն վերէն Աստուած պէտք է իջնէր, որպէսզի հայրս դուռը բանար, քանի որ ան ցերեկուան քունը պիտի քնանար:

– Ա՜խ, վրէ՛, այաքապըսըզ քալաճամ (առանց կօշիկի պիտի մնամ):

Խոր լռութիւն… դիմացի ձկնորսը՝

– Մատամա, թօփ աթսան տույմազ (ռումբ նետես չ’իմանար):

Քիչ վերջ կու գար տիկին Թագուկը:

– Քա, աս ինչ սօսեթէ խունտուրաճի է (կօշկակար), սանըրսըն կրալիչային (կարծես թագուհիին) կօշկակարն է:

Անդիէն կը ձայնէր հայ աղանդերավաճառը.

– Է՜, տիկին Թագուհի չե՞ս մի, հա՜ հա՜ հա՜ հա՜:

Հայրս շատերուն համար խորհրդատու մըն էր, կարծես, այնպէս մը կը խօսէր, կարծես համալսարանաւարտ ուսեալ մարդ ըլլար: Իր խօսքին մէջ կը խառնէր ֆրանսերէն բառեր, անշուշտ իմաստը գիտէր, սակայն ոմանք չէին հասկնար ու կ’ըսէին, թէ Պարոն Թագուոր քազմասիոն-քիւրէքսիոն (շինծու բառեր) ինչե՜ր կ’ըսես, ճանըմ, պիրազ ուֆալա տա անլայալըմ (քիչ մը մանրէ, որ հասկնանք):

Ան կը պատմէր, թէ ինչպէս ժամանակին Սամաթիա հայաշատ թաղ մը եղած էր ու նաեւ՝ քիւչիւք (պզտիկ) Փարիզ: Թատերական խումբերու ելոյթները եւ ժողովուրդին այդ թատերախաղերուն հանդէպ ցուցաբերած կեցուածքը, քանի որ ժողովուրդը քանի մը անգամ վախցած էր բեմին վրայ դերասաններուն կատարած շարժումներէն…: Յանկարծ ոտքի կ’ելլէր ու խռպոտ ձայնով՝

– Տէզտէմօնա՜ (Օթելլօ), քեզ պիտի սպաննեմ…

Խանութին մէջ գտնուողները, որոնք յաճախ իր բարեկամները կ’ըլլային, խնդալէն կը մարէին: Ինչ-ինչ դրուագներու ականատես եղած էր հայրս….:

Այսօր կը խորհիմ, թէ գիտելիքներէս շատերը կը պարտիմ հօրս:

Գիշերը, երբ տուն վերադառնար, կ’ըսէր, թէ նորէն այսօր խանութը փանտօմինա փրցուցած էր: Կեանքը հօրս աչքին մէջ կարծես թատրոն մըն էր եւ ինք՝ յաջող դերասան մը:

Իր եւ իր ընտանիքին ապրած ողբերգութիւնը, ինչպէս միշտ կ’ըսեմ, երբեք չպատմեց լալկան լեզուով մը: Ան հայը բոլորին պատկերացուց իբրեւ բարձր անհատականութեան տէր, իմաստուն ժողովուրդ մը: Այլազգիներուն պատմեց Այվազովսքիէն, Չուխաճեանէն, Խաչատուրեանէն: Պատմեց իւրայատուկ շարժուձեւերով, ատեն-ատեն ալ խօսեցաւ փիլիսոփայի նման:

– Թագուո՜ր, քա մարդը պիշ-պիշ կը նայի կոր, պան մը չհասկցաւ,- կ’ըսէր մայրս, զինք զգուշացնելու համար:

-Հոգ չէ, թող չհասկնայ, ականջին մէջ լախըրտը (խօսք) մը կը մնայ:

Այո՛, սիրելի հայրիկս, բոլոր լախըրտըներդ ականջիս մէջն են: Լոյսերուն մէջ ննջէ՛:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՍԱՂԱՒԱՐՏՈՎ ԱՂՋԻԿ

ԱԿՈՒՍԹԻՆ ԱՆԱԼԵԱՆ

– Ի՛նչ երկար է մազը:

– Այո՛, հիմա սկսաւ գլխակապ գործածել:

– Չկտրեցիր, չէ՞: Այսինքն՝ բնաւ:

– Անշուշտ, երբ ծնաւ:

– Եւ մէկ անգամէն աճեցա՞ւ:

– Կ’ըսուի, որ իւրաքանչիւր մազ ամէն ամիս բնականօրէն կ’երկարի, կ’աճի մօտաւորապէս մէկ առ հարիւր մեթր, բայց կը կարծեմ, որ այս պարագան յատուկ է:

– Այո՛, զաւակդ արագ կ’երթայ: Աւելի մեծ կ’երեւի: Շատ կը գեղեցկացնէ՛:

– Եւ իր աչքերով, թարթիչներով, յoնքերով… ամա՜ն, ճանի՛կս:

– Վանային մազերը երգ մը գրելու համար են:

– Եւ երգելո՛ւ, ինչ որ արդէն գուսան Աշոտը գրեց՝ «Մազերիդ բոյրը հեռուից է գալիս, զեփիւռը բերում, սրտիս է տալիս», կամ Շերամը՝ «Քեզա՜նից մաս կամ․․․ մազ չունիմ»:

– Հա՜- հա՜- հա՜, բայց բաւական ունի, չափը անցաւ:

– Առիւծի բաշի պէս շագանակագոյն մազերը ճակատին վրայ կը խաղան:

Շուտով զօրաւոր արմատով մազի հիւսքեր կ’ունենայ ու զաւակիս քաղցրութիւնը կը բարձրանայ: Վարուժանին բառերով՝ «Մազերն անոր՝ երբ մազերուս խառնել կու գայ յանկարծ քամին՝ զոյգ բարտիները, սիրասոյզ, աստղերուն մէջ կը համբուրուին»:

– Հեռուէն կամ մօտէն Վանան կը տեսնես ու կատակով կ’ըսես, որ կեղծամ ունի:

– Ես կը նախընտրեմ ըսել, որ աղջիկ ունիմ՝ սաղաւարտո՛վ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Ի՞ՆՉ ՊԻՏԻ ԸՍԷ ԻՆԾԻ

ՀԵՐՎԷ ԺԷՕՐԺԸԼԷՆ

Միքայէլ շատ կ’աշխատի: Ամերիկեան ընկերութիւնը լաւ ապրանք կ’արտադրէ եւ զարգացած աշխարհին մէջ ամէն տեղ կը ծախէ: Իր լաւ կրթութիւնը եւ իր զարմանալի ճշգրիտ անգլերէնը, իր եղբօրը պէս, անգլիական դպրոցին եւ Օքսֆորտի Համալսարանին կը պարտի: Մօրը անդադար խօսիլն ալ թերեւս դեր մը կատարած է: Անշուշտ նախկին երկրին լեզուով կը խօսի, այնքան շարունակաբար, որ ան անպայման պէտք է ազդեցութիւն ունեցած ըլլայ իր լեզուական կարողութեան վրայ։ Հայրն ալ թերեւս իր զարգացման մասնակցեր է: Պօղոս իսկապէս ներկայ եղա՞ծ է: Տունին մէջ անզգալի էր իր գոյութիւնը: Ինչ որ է, Միքայէլ այլեւս իր կեանքն ունի եւ քանի մը տարիէ ի վեր իր յարկաբաժինն ունի, իր նոր շրջանակն ունի: Ան իր եղբայրը կը կարօտնայ: Բայց ի՞նչ կրնայ ընել: Ժիրայրը ընտանիքին միւս անդամներուն հետ կապ չի փափաքիր պահել եղեր։ Քիու գրեթէ բնաւ չ’երթար: Կը փորձէ հոն երթալ միայն իրենց մօրը բացակայութեան: Միքայէլ շատ չի հասկնար եղբօրը վերաբերմունքը: Իր մօրը ձեւերը չ’ուզեր քննադատել: Վարժուած է եւ հիմա կարեւորութիւն չունին անոնք իրեն համար: Քանի մը անգամ անշուշտ իր պատանութեան ընթացքին իր սենեակէն դուրս դրած է մայրը: Ծանր խօսքերով կինը պէտք էր վռնտել: Չէր հասկնար եղեր: Շատ հպարտ չէ այս յիշատակներով: Չի գիտեր՝ ճիշդ ինչո՞ւ:

Իր վկայագիրին շնորհիւ լաւ գործ գտած է ամերիկեան ընկերութեան քով: Ընկերութիւնը հիմա Հայաստանի մէջ գործարան մը բացած է: Միքայէլ հոն կը ղրկուի, որպէսզի արտադրութեան որակը ստուգէ: Առաջին անգամ չէր գիտեր՝ ի՞նչ պիտի գտնէր, ի՞նչ պիտի զգար: Տեսած կացութիւնը եւ նոր հանդիպած դէմքերը բաւական հաւնած էր: Ամէն տարի մէկ անգամ կ’երթայ: Կը փորձէ Զատիկին կամ աշնան հոն թռչիլ: Քիչ են հոն զբօսաշրջիկները: Աւելի հանգիստ կը զգայ: Մասնաւոր բան մը չի փնտռեր: Կամաց մը հասկցած է, որ իր մանկութեան լեզուն եւ այս փոքրիկ երկիրը կապուած են իրարու: Ամերիկեան Համալսարանը զինք հրաւիրած է քանի մը դասախօսութիւն տալու: Միշտ կեդրոնացած է ամէն ձեւով «Առանց քիմիկատների աճեցրած օրգանական մրգեր եւ բանջարեղէն» ուտելու անհրաժեշտութեան վրայ: Հոն ալ ասիկա նոր նիւթ է:

Ամէն ինչ հոն չի հաւնիր: Լոնտոն սիրով կը վերադառնայ: Շատ չի հասկնար, որ ամէն նախադասութիւն հայ, հայկական կամ Հայաստան բառերը պէտք է պարունակէ: Չի հասկնար՝ ինչո՞ւ միայն իգական սաղմերը պէտք է վիժեցուին եւ ոչ տղոց: Շատ չի հասկնար՝ ինչո՞ւ կեսուրները հարսերը պէտք է չարչարեն: Շատ չի հասկնար՝ ինչո՞ւ կիները անպայման տղամարդիկը պէտք է հմայեն ամէն գնով, ամէն միջոցով: Շատ չի հասկնար, որ միասեռականները պէտք է հալածուին թէ՛ պետութեան, թէ՛ ժողովուրդին կողմէ: Իր կեանքին մէջ ուրիշ նիւթեր զինք կը հետաքրքրեն: Ինչպէ՞ս իմաստալից կեանք մը կրնայ ապրիլ: Ինչպէ՞ս կրնայ ստեղծագործ ըլլալ: Որո՞ւն հետ լաւ ժամանակ կ’անցընէ: Ինչպէ՞ս կրնայ վստահ ըլլալ, որ ճիշդ անձերը պիտի ընտրէ իր շուրջը: Ինչպէ՞ս բնութիւնը կրնայ պաշտպանել: Այս բոլորը իր ծագման հետ քիչ կապ ունին: Ըստ երեւոյթին այս բոլորը Հայաստան անծանօթ խնդիրներ են: Ինչ որ է, հոն բաւական յաճախ եւ սիրով կ’երթայ, բայց չի կրնար փափաքիլ, որ հոն բնակի։

Միքայէլ յոգնած է այս պահուն: Գիտէ, որ հայրը իրեն պիտի հեռաձայնէ եւ իրիկունը միասին պիտի անցընեն: Հայրը իրեն ըսելիք ունի եղեր: Միքայէլ կ’անդրադառնայ, որ վերջերս հայրը կը փորձէ իր կեանքը կարգի մէջ դնել: Պապան անգլիացի հոգեբանի մը մասին ուզեց խօսիլ: Միքայէլ Ուինիքօտ (Winnicott) անունը նոյնիսկ իր հօրմէն լսած էր: Անսպասելի էր: Միքայէլ մասնագէտ չէր, բայց միշտ կարծած էր, որ վարուելակերպերը եւ զգացումները որոշ, ծածուկ տրամաբանութեան մը կը համապատասխանեն: Պապան միշտ անակնկալ կը պատճառէ: Ի՞նչ պիտի ըսէ ինծի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: