«ԵՐԲ ՇՆԻԿՍ ԿՈՐՍՈՒԵՑԱՒ»

ՏԵՍԲԻՆԱ ԲԻՍՔՈՒԼԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան,  Զ. դասարան

Հինգ տարի առաջ, երբ շնիկս փոքրիկ էր, կորսուեցաւ:

Շատ նեղուած էի: Մայրս եւ հայրս փնտռեցին եւ գտան:

Շատ սրտնեղիչ պատահար մըն էր: Բայց երբ շնիկս գտնուեցաւ, շատ ուրախացայ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ՄԱՆԿԱՊԱՐՏԷԶԷՆ ԴՐՈՒԱԳ ՄԸ

ՆԵԿՏԱՐԻԱ ՅԱՐՈՒԹԻՒՆԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. դասարան

Պիտի պատմեմ դրուագ մը վեց տարի առաջ պատահած՝ մանկապարտէզին մէջ:

Օր մը, երբ զբօսանքի զանգը հնչեց, դասընկերներուս հետ վազեցի դէպի խաղավայրը: Հոն նոճի մը կար եւ կը փորձէինք բարձրանալ անոր վրայ: Բայց վայրը յարմար չէր մագլցելու համար: Սակայն մենք մագլցեցանք եւ երանութիւն զգացինք: Զանգը հնչեց եւ տիկին Անին եկաւ, որ մեզ ներս տանի: Ան ըսաւ, որ վար իջնենք, բայց մենք չէինք ուզեր իջնել․ ի վերջոյ խօսքը մտիկ ըրինք ու երբ արագ-արագ իջանք, ոտքս-ծունկս զարկի: Ոտքս արիւնած էր, եւ քիչ մը betadin դրինք եւ դասարան մտանք:

Այս պատահարը անհաճոյ էր ինծի համար: Անկէ ետք կը փորձեմ չիյնալ վար եւ չարութիւններ չընել:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀՕՐՍ ԾԽԱԽՈՏՆԵՐԸ

ՄԱՐԻԱ ՄԱՐՏԻԿԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. դասարան

Երբ ես շատ փոքր էի, երկու կամ երեք տարեկան, մոխիր կլլեցի: Ինչպէ՞ս աս եղաւ: Պիտի հասկնաք հիմա:

Տօնական օր մըն էր: Հօրաքոյրս, հայրս, մայրս եւ ես մեր տունը կը տօնէինք Նոր Տարին: Ես շատ ուրախ էի, որովհետեւ պիտի բանայի նուէրներս եւ պիտի ուտէի մայրիկիս համով ճաշը:

Գացի խոհանոց, մօրս օգնելու համար: Երբ ան դուրս ելաւ, որ բան մը ըսէ հօրաքրոջս, սեղանին վրայ տեսայ կրկնեփներ եւ մէկը չտեսած՝ կերայ: Յանկարծ ներս մտաւ հայրս եւ տեսաւ ըրածս… կրկնեփ չէին, այլ՝ իր ծխախոտները…:

Ան անմիջապէս կանչեց մայրս: Ընտանիքս չէր գիտեր ի՛նչ ընէր: Հօրաքոյրս յիշեց որ հիւթ մը ինծի փսխունք կը բերէ: Ուրեմն խմեցի ու փսխեցի:

Մայրս պաչիկ մը տուաւ ու ես հանդարտեցայ: Կը կարծեմ, որ երբ մեծնամ պիտի չծխեմ:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

«ԵՐԲ ՏԱՆՍ ԼՈՅՍԵՐԸ ՄԱՐԵՑԱՆ․․․»

ՆԱԹԱԼԻ ԷՔԻԶԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. դասարան

Երբ եօթը տարեկան էի, գիշեր մը շատ կ’անձրեւէր: Մօրաքրոջս տունը ողողուեցաւ եւ այսպէս մայրս օգնեց, որպէսզի ջուրը դուրս հանեն:

Ես մնացի հօրս, մեծ մօրս եւ եղբօրս հետ: Հինգ վայրկեանէն, լոյսերը մարեցան: Հայրս իր լուսարձակին օգնութեամբ փորձեց լոյսերը վառել: Դուրսը լսեցինք մարդու մը ճիչը: Եղբայրս վախցաւ ու սկսաւ լալ: Մենք պատուհանէն փորձեցինք տեսնել, բայց ոչինց տեսանք: Հինգ վայրկեանէն լոյսերը կրկին վառեցան ու մայրս վերադարձաւ: Հարցուցինք, թէ տեսա՞ւ բան մը վախնալիք, ու ըսաւ, թէ երկու ինքնաշարժներ իրարու զարնուեցան, սակայն վարորդները լաւ են:

Ես շատ ուրախացայ, որ մէկն ալ չվիրաւորուեցաւ: Կը մաղթեմ, որ նորէն այսպէս գէշ բան չպատահի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԱՆԿՈՒԹԵՆԷՍ ԱՆՀԱՃՈՅ ԴՐՈՒԱԳ ՄԸ

ՃՈՐՃԻՆԱ ԱՄԻՐԱԼԵԱՆ-ՔԱԼԵՆՏԵՐԻ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. դասարան

Եօթը տարի առաջ, երբ հինգ տարեկան էի, Ֆալիրօ գացած էի ծնողներուս հետ:

Մայրս յղի էր. շատ-շատ ուրախ էի: Ծնողներս վճարած էին, որպէսզի խաղավայր մտնեմ ու խաղամ: Ուռուցիկ մը կար, որ շատ սիրած էի ու իբրեւ սահնակ կը գործածէի: Շատ աղուոր կ’անցընէի: Մայրս ալ կ’ուրախանար, երբ կը տեսնէր զիս ժպտուն: Բայց աւելի վերջ եկան «մեծ երեխաները» (տասը տարեկան էին): Անոնք սահնակ չէին ըներ, այլ՝ չարաճճիութիւններ: Ես ալ իրենց պէս ապուշութիւն մը ըրի. ցատկեցի սահնակէն եւ, որպէսզի գլուխս չզարնեմ՝ ձեռքս դրի. «չմեռայ», բայց ձեռքս կոտրեցի: Լացի, մայրս վազեց, որ տեսնէ, թէ ինչ էր եղածը․ բոլորը վրաս էին: Ծնողքս եւ ուրիշներ շտապ-հիւանդակառքը կանչեցին, բայց ան կ’ուշանար: Մէկ ժամ ցաւելէս ետք, հիւանդակառքը եկաւ ու զիս հիւանդանոց փոխադրեց: Երկու օրէն տուն վերադարձայ եւ հանգստացայ: Չորս օր ետք, դպրոց գացի: Բոլոր ընկերներս վիրաւոր ձեռքիս վերակապ-գաճս զարդարեցին հիանալի գծագրութիւններով: Մէկ ամիս ետք գաճը հանեցի:

Շատ անհաճոյ յիշատակ մըն է, բայց ընկերներուս գծագրութիւնները շատ սիրեցի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԳԼՈՒԽՍ ԲԱՑՈՒԵՑԱՒ

ԳԱԳԻԿ ՅՈՎՀԱՆՆԻՍԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ․ դասարան

Երբ երեք տարեկան էի, շատ կը սիրէի անկողինիս վրայ ցատկել: Օր մըն ալ պատահմամբ ինկայ ու գլուխս զարկի մահճակալիս անկիւնի երկաթին եւ գլուխս «բացի»:Անմիջապէս գացինք հիւանդանոց եւ վէրքս կարեցին: Երբ տուն վերադարձայ, գլուխս կը ցաւէր եւ քունս եկաւ։ Ընտանիքս շատ վախցաւ եւ անկէ ետք միշտ կը պատուիրէր, որ չցատկեմ անկողինին վրայ:

Այս խօսքերը ականջիս օղ եղան․ կրկին չցատկեցի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀՕԲԱՐՍ

ԱԼԵՔՍ ՆԱՐԻՆԵԱՆ
Աթէնք, Զաւարեան Վարժարան, Զ. Դասարան

Երեք տարի առաջ չորրորդ դասարան էի։ Երբ տունս, հանգիստի պահուս զանգը հնչեց, ես ու պապաս գացինք դուռը բանալու: Հօբարս էր: Ես անմիջապէս գրկեցի զինք, շատ ուրախ էի․ նուէր ալ բերած էր ինծի եւ քոյրիկիս համար: Պապայիս հետ գացինք ուտելիք գնելու։ Ուրախ էի, որովհետեւ զայն երբեք չէի տեսած: Ճաշէն ետք, զրուցեցինք եւ իմ ընկերս դարձաւ․շատ լաւ անցուցինք: Ամենալաւ օրն էր: Սակայն մի քանի ժամուայ համար մեր քովը կեցաւ, պէտք էր մեկնէր։ Հայրս անոր օդակայան տարաւ։ Ես ու մայրս կու լայինք, բայց կը յուսայի, որ երբ նորէն գար, աւելի պիտի մնար:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: