ՔԵՐԹՈՒԱԾՆԵՐ

46415021_737472543285358_2129861594753007616_n.jpg

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

ԻՂՁ

տեղատարա՛փ սիրահարս
անձրեւ չես դուն
ո՛չ ջուր ոչ հեղեղ
այլ արիւնս հրաբորբ
տաճար, սրբատեղ
բազում նկար տողանցք կատարող.
վէմի մը վրայ յորդառատ
գլգլուն գետակս.
որո՞ւն աչքերով պիտի նայիս բոլորին,
ըսէ՛, ե՞րբ, ե՞րբ կու գաս դարձեալ
զերթ սրբանկար.
երբոր գաս, մի՛ երթար,
եթէ երթաս, շո՛ւտ եկուր․
ներշնչումս աստղերէն
պիտի ներմուծես երակներէս
ծալուիս, պլլուիս, հեղեղիս
եւ խայտամ եռուն փրփուրներով․
սաղարթները բողբոջին,
հովերը փչեն եւ լեռները որոտան
տեղատարա՛փ, յորդահո՛ս սիրելիս,
ընդերքէս արձագանգես
եւ շրթներէս դուրս հոսիս
երկինքն ի վար առկայծող ես.
ո՜վ բանաստեղծութիւն…

 

ԾԱԾԿՈՅԹ

մութը յուշիկ-յուշիկ կ’իջնէ
իր բեհեզէ վարագոյրները ցած կը ձգէ
քաղաքին վրայ.
փողոցներ կը խլրտին. աջ ու ձախ
կ’երթեւեկեն մարդիկ,
ցուցափեղկեր կը ճռնչեն,
անձրեւ կը մաղուի
լազուրէ երկինքէն,
թերեւս քիչ վերջ պիտի ըլլայ
տեղատարափ
եւ մաքրէ աղտը քարերուն, որոնք
օրն ի բուն քրտնեցան
ներբաններու տակ.
ո՜հ, սիրելիս,
գիշերը քո՞ւն պիտի բերէ․
օդէն կախուած մաղէ վարագոյրը
իր ցանցէն աղօտ լո՞յս կը ներածէ.
երկինք ու երկիր իրարու կը փարին,
օրն ի բուն սպասեցին.
ոմանք աղբակոյտերու մօտ,
ոմանք ալ հանգիստ բարձի մը վրայ
քուն կը մտնեն.
իսկ ես, սիրելիս,
ես,
լազուրէ երկինքին տակ
կը սպասեմ որ փակուին աչքերս.
այն պահուն քուն կը մտնեմ
զերթ փախչող սարդ, ոստայնը փնտռող,
թոյնով կը ծածկեմ պատկերները
եւ անդորր կը ննջեմ.
սուտը կը պահեմ…
մինչեւ առտու
լոյսին ծնունդ առնէ
իրականը…

 

ԴԵՂԻՆ

աշուն մըն էր,
աշնան օր մը դեղին.
դեղինը ունի իր երանգները
աղօտ, տմոյն. կը կոտրտի լոյսը
տերեւներուն վրայ չոր, փշրուն,
լոյսին նման տերեւներ կոտրուկ.
կարմիրը դեղինին կը նախանձի՞…
տատրակ մը սրճագոյն
կը վայելէ՞ աշնան սիւքը.
իր խանձած փետուրներով
կը փնտռէ զոյգը, հեւքոտ,
ո՜հ, որեւէ տատրակ,
որեւէ աշնան դեղինին մէջ
դարձդարձիկ կը կտցահարէ
սաղարթներուն վերջին ջրակաթիլները.
գեղգեղանքը խռպոտ․
այս աշնան կ’արտասուէ
տերեւներու մէջ, սառած
իր զոյգին կարօտով
ծռած ճիւղերուն տակ
ինքն ալ կորսուելու
եւ շնչատ մնալու պատրաստ
իր ճիգը դեղնած…
դեղին աշուն մը տատրակի…

 

ՎԵՐՋԻՆ ՆԱՄԱԿԸ

թուղթ մը դեղնած,
եւ թանաքամանին մէջ մելան
փետուրէ գրիչ մը թաթախ
կապոյտին մէջ
գրիչին ծայրը հոլանի
պարուհի մը չքնաղ
մեղմօրէն տողերուն վրայ
իր առանցքին շուրջ
դարձող պալերինի նման.
վերջին նամակն է. մոլորած
կարօտով հրաբորբ,
որ թուղթն ալ պիտի այրի
եւ դառնայ մոխիր
գրիչին ծայրով
նման այն լարերուն,
որոնք կը փրթին սրտէն ու կ’արիւնին.
պիտի սպիանայ այս խոր վէրքը
վերջին նամակով.
սեղմուած ձեռքերուս մէջ
շրթներուս արանքէն
համբոյրով մը դրոշմուած.
կարդալու փափաքը
կը սեղմուի հոն գիծերուն միջեւ
հեւացող շունչովս
կը փղձկի հեծկլտուքը
դեղին թուղթին վրայ
արցունքը կը մաքրէ
տառերը խառնիխուռն
եւ գրիչը կը կոտրի
յուշերուն հուրը կը մարի

 

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s