ՀԻՄՄԻ ԷԼ

ԵՓՐԵՄ ՍԱՐԳԻՍԵԱՆ

Հիմմիլ էլ կլլէնգ եխպայր հիմմի էլլ
Յէրփ մեր դշնամին իր սուռն է խօթէլ
Իր ոռհասական սուռը մեր քըլխին
Ականչ ջի թընում մէր լաձուկօծին
Ասսսաձեգ եխպայրք հայյէր իիիիիիինջ չանենք
Հիմմի էլ կլլէնգ
Ասսսաձեգ եխպայրք հայյէր իիիիիիինջ չանենք
Հիմմի էլ կլլէնգ
Թող կըլլէ դունչը անդամալույծը
Կամ ոռոնց քած է դշնամու ձագը
Փայձ մէնգ վօր ջունինգ յօքի ու խիղճ գաչ
Եկ անւախ ելլէնգ դշնամու արաչ
Քօնէ մէր բարգը մահով ետ խլլէնգ
Ու այսպես կլլէնգ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՒԱՐԱՅՐ

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Այսօր ալ Աւարայր է
Ամէն տեղ Աւարայր է
Աւարայրը անցեալ պատմութիւն չէ հա
Ներկայ է
Ապրիլ քսանչորսը նոյնպէս
Սարդարապատը նոյնպէս
Արցախի պատերազմը նոյնպէս
Մնացեալները յիշելու պէտք չկայ արդէն
Գիտէք մեր պատերազմները չեն դադրած
Ու չեն ալ դադրիր
Երէկ այսօր վաղը
Նոյնն են
Կրակները չեն մարիր
Ճակատներուն միշտ խնդիր կայ
Աս բոլորը շատ աղէկ
Աս բոլորը ամէն տեղ կրնաք լսել ըսել փսխել
Միայն թէ այս բոլորին դիմաց
Մեր հոգն անգամ չէ
Ժամանակը չէ՞ որ
Աս բոլորը ըսելէ ետք
Բարձրաձայն խնդալով
Հահահահահա
Քահքահքահքահ
Ըսենք
Մեր հոգը չէէէէէէ
Մեր հոգը չէէէէէէ
Եւ ձեռքերնիս միացուցած
Ահիւ եւ դողութեամբ
Երկիւղիւ եւ հաւատով
Բարձրաձայն գոչենք
Մեր անհոգութեան մէջ ոչ ոք կրնայ մեզ խախտել
Ոչ հրեշտակները
Ոչ մարդիկը
Ոչ սուրը
Ոչ հուրը
Ոչ ջուրը
Ոչ հացը
Ուխտել ենք կռուել
Այս անհոգութեամբ մեռնել
Համոզուած ենք որ
Միայն անհոգութեամբ կայ
Հայոց փրկութիւն

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (12)

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***
«Պատմէ՛», կ՚ըսես՝ կը պապանձիմ։ «Աքցանով իսկ բառերդ կարելի չէ քակել շրթներէդ», կը նեղուիս։ Խօսքս ներս կու գայ, կը խառնէ, խառնշտկէ, տեղ կ՚որոնէ, որ բոցկլտանքով մը արձակէ էութեանս մութ անկիւններէն բարձրացող ձայները, որոնք գոռ ալինքներով կ՚ելլեն ու կը զարնուին ներսի վանդակիս։ «Խօսէ՛», կը կրկնես. օղակս կը նեղնայ, կը քայքայուի ու կը դառնամ անմարմին, որ եթէ լեզու կտրի, վստահ եմ, անսանձ ձիու պիտի նմանի, որ կը սլանայ լեռն ի վեր, սարն ի վար, մերթ սեպալանջերու կը հանդիպի, մերթ հարթավայրերու։ Կ՚ուզեմ հասնիլ ձեւէն իմաստին, թիւէն անհունին. կ՚ուզեմ սանձել հեղեղս, հասնիլ խորհուրդին… մինչ այդ կը պապանձիմ։

***

Հինի եւ նորի կռիւ.
հինը հիմնովին քանդելու եւ նորը մուծելու տենչ։
Այն ինչ որ հինէն կու գայ՝ դո՜ւրս… հնաձե՜ւ,
նորն ալ ո՛չ գոյն ունի, ո՛չ համ, տեսքն ալ բանի չի նմանիր… նորագի՜ւտ.
հի՞ն թէ նոր՝
հնամաշ, նորանոր,
հի՞ն թէ նոր՝
հնհնուք, նորելուկ,
հի՞ն թէ նոր՝
հնածին, նորածին,
հի՞ն թէ նոր՝
հնատիպ նոր,
նորահին։

***

«Աչքէ հեռու՝ սրտէ հեռու», կը կրկնէր յաճախ մեծ մայրս, երբ լուրը հարազատին ուշանար։
Աչքը չտեսաւ, սիրտը խամրեցաւ ու լուռ կարօտը ծնաւ։
«Աչքէ հեռու՝ սրտէ հեռու» խօսքը ի զօրո՞ւ է այսօր ալ, երբ մեր զգայարանքին եկաւ փոխարինել համակարգիչին աչքը։ Հիմա կը թուի, թէ հեռու չեն սրտերը, չէ՞ որ կը տեսնեն զիրար հարազատները։
Սիրտս, սակայն, անյագ օրկան, չի գոհանար լոկ տեսութեամբը հարազատիս ու մեծ մօրս կարօտը կու գայ խառնուիլ իմինիս եւ լո՜ւռ-լուռ հասակ կ՚առնէ։

***

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, նոյնացնելու համար մասնաւոր աշխարհդ
ընդհանրականին։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, չզգալու համար միապաղաղը, դատարկն ու լերկը,
պարապն ու մերկութիւնը ծառին. չսպասելու համար գարնան, ապրելու շնորհուած պահը, ցնծալու հարս եղեամով, զգալու ջերմութիւնը ցուրտին։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, չսոսկալու համար ամպրոպաշունչ քամիէն. ընտելանալ, ախորժիլ, սիրել։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ՝ ճերմակին մէջ ծիածանուելու։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆՀԱՍՑԷ ՆԱՄԱԿՆԵՐ

Ա. ՆԵՐՔՆՆԱԴԱՏԸ


ԹԱԼԻՆ ԿԷՐԷՔՄԷԶԵԱՆ

Բարեւ, սիրելիս,
Ես եմ նորէն,
Քեզ կը փնտռեմ։

Քննադատը մէջդ նստած
Պիտի մեռնի՞ կը կարծես։
Պիտի աճի օրէ օր
Օրհնութեան պէս մեծազօր,
«Այսպէս ըրէ», «Այնպէս ըրէ»՝ պիտի ըսէ
Օր մը քեզի ինք, օր մըն ալ դո՛ւն իրեն.
Փոխն ի փոխ։
Երանի թէ լեզու գտնէք,
Գլուխ գլխի խօսակցիք։
Օր մը ան քեզ ապտակէ,
Օր մըն ալ դուն զինք։
Օր մը այսպէս, օր մը այնպէս,
Օրօրուելով շորորուելով,
Զիրար գտնէք, հանդիպիք,
Իրարու խուլ, իրարու համր չմնաք միշտ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԳԵՏՆՈՒՂԻ 4

ԱՍՈՒՆ

Կապ-անկապ
աչքը քթթեց՝ «այո» ըսաւ,
աչքն ու բերանը ծռմռեց՝ «ոչ» ըսաւ,
գլուխը հասաւ օգնութեան՝ արտայայտեց անորոշութիւնը,
այս բոլորը կապուա՞ծ էին իր երթին, թէ կեանքի ուղիին…
նայուածք-հայեացք ապակի են,
հո՛ն, աչքերը չունին մտքի փոխանցում,
յարաբերութիւն չկայ, յարաբերակցութիւնն է կապը
տարօրինակ համադրում է հանդիպում-հեռացումը․
ինք դարձած է այլօրինակ լեզու մը յարաբերութեան.
քարափին կանգնած դիտէ, որքան որ կրնաս,
շուրջդ, ներսդ, մէջդ, հետդ,
անուղիղ, անհորիզոն դատարկութիւնն է
յոգնած, վազվզող դէմքերուն
ճամպրուկը արեւ բերած է
նեխած, խոնաւ հատուածին,
շարունակէ երթդ անորոշ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆԿՈՉ ՀԻՒՐ

ՄԱՐԻՆԱ ՊՈԶԵԱԳԱԼԵԱՆ ՊԱԶԱՐՊԱՇԵԱՆ

Երկու տիկիններու միջեւ աննիւթ զրոյցը ընդհատուեցաւ երրորդ եւ օտար անձի
մը կողմէ։ Երրորդը, որ քառորդ ժամ ակամայ ունկնդրած էր անոնց անբան, «նիւթ
կորկոտ» չունեցող եւ քիչ մըն ալ անմակարդակ հեռաձայնային զրոյցը, համբերանքը հատած միջամտեց եւ զանոնք պախարակելով խնդրեց, որ վերջ տան իրենց շատախօսութեան եւ գոցեն հեռաձայնը։

Այդ օրերուն հեռաձայնի գիծերու խանգարում կար եւ հեռաձայնի կապերուն
կարելի էր անկոչ հիւր մը ունենալ։ Երբեմն անկոչ հիւրը ծանօթ կ’ըլլար եւ զրոյցը
խմբային կը դառնար։ Անշուշտ ծանօթներուն ալ տեսակները կան։ Ամէն ծանօթ
ինքզինք չի յայտներ, առանց ընդմիջումի եւ հետաքրքրութեամբ կ’ունկնդրէ միայն։

Երբեմն անգործ մարդիկ ձայն մը լսելու կամ զբաղելու համար, օրը քանի մը
անգամ կը վերցնէին հեռաձայնին ընկալուչը։

Դառնալով մեր երեք զրուցակիցներուն, երրորդ՝ անկոչ հիւրը վերի յիշուած
տեսակներէն ոեւէ մէկը չէր։ Ան պարզապէս հեռաձայնը պիտի օգտագործէր խօսելու
համար, բայց երկու տիկիններուն կողմէ պախարակուեցաւ իր ընդմիջումին համար։
Անոնք առաջարկեցին, որ ինք գոցէ հեռաձայնը եւ զիրենք ազատ ձգէ «կարեւոր» զրոյցը շարունակելու համար։ Երրորդը չհանդուրժելով տիկիններուն, համարձակութեամբ շեշտեց անոնց զրոյցին ոչ-պիտանի ըլլալը եւ բարկացած ստիպեց անոնց, որ հեռաձայնը գոցեն։

Տիկինները, այս վէճէն պարտուած, գոցեցին հեռաձայնը․ սակայն անոնցմէ մէկը, խիստ ազդուած երրորդին յանդիմանութենէն, օրեր շարունակ ընկալուչը կը վերցնէր, գուցէ նոյն ձայնին հանդիպէր եւ իր վրէժը լուծէր…։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՃԱԲՈՆԱԿԱՆ ՀԱՅՔՈՒ (Ը․)

Ծ․ Թ․ ՊԱԼԵԱՆ

ԻԹ․
Նռան հատիկները մէկ-մէկ փրցուց,
Արիւնագոյն հիւթը հանեց, զանոնք ճզմելով։
Խմեց կեանք տուող ջուրի պէս։

Լ․
Շէնքը հարիւր տարի առաջ կառուցուած․
Բնակիչները գնչու են –
Բնիկներուն թոռները չեն։

ԼԱ․
Հայելիին մէջ նայի՛ր։ Այո, դուն ես։
Շէյքսփիրին 18րդ սոնեթը կրնաս հիմա արտասանել։
Բայց քիչ առաջուան պատահածը չես յիշեր։

ԼԲ․
Երբ մարդու ձեռքերն ու ոտքերը ներկայ չեն,
Մանր ձուկերը, գորտերն ու օձերը կը տիրապետեն
Բրինձ թափուած ջրոտ դաշտի տարածքին։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՓՈՂՈՑԸ ԳՈՅՆԶԳՈՅՆ

ԼԵՌՆԱ ԳԱՐԱԳԻՒԹԻՒՔ

Այն փողոցը, ուր մանկութիւնս, պատանեկութիւնս էր անցեր, առաւօտուն ուրիշ եռուզեռ մը ունէր, իրիկունը՝ ուրիշ: Կէսօրուան ժամերը հանդարտ էին, ընդհանրապէս տունը կ’անցնէին: Տան գործերը կը կատարուէին, տանտիկինները ճաշերը կ’եփէին: Մանուկները կը սպասէին, որ արեւը մարը մտնէր, որպէսզի փողոց ելլէին խաղալու համար:

Մենք՝ մնայուն բնակիչներս, թաղին ներսիններն էինք, իսկ դուրսինները վաճառորդներն էին, որոնք ամէն տեսակ ուտելիք, ապրանք կը բերէին թաղին բնակիչներուն, մինչեւ անոնց ոտքը: Այն ժամանակ, ինչպէս հիմա, թէ կանխիկ, թէ ապառիկ առեւտուր կ’ըլլար: Կանխիկ կ’աշխատէին անոնք, որոնք սննդեղէնի գործ կ’ընէին եւ ընդհանրապէս կը ժամանէին առաւօտեան ժամերուն, իսկ ապառիկ կ’աշխատէին անոնք, որոնք կերպաս, ծածկոց, հագուստ-կապուստ կը ծախէին եւ կու գային շաբաթը մէկ կամ երկու անգամ իրիկուան ժամերուն, արեւը մարը մտնելէն ետք:

Հիմա առտու է. քիչ ետք պիտի անցնին մածունավաճառը, կաթնավաճառը: Ահա՛

կու գայ մածունավաճառը: Գիւղացի պուլկար մը, բաց գոյն մորթով, կապոյտ աչքերով, քասքէթը գլխուն, նիհար, բարձրահասակ ծերունի մը. ուսերուն դրած է փայտէ ձող մը եւ ձողին երկու ծայրերը նժարներուն վրայ մածունով լեցուն երկու լայն չաւելաներ (աման) կան: Իւրաքանչիւր փողոցի համար երկու չաւելան բաւարար է: Մածունը թանձր է եւ վարպետը դանակով կը կտրէ ու ծեփիչով մը կը դնէ տանտիկիններուն իրեն երկարած ամաններուն մէջ, աւելցնելով մածունին սերն ալ:

Ան փողոց կը մտնէր պոռալով․

– Եողո՜ւրդ-ճի՜, եողո՜ւրդ-ճի՜:

Ու ձայնը հետզհետէ կը տկարանար եւ կը կորսուէր, երբ դուրս ելած ըլլար փողոցին միւս ծայրէն: Անոր ելքի ձայնին կը յաջորդէր ձկնավաճառին ձայնը: Ան ալ, մածունավաճառին նման, ձող մը դրած ուսերուն, որուն ծայրի չաւելաներուն մէջ ձուկեր եւ ձկնեղէններ կային, կը յառաջանար փողոցէն: Այս մէկը յոյն էր. կը խօսէր թրքերէն, ուր զգալի էր երանգը յունարէնի առոգանութեան․

– Մատամա՜, փալուկլարի՜մ չո՜ք թազէ (Տիկի՛ն, ձուկերս շատ թարմ են):

Թաղին բնակչութեան մեծամասնութիւնը յոյն էր: Ինծի տարեկից կամ ինձմէ մեծ հինգէն աւելի ընկեր-ընկերուհիներով կ’անցընէի ժամանակս։ Ապրած եմ արկածախնդրութիւններ, որոնք մէկ գիշերուան մէջ վերածուած են դառն յիշատակներու. այդ մէկ գիշերուան մէջ անոնց տեղ մնացին դատարկուած, ամայի տուներ․․․:

Ձկնորսին մեկնումով փողոցին մէջ կը տարածուէր գարշահոտութիւնը: Ձուկերուն Ջուրը կը կաթկթէր ձուկերուն ամաններէն եւ փողոցին երկայնքին, քայլ առ քայլ կը տարածուէր, մինչեւ որ վեր բարձրացած արեւը զայն չորցնէր:

Կէսօր եղած է եւ թաղեցիները քաշուած են տուներէն ներս: Արեւուն ճառագայթները շատո՜նց տաքցուցած են եթերին խաւերը եւ թափանցած քաղաքէն ներս: Փողոց ելլել կարելի չէ կիզիչ արեւուն տակ: Շատեր իրենց պատուհանները գոցած են հաստ վարագոյրներով: Փայտաշէն տուներն ալ փակած են իրենց կանաչ-կարմիր փեղկերը: Տանտիկիններ մտած են խոհանոց եւ ճաշերուն հաճելի բուրմունքը դուրս կ’ելլէ պտղատու պարտէզներու դռներէն:

Եռուզեռը պիտի սկսի իրիկունը, աւելի գունաւոր ե՛ւ մտերմիկ, եւ կամ մտահոգիչ:

Ժամը հինգ եղած է: Արեւը շատոնց մարը մտած է ու մօտակայ յոյն եկեղեցիին կոչնակն ալ՝ ղօղանջած:

Ահա՛ կու գայ փերեզակը՝ հրեայ Մոիզը: Ան անպայման սուրճի դադար մը պիտի տայ Մատամ Սոֆիային կամ Օլկային շէնքին մուտքը, որ է ընդարձակ եւ զով:

– Մատամը՜մ, պուկիւն չոք եորուլտում, պիր աճը քահվէնէ եոք տեմէմ (Տիկինս, այսօր շատ յոգնեցայ, լեղի սուրճիդ «ո՛չ» չեմ ըսեր):

Ան շատ տարօրինակ կ’երեւէր հեռուէն. հաստ ակնոցով, ճաղատ գլխով, գիրուկ այս մարդը իր մէկ ուսին կը կրէր կանոնաւոր ծալուած, տեսակ-տեսակ, գոյնզգոյն կերպասներ, որոնց բարձրութիւնը գրեթէ երկու մեթրի կը հասնէր: Փերեզակ Մոիզը կը բանար, կը փռէր կերպասները տիկիններուն առջեւ: Բամպակէ, սաթէնէ, թաւիշէ կերպասները բոլորին աչքերը կը շլացնէին. տիկինները ինքզինքնին կ’երեւակայէին որպէս հիւրը ճաշկերոյթի մը կամ հարսնիքի մը: Մոիզը ապառիկ գործ կ’ընէր: Հաստ տետրակ մը ունէր, որուն իւրաքանչիւր էջը յատկացուած էր յաճախորդի մը: Խելացի ու խորամանկ էր ան, որ հետագային կերպասի առուծախը սկսաւ ընել ինքնաշարժով: Տետրակին մէջ տակ տակի գրուած թուանշանները իրարու վրայ կ’աւելնային, կը գումարուէին տոկոսի յաւելումով. ան կը գրէր մէկ, իսկ գումարումին արդիւնքը կը հասնէր տասի:

Ահա՛, թաղին արկածախնդրական խումբը կազմողներս՝ մենք՝ պատանիներս ալ երեւցած ենք: Կարգը մերն է. հասած է խաղալու ժամանակը: Գնդակով, քարով կամ առանց առարկայի մը, զանազան խաղեր մեզի կը սպասեն: Սակայն հազիւ թէ տաքցած կ’ըլլայինք եւ խաղին համին հասած, յանկարծ կը բացուէր տան մը ռէ տը շոսէ յարկին պատուհանը եւ միւպաշիրը (դատարանի պաշտօնեայ), որ թուրք էր, ձեռքը հաստ կոթով, շեղբը սուր, հաստ դանակով կը սպառնար.

– Կիտի՛ն պուրատան, կեավո՛ւր փիճլերի, փաթլաթըրըմ թոփունուզը (Գացէ՛ք հոսկէ, անհաւատի ապօրինի ծնունդներ, կը պայթեցնեմ ձեր գնդակը):

Մենք ասդին-անդին կը փախէինք, հաւատալով որ իրապէս ան փողոց պիտի ելլէր ու դանակով պիտի վազէր մեր ետեւէն: Ինչո՞ւ ո՛չ: Մեր ծնողքը յաճախ կը պատուիրէր, որ չխաղայինք անոր պատուհանին մօտ: Կ’երթայինք:

Գացինք: Գոյնզգոյն էր մեր փողոցը, ուր անցաւ մանկութիւնս, պատանեկութիւնս ընկեր-ընկերուհիներուս հետ: Շատ մը փողոցներու նման այս փողոցն ալ պարպուեցաւ իր մնայուն բնակիչներէն եւ անոնց տեղ եկան անծանօթներ, որոնց հետ չկրցանք մտերմութիւն հաստատել: Ճար չկար. օր մը ընտանիքիս հետ հեռացայ այն թաղէն: Յիշատակներս ձգեցի փողոցի քարերուն, սալայատակին, մայթերուն վրայ: Ժամանակով այն յիշատակները կոխկռտուեցան անծանօթներու կողմէ, որոնց հետ չհաշտուեցայ: Գոյնզգոյն ապրումներուս կողքին քանդակուեցան միւպաշիրին եւ անոր նմաններուն տգեղ, կախ երեսները եւ մէկ ալ վերաբերմունքը՝ դանակը իրենց ձեռքը:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՏԱՍՆՄԷԿԻԿ (Գ․)

ՍԳԱՐԱ ՆԱՈՒՄԱՆ

Արեւ
Վերջապէս վերստին
Ան կը փայլի
Կ’արթնցնէ ինչ որ մեռաւ
Գարուն

Արեւ
Լոյս է
Կը ցրուէ շուքերը
Ծագի դուրս սեւ ամպերէն
Պայծառութիւն

Արեւ
Ետ մնաց
Նաեւ կեանքիս մէջ
Փառաւոր ժամանակ փայլուն լոյսի
Գարուն

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՄԱՅՐԵՆԻ ԼԵԶՈՒԻ ՕՐ

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Մենք շատ կը սիրենք մեր մայրենի լեզուն
Բայց չենք գործածեր
Մենք կը պաշտենք մեր մայրենին
Բայց կ’անտեսենք
Մենք սրբութիւն հռչակած ենք զայն
Բայց ամէն վայրկեան կ’անպատուենք
Մենք կը մեռնինք անոր համար
Բայց զայն ամէն օր ամէն ժամ ամէն վայրկեան կը սպաննենք
Մենք մեր անձը կրակի կու տանք անոր համար
Բայց մայրենին ամէն բանէ առաջ կրակի մատնած ենք
Մենք կը սիրենք ճարել մայրենիի հայրենիի մասին
Բայց անոր համար ոչինչ կ’ընենք
Ոչ
Ինչ
Կը հալածենք գործածողները
Կ’անարգենք անով գրողները
Մայրենին մեր սրբութիւնն է
Բայց մեր բոլոր սրբութիւններուն պէս
Կեղծ է կեղծ
Եւ կ’ուզենք որ կեղծ մնայ
Ոտքի կոխան կ’ընենք մեր լեզուն
Այս է մեր սէրն ու պաշտամունքը
Ուրիշ ձեւերու չենք դիմեր
Իմ մայրենի
Սատկած լեզու
Կեաց անսասան
Կեաց սատկած
Քեզ պիտի զմռսենք
Աս վիճակիդ մէջ
Բայց դրամ չունինք

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: