ՀԻՄՄԻ ԷԼ

ԵՓՐԵՄ ՍԱՐԳԻՍԵԱՆ

Հիմմիլ էլ կլլէնգ եխպայր հիմմի էլլ
Յէրփ մեր դշնամին իր սուռն է խօթէլ
Իր ոռհասական սուռը մեր քըլխին
Ականչ ջի թընում մէր լաձուկօծին
Ասսսաձեգ եխպայրք հայյէր իիիիիիինջ չանենք
Հիմմի էլ կլլէնգ
Ասսսաձեգ եխպայրք հայյէր իիիիիիինջ չանենք
Հիմմի էլ կլլէնգ
Թող կըլլէ դունչը անդամալույծը
Կամ ոռոնց քած է դշնամու ձագը
Փայձ մէնգ վօր ջունինգ յօքի ու խիղճ գաչ
Եկ անւախ ելլէնգ դշնամու արաչ
Քօնէ մէր բարգը մահով ետ խլլէնգ
Ու այսպես կլլէնգ

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

ԱՒԱՐԱՅՐ

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Այսօր ալ Աւարայր է
Ամէն տեղ Աւարայր է
Աւարայրը անցեալ պատմութիւն չէ հա
Ներկայ է
Ապրիլ քսանչորսը նոյնպէս
Սարդարապատը նոյնպէս
Արցախի պատերազմը նոյնպէս
Մնացեալները յիշելու պէտք չկայ արդէն
Գիտէք մեր պատերազմները չեն դադրած
Ու չեն ալ դադրիր
Երէկ այսօր վաղը
Նոյնն են
Կրակները չեն մարիր
Ճակատներուն միշտ խնդիր կայ
Աս բոլորը շատ աղէկ
Աս բոլորը ամէն տեղ կրնաք լսել ըսել փսխել
Միայն թէ այս բոլորին դիմաց
Մեր հոգն անգամ չէ
Ժամանակը չէ՞ որ
Աս բոլորը ըսելէ ետք
Բարձրաձայն խնդալով
Հահահահահա
Քահքահքահքահ
Ըսենք
Մեր հոգը չէէէէէէ
Մեր հոգը չէէէէէէ
Եւ ձեռքերնիս միացուցած
Ահիւ եւ դողութեամբ
Երկիւղիւ եւ հաւատով
Բարձրաձայն գոչենք
Մեր անհոգութեան մէջ ոչ ոք կրնայ մեզ խախտել
Ոչ հրեշտակները
Ոչ մարդիկը
Ոչ սուրը
Ոչ հուրը
Ոչ ջուրը
Ոչ հացը
Ուխտել ենք կռուել
Այս անհոգութեամբ մեռնել
Համոզուած ենք որ
Միայն անհոգութեամբ կայ
Հայոց փրկութիւն

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՃ ՊԱՏՈՒՄՆԵՐ ԵՒ ԽՈՀԵՐ (12)

ՍՕՍԻ ՄԻՇՈՅԵԱՆ ՏԱՊՊԱՂԵԱՆ

***
«Պատմէ՛», կ՚ըսես՝ կը պապանձիմ։ «Աքցանով իսկ բառերդ կարելի չէ քակել շրթներէդ», կը նեղուիս։ Խօսքս ներս կու գայ, կը խառնէ, խառնշտկէ, տեղ կ՚որոնէ, որ բոցկլտանքով մը արձակէ էութեանս մութ անկիւններէն բարձրացող ձայները, որոնք գոռ ալինքներով կ՚ելլեն ու կը զարնուին ներսի վանդակիս։ «Խօսէ՛», կը կրկնես. օղակս կը նեղնայ, կը քայքայուի ու կը դառնամ անմարմին, որ եթէ լեզու կտրի, վստահ եմ, անսանձ ձիու պիտի նմանի, որ կը սլանայ լեռն ի վեր, սարն ի վար, մերթ սեպալանջերու կը հանդիպի, մերթ հարթավայրերու։ Կ՚ուզեմ հասնիլ ձեւէն իմաստին, թիւէն անհունին. կ՚ուզեմ սանձել հեղեղս, հասնիլ խորհուրդին… մինչ այդ կը պապանձիմ։

***

Հինի եւ նորի կռիւ.
հինը հիմնովին քանդելու եւ նորը մուծելու տենչ։
Այն ինչ որ հինէն կու գայ՝ դո՜ւրս… հնաձե՜ւ,
նորն ալ ո՛չ գոյն ունի, ո՛չ համ, տեսքն ալ բանի չի նմանիր… նորագի՜ւտ.
հի՞ն թէ նոր՝
հնամաշ, նորանոր,
հի՞ն թէ նոր՝
հնհնուք, նորելուկ,
հի՞ն թէ նոր՝
հնածին, նորածին,
հի՞ն թէ նոր՝
հնատիպ նոր,
նորահին։

***

«Աչքէ հեռու՝ սրտէ հեռու», կը կրկնէր յաճախ մեծ մայրս, երբ լուրը հարազատին ուշանար։
Աչքը չտեսաւ, սիրտը խամրեցաւ ու լուռ կարօտը ծնաւ։
«Աչքէ հեռու՝ սրտէ հեռու» խօսքը ի զօրո՞ւ է այսօր ալ, երբ մեր զգայարանքին եկաւ փոխարինել համակարգիչին աչքը։ Հիմա կը թուի, թէ հեռու չեն սրտերը, չէ՞ որ կը տեսնեն զիրար հարազատները։
Սիրտս, սակայն, անյագ օրկան, չի գոհանար լոկ տեսութեամբը հարազատիս ու մեծ մօրս կարօտը կու գայ խառնուիլ իմինիս եւ լո՜ւռ-լուռ հասակ կ՚առնէ։

***

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, նոյնացնելու համար մասնաւոր աշխարհդ
ընդհանրականին։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, չզգալու համար միապաղաղը, դատարկն ու լերկը,
պարապն ու մերկութիւնը ծառին. չսպասելու համար գարնան, ապրելու շնորհուած պահը, ցնծալու հարս եղեամով, զգալու ջերմութիւնը ցուրտին։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ, չսոսկալու համար ամպրոպաշունչ քամիէն. ընտելանալ, ախորժիլ, սիրել։

Ձիւնեմարդ պէտք է ըլլալ՝ ճերմակին մէջ ծիածանուելու։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆՀԱՍՑԷ ՆԱՄԱԿՆԵՐ

Ա. ՆԵՐՔՆՆԱԴԱՏԸ


ԹԱԼԻՆ ԿԷՐԷՔՄԷԶԵԱՆ

Բարեւ, սիրելիս,
Ես եմ նորէն,
Քեզ կը փնտռեմ։

Քննադատը մէջդ նստած
Պիտի մեռնի՞ կը կարծես։
Պիտի աճի օրէ օր
Օրհնութեան պէս մեծազօր,
«Այսպէս ըրէ», «Այնպէս ըրէ»՝ պիտի ըսէ
Օր մը քեզի ինք, օր մըն ալ դո՛ւն իրեն.
Փոխն ի փոխ։
Երանի թէ լեզու գտնէք,
Գլուխ գլխի խօսակցիք։
Օր մը ան քեզ ապտակէ,
Օր մըն ալ դուն զինք։
Օր մը այսպէս, օր մը այնպէս,
Օրօրուելով շորորուելով,
Զիրար գտնէք, հանդիպիք,
Իրարու խուլ, իրարու համր չմնաք միշտ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԳԵՏՆՈՒՂԻ 4

ԱՍՈՒՆ

Կապ-անկապ
աչքը քթթեց՝ «այո» ըսաւ,
աչքն ու բերանը ծռմռեց՝ «ոչ» ըսաւ,
գլուխը հասաւ օգնութեան՝ արտայայտեց անորոշութիւնը,
այս բոլորը կապուա՞ծ էին իր երթին, թէ կեանքի ուղիին…
նայուածք-հայեացք ապակի են,
հո՛ն, աչքերը չունին մտքի փոխանցում,
յարաբերութիւն չկայ, յարաբերակցութիւնն է կապը
տարօրինակ համադրում է հանդիպում-հեռացումը․
ինք դարձած է այլօրինակ լեզու մը յարաբերութեան.
քարափին կանգնած դիտէ, որքան որ կրնաս,
շուրջդ, ներսդ, մէջդ, հետդ,
անուղիղ, անհորիզոն դատարկութիւնն է
յոգնած, վազվզող դէմքերուն
ճամպրուկը արեւ բերած է
նեխած, խոնաւ հատուածին,
շարունակէ երթդ անորոշ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՆԿՈՉ ՀԻՒՐ

ՄԱՐԻՆԱ ՊՈԶԵԱԳԱԼԵԱՆ ՊԱԶԱՐՊԱՇԵԱՆ

Երկու տիկիններու միջեւ աննիւթ զրոյցը ընդհատուեցաւ երրորդ եւ օտար անձի
մը կողմէ։ Երրորդը, որ քառորդ ժամ ակամայ ունկնդրած էր անոնց անբան, «նիւթ
կորկոտ» չունեցող եւ քիչ մըն ալ անմակարդակ հեռաձայնային զրոյցը, համբերանքը հատած միջամտեց եւ զանոնք պախարակելով խնդրեց, որ վերջ տան իրենց շատախօսութեան եւ գոցեն հեռաձայնը։

Այդ օրերուն հեռաձայնի գիծերու խանգարում կար եւ հեռաձայնի կապերուն
կարելի էր անկոչ հիւր մը ունենալ։ Երբեմն անկոչ հիւրը ծանօթ կ’ըլլար եւ զրոյցը
խմբային կը դառնար։ Անշուշտ ծանօթներուն ալ տեսակները կան։ Ամէն ծանօթ
ինքզինք չի յայտներ, առանց ընդմիջումի եւ հետաքրքրութեամբ կ’ունկնդրէ միայն։

Երբեմն անգործ մարդիկ ձայն մը լսելու կամ զբաղելու համար, օրը քանի մը
անգամ կը վերցնէին հեռաձայնին ընկալուչը։

Դառնալով մեր երեք զրուցակիցներուն, երրորդ՝ անկոչ հիւրը վերի յիշուած
տեսակներէն ոեւէ մէկը չէր։ Ան պարզապէս հեռաձայնը պիտի օգտագործէր խօսելու
համար, բայց երկու տիկիններուն կողմէ պախարակուեցաւ իր ընդմիջումին համար։
Անոնք առաջարկեցին, որ ինք գոցէ հեռաձայնը եւ զիրենք ազատ ձգէ «կարեւոր» զրոյցը շարունակելու համար։ Երրորդը չհանդուրժելով տիկիններուն, համարձակութեամբ շեշտեց անոնց զրոյցին ոչ-պիտանի ըլլալը եւ բարկացած ստիպեց անոնց, որ հեռաձայնը գոցեն։

Տիկինները, այս վէճէն պարտուած, գոցեցին հեռաձայնը․ սակայն անոնցմէ մէկը, խիստ ազդուած երրորդին յանդիմանութենէն, օրեր շարունակ ընկալուչը կը վերցնէր, գուցէ նոյն ձայնին հանդիպէր եւ իր վրէժը լուծէր…։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՃԱԲՈՆԱԿԱՆ ՀԱՅՔՈՒ (Ը․)

Ծ․ Թ․ ՊԱԼԵԱՆ

ԻԹ․
Նռան հատիկները մէկ-մէկ փրցուց,
Արիւնագոյն հիւթը հանեց, զանոնք ճզմելով։
Խմեց կեանք տուող ջուրի պէս։

Լ․
Շէնքը հարիւր տարի առաջ կառուցուած․
Բնակիչները գնչու են –
Բնիկներուն թոռները չեն։

ԼԱ․
Հայելիին մէջ նայի՛ր։ Այո, դուն ես։
Շէյքսփիրին 18րդ սոնեթը կրնաս հիմա արտասանել։
Բայց քիչ առաջուան պատահածը չես յիշեր։

ԼԲ․
Երբ մարդու ձեռքերն ու ոտքերը ներկայ չեն,
Մանր ձուկերը, գորտերն ու օձերը կը տիրապետեն
Բրինձ թափուած ջրոտ դաշտի տարածքին։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: