ԳԵՏՆՈՒՂԻ 5․

ԱՆՏՈՒՆ ՃԱՄԲՈՐԴ

ԱՍՈՒՆ

«Ղարիպ ախպեր, – յուշեց միտքս. –
«Անտուն ախպեր, արի մեր տուն»,
բուք-բորան է,
բուք-բորանին չե՞ս երթար,
մնայուն է կայանդ
քարափին,
լաւագոյն թաղամասի բնակիչ
զբօսաշրջիկներ, այցելուներ,
անկոչ հիւրեր քեզի այցելու.

Ծուարած է անկիւն մը,
գնացքին երթէն խանգարուած
ձայն, մեկնումի սուլոց ու հով,
որմէ՞ փորձէ պաշտպանուիլ…

Ախպե՞ր, ինչպէ՞ս
դիմագիծդ անգամ չ’երեւիր.
տուն ունենալ փորձե՞ր ես,
քու մինակդ թաղելու,
թէ գոհացած՝
հաւաքական մենութեամբ.
Ո՛չ նամակատուփդ կը լեցուի
քեզ չարչարող թուղթերով,
ո՛չ ալ ելեկտրատուփդ՝
անգոյն, անպէտք լուրերով.
կ’ապրիս վայրկեանը փախչող,
շիշ մը գինի անորակ,
ծխախոտի աւելցուք,
ու երբեմն ալ սանթիմներու խշրտուք
վաղուան հացդ հոգացող.
դեռ պէտք ունի՞ս այդ համին…
բանն ու պահանջքը դուռդ շատոնց չեն ծեծեր.
Ո՜վ հէգ ճամբորդ, ղարիպ ախպեր…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s