ԱՊԱԳԱՅԻ ԾՐԱԳԻՐ

ԼՈՒՍԻՆ ԳԱՍԱՐՃԵԱՆ
Դամասկոս, Ազգային Ս. Թարգմանչաց Ճեմարան, 11րդ կարգ

Ամէն օր նոր մանուկ մը կը ծնի, անոր հետ նոր փափաք եւ նոր միտքեր կը ծնին: Մարդը իր ապագան պզտիկուց կը սիրէ դասաւորել եւ կը մտածէ, թէ ի՞նչ պիտի ըլլայ ապագային այս աշխարհի մէջ: Յոյս մը կամ փափաք մը իրականացնելու ճամբան դիւրին չէ, շատ երկար ճամբայ մըն է:

Ես տասնվեց տարեկան աղջիկ եմ եւ շատ կը սիրեմ փափաքներուս համար մտածել․ ի՞նչ պիտ ըլլամ ապագային: Կը նստիմ եւ կը դասաւորեմ միտքիս մէջ ամէն ինչ: Առաջին քայլս պաքալորիային բարձր նիշեր հաւաքելով փայլուն անձ մը ըլլալն է: Առաջին քայլիս ու այս երկար ճամբայիս, որ զիս փափաքներուս կը հասցնէ, գլխաւոր վայրը ինքը դպրոցն է: Բայց ասիկա դիւրին չէ, միայն դպրոցը առանձին չէ, որ կը հասցնէ ուզած տեղս, այլ պէտք է սորվիլ, աշխատիլ եւ յոգնիլ բոլոր նիւթերուն համար, որովհետեւ ամէն մէկ նիւթ մեր կեանքէն մաս մըն է:

Ես աղջիկն եմ այն անձերուն, որոնք դժուարութիւններէ անցան: Ժամանակ մը եկաւ, երբ քաղաքը շատ գէշ վիճակի մէջ էր եւ մարդիկ սկսան ըսել, թէ քաղաքին վիճակը շատ դժուար եղաւ: Բայց այն անձերէն եմ, որոնք իրենց փափաքներէն բան մը չզիջեցան։ Յոյսերուս վրայ յոյս մը աւելցուցի, որ օր մը պիտի գայ եւ ամէն ինչ պիտի շտկուի, մարդ իր ամբողջ կեանքին մէջ միշտ ուրախ չի մնար, ոչ ալ՝ միշտ տխուր: Կեանքին մէջ ամէն ինչ պիտի փորձես, որ կեանքը զգաս: Շատեր համոզուեցան, ուրիշներ կ’ըսէին, որ շատ կ’երազեմ: Տարիները անցան եւ մեր քաղաքը կամաց-կամաց իր կայուն վիճակը գտաւ․ երազներս կատարուեցան:

Այստեղ ես 10րդ էի եւ արդէն այն տարիքն էի, որ նպատակներս յայտնի պիտի ըլլային ինծի: Ես շատ ուրախ էի համբերութեան համար եւ ոչ մէկ օր ըսի, որ այս օրը պիտի չգայ, որ փափաքներս պիտի կատարեմ: Ընդհակառակը՝ շարունակեցի սորվիլ եւ աշխատիլ դասերուս համար եւ հասայ 11րդ դասարան եւ հիմա յաջորդ տարուան կը սպասեմ պաքալորիայի, որ սորվիմ, աշխատիմ եւ փափաքներուս առաջին քայլը առած ըլլամ:

Ես կեանքէն սորվեցայ, որ մարդուն դիւրութեամբ բան մը չի գար․ «գործեր» կան, որ օգտակար կը դառնան փափաքներու հասնելուն: Անոնք են՝ յոգնութիւն, աշխատանք եւ համբերութիւն:


ԺԱԳԼԻՆ ՆԵՐՍԷՍԵԱՆ
Դամասկոս, Ազգային Ս. Թարգմանչաց Ճեմարան, 11րդ կարգ

Փափաքը անձի մը մտածումներուն եւ յոյսերուն իրականութիւնն է կեանքի մէջ: Ամէն անձ ծաղիկ տարիքէն հեռուն նայելով ապագան կ’որոշէ, իր փափաքը. ուսում կամ գործ կամ երաժշտութիւն: Միայն թէ անձի մը փափաքը չ’իրականանար առանց յոգնութեան եւ դժուարութեան: Փափաքս է ատամնաբոյժի ճիւղը կարդալ եւ ըլլալ բժշկուհի, որ կարենամ ապագային օգտակար դառնալ քաղաքիս, հայ ազգիս եւ ամէն անձի, որ կարօտ է օգնութեանս, եկող սերունդները կարենան նկատել  փորձառութիւնս, կարենամ օգտակար դառնալ իրենց մտքի զարգացման եւ իրենք ալ կարենան յաջող անձեր ըլլալ ապագային:

Վերջապէս կը յուսամ Աստուծոյ օգնութեամբ եւ ընտանիքիս գուրգուրանքով հասնիլ բարձր մակարդակի եւ գոհ ըլլալ բարձր մակարդակէս:


ՆԱԹԱԼԻ ԳԱՐԱՄԱՆՈՒԿԵԱՆ
Դամասկոս, Ազգային Ս. Թարգմանչաց Ճեմարան, 11րդ կարգ

Ես շատ կը սիրեմ գործարար կին ըլլալ, երբ մեծնամ: Աշխատիլը շատ կը սիրեմ եւ ժամանակս շատ պարապ չեմ ուզեր անցընել։ Կը սիրեմ ընկերութիւն մը ունենալ եւ այդ ընկերութեան մէջ ապրանք մը արտադրել, դուրս տանիլ եւ ծախել: Ասկէ զատ ես շատ կը սիրեմ գծագրել եւ կ’ուզեմ, որ, երբ մեծնամ, լաւ սորվիմ, որովհետեւ լաւ ուսումը կրնայ ինծի գործ տալ: Փափաք ունիմ ճամբորդել Իտալիա եւ պզտիկ գործատեղի մըն ալ այնտեղ հիմնել, քաղաքս դառնալ եւ անշուշտ նոյն բանը Հայաստան ընել: Այս բանը միտքս է եւ շատ կը սիրեմ զայն իրականացնել։ Կան օրեր, որ միտքս կը փոխեմ եւ ուրիշ բանի մասին կը մտածեմ, բայց ետ կը դառնամ եւ նոյն գործը կ’ուզեմ աշխատիլ, որովհետեւ կը զգամ, որ այս գործը ինծի շատ կը վայելէ․ շատ մը մարդիկ ալ արդէն ասանկ կ’ըսեն ինծի:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s