ԼԵՒՈՆ ԶԱՒԷՆ ՍԻՒՐՄԷԼԵԱՆ (1905 – 1995)

Քէնսըսի (Մ.Ն.) երկրագործական Պետական Գօլէճին մէջ, հանգիստի պահուն։

Քէնսընի կաթնարանին մէջ՝ աշխատանքի պահուն։

Խրիմեան Գիւղատնտեսական Մատենաշար, Անկորական Թիֆթիկի Այծը, Սեպուհ Ստեփանեան, Աղեքսանդրիա, 1932։

ԱՐԱՔՍԻ ԵԱԵԱ

ԱՆԻ ՊԱՐՈՆԵԱՆ

Մօրաքրոջս ամուսինը՝ Սմբատ քեռայրս, հօր կողմէ ակնցի էր: Ակն. հին ժամանակներու երազային քաղաքը…: Շատ մը բանաստեղծներու ծնունդ տուած, շատ մը բանաստեղծներու ներշնչման վայրը…: Իր հոյակապ բնութեամբ, արգասաբեր հողերու տէր Ակնը իր զուլալ ջուրերով զովացուցած էր մեր նախնիները: Ահաւասիկ այս հողերուն վրայ ծնած էր քեռայրիս հայրը՝ Յակոբ աղան։ Կեանքի դժուարին պայմանները անշուշտ անոր ընտանիքին ալ հասած էին: Բալանճեան ընտանիքը եկած ու հաստատուած էր Պոլիս, հացի դրամի համար: Հացի դրամը արդէն անոնք կը շահէին, նոյնինքն հացը ծախելով: Փռապան Յակոբ աղան անշուշտ կ’ուզէր ընտանիք կազմել: Այսպէս դուռ-դրացիի նախաձեռնութեամբ կ’երթան խնդրելու Արաքսի եաեային (մեծ մայրիկ) ձեռքը:

Արաքսիին ընտանիքը, պոլսեցի, համեստ պայմաններու տէր մարդիկ, սիրով կ’ընդունին այս աշխատասէր տղուն առաջարկը: Հաւանաբար խորհած էին, թէ հացը արդէն միշտ գոյութիւն ունի փռապան Յակոբին տունը, ուրեմն միւս բաներն ալ կամաց-կամաց կ’ըլլան: Այսպիսով նշանախօսութիւնը կը կատարուի: Արդէն այդ թուականներուն ո՞վ պիտի հարցնէր Արաքսիին կարծիքը:

– Արաքսի, աղջիկս, նայէ՛, ձեռքը հաց բռնող մարդ է,- կ’ըսէր հայրը:

– Այո՛, գիտեմ, հայրիկ, ամէն օր հաց կը ծախէ:

– Այդ իմաստով չըսի, ամբարտաւանութիւն մի՛ ըներ, Արաքսի, այս վախտին (ժամանակին) միլլէթը (ժողովուրդ) նեղ պայմաններու մէջ կ’ապրի, փարա շահող մարդ գտանք, կը բաւէ, հէ՛:

Արաքսի անձայն, սակայն շատ սրամիտ աղջիկ մըն էր: Շատ գեղեցիկ չէր, կը սիրէր երաժշտութիւնը եւ իսկապէս տաղանդ ունէր: Բարեկամի մը օգնութեամբ սորված էր քանոն նուագել: Յաճախ կը նուագէր թրքական երաժշտական օրինակներ: Արդէն այդ թուականներուն մեծամասնութեամբ հայ յօրինողներ էին, որոնք թրքական երաժշտութիւն կ’արտադրէին:

Հարսանիքը կատարուեցաւ Պաքըրգիւղի Ծնունդ Ս. Աստուածածնայ Եկեղեցւոյ մէջ: Արաքսի Յակոբին կինը դարձաւ: Սիրեցին մէկզմէկ կամ ոչ՝ չեմ գիտեր. կրկին այդ թուականներուն, մէկզմէկ սիրելը կարծեմ հրամանով էր: Բախտաւորուեցան մանչ զաւակով մը, որ Սմբատ կոչեցին: Իր ընտանիքը ամէն կարելիութիւն ի գործ դրաւ զինք լաւագոյն տեղ հասցնելու համար:

Ան յաճախեց շրջանի ամենալաւ ուսումը ջամբող Պէզազեան Վարժարանը: Ունեցաւ ընկերներ, որոնք աւելի ուշ հասան շատ լաւ դիրքերու, դարձան բժիշկ, իրաւագէտ եւ այլն: Տիկին Արաքսի, միշտ հնազանդ իր ամուսնոյն, այլես չնուագեց իր քանոնը: Ամէն ինչ Յակոբ աղային ուզածին պէս ըրաւ: Որքա՞ն ճիշդ է՝ չեմ գիտեր, սակայն ակնցիներուն համար կ’ըսուի, թէ կծծի մարդիկ են: Ահա՛, իմ մտքիս մէջ մնացած կարճ մէկ-երկու հարցում, որ կը յիշէր Արաքսի եաեան: Իրենց այցելութեան եկող հիւրերուն՝

– Սուրճին վախիտը անցաւ, թէյ մը կը խմէի՞ք:

– Նարի՞նջ մի կ’ուզէք, չէնէ մի նումայ:

Յակոբ աղան ի՜նչ հիւրասէր մարդ է եղեր…

Սմբատ քեռայրս մեր տունը փեսայ եկաւ, իր հետն ալ բերաւ մէկ հատիկ մայրիկը՝ Արաքսի եաեան: Յակոբ աղան մահացած էր արդէն: Մեր քով ապրեցաւ երկար տարիներ, մենք շատ սիրեցինք զինք: Ճերմակ ժանեակով սեւ զգեստ մը կը հագնէր: Երկար զգեստին փէշին ծայրը մատ մը ժանեակը անպայման պէտք է երեւէր: Ան եկող-գացողին հետ կը շաղակրատէր, բայց միշտ զուսպ էր: Իրիկուան ժամերուն զիս քովը կը կանչէր ու կ’ըսէր.

– Անի, հատէ ռատիօն բաց, ֆասըլը պիտի սկսի:

Ֆասըլը՝ թրքական երաժշտութեան տեսակ մըն էր, երկսեռ երգչախումբին կ’ընկերանային երաժշտութեան գործիքներ, որոնց մէջ շատ յայտնի էր քանոնին ձայնը:

Արաքսի եաեան իր ծեր ձեռքերով կարծես քանոն կը նուագէր այդ պահուն: Դէմքին վրայ նստած կ’ըլլար ժպիտ մը: Ան իր հօրենական տան մէջ ապրած օրերը կը վերյիշէր:

Բնական է, որ մարդ կ’ապրի զանազան տեղեր, կ’ունենայ աղուոր կամ գէշ օրեր. այս բոլորը կը պահէ իր սրտին, իր յուշերուն մէջ, սակայն ինքն իրեն կ’ապրի հոն, ուր իր անձը երջանիկ զգացած է: Հո՛ն, իր մտքին մէջ կը վերականգնէ վայր մը, որ ոեւէ մէկուն ծանօթ չէ: Ըստ իս, Արաքսի եաեային այդ անծանօթ վայրին մէջ կը բնակէին քանոնը եւ իր երազները:

Ան խոր ծերութեան մէջ հրաժեշտ տուաւ մեզի: Այսօր այցելեցի իր գերեզմանը․ վարդենի մը ու բալենի մը իրարու փաթթուած շուք կու տային իր շիրմին: Խորհեցայ, որ այս երկու տարբեր ծառերը, երկու տարբեր նուագարաններու նման, ներդաշնակ բուն մը հաստատած էին Արաքսի եաեային շիրմին քով:

Հողդ թեթեւ ըլլայ, Արաքսի եաեա:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱՄՀՈՏ

ՆՈՐԱ ՊԱՐՈՒԹՃԵԱՆ

ցնցումէն ինկած գիծ մտաւ
սրսկում մը ուսերուն՝
ու չափաւոր շարժումներն իր սկսան
զրահապատ իր մարմնային ողբերգութեան հաճեցաւ
մորթուեցաւ տարակոյսի սեղանին անկախութիւնն շնորհքի
որ լոյսի պէս՝ օրէնք չունի
ու ծերացած վարժանքը տարփակենցաղ
գուբին մէջէն կշռութաւոր առկայծեց
համը հոտը երբ փախան

պիտի
պիտի՛ հասկնայ չկաներու աշխարհին պուպրիկներուն քալուածքը
կոտրած միսի
ոսկրացած ուղեղներու չափերուն մէջ թխմուած
օդին մէջ է բարիքն անպարփակելի
բայց գիծին վրայ կերպընկալ
որդնահար իր ոտքերէն
ուրի՛շ գոյն մը արիւնի կը հոսի
ան կը զզուի
մորթին հոտը լեզուին համը պախարակիչ անկեղծութեամբ
կ’աւարտին
հոն ուր
կարմիրը բխեցաւ ատենին
ու փրփրեցաւ լաւաներէն ժայթքելի
համին հոտին վերացումին ինքնաբաշխ
կեանքը անյագօրէն պայթեցաւ
գիծէն անդին գիծէն դուրս ու գիծէն վեր
ազատութեան յորդումով
որուն եռքը հալածուեցաւ միւսներէն

զսպանակի անզուսպ բաժին՝
անգամ մը լոկ ցնցուեցաւ
ու մնաց
համին հոտին զոհաբեր

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՀԱՅՐՍ՝ ԽՈՆԱՐՀ ՀԵՐՈՍ ՄԱՀՈՒԱՆ 20ՐԴ ՏԱՐԵԼԻՑԻՆ ԱՌԹԻՒ

ՄԱՐԳԱՐԻՏ ԱՍՈՅԵԱՆ-ԼԻՆՔ

Ի՞նչ կը նշանակէ «հերոս» բառը: Ըստ «Հայոց Լեզուի Նոր Բառարան»ին, հերոս բառը ունի հետեւեալ բացատրութիւնները․ «1. Հին Յունաստանի մէջ կը կոչուէին երեւելի մարդիկ՝ որոնց կը վերագրուէր աստուածային ծագում․ 2. Դիւցազ[ու]ն, քաջ, խիզախ, արի, կտրիճ․ 3. գլխաւոր դէմքը՝ անձնաւորութիւնը վէպի՝ պատմուածքի՝ ողբերգութեան՝ երկի մը: Օրուան հերոս՝ ա՛յն անձը՝ որ իր նշանաւոր գործով (լաւ կամ վատ) կամ աչքի ինկող իր յատկութեամբ կը գրաւէ ընդհանուր ուշադրութիւն» (Պէյրութ, 1992, էջ 1230):

Հայրս չունէր աստուածային ծագում, բայց խիզախ էր: Հայրս վէպի մը գլխաւոր դէմքը չէ եղած, բայց մեր ընտանիքի գլխաւոր անձն էր: Իր աչքի ինկող յատկութիւններն էին՝ քրիստոնէական խոր հաւատքը, պաշտամունքը մեր ազգային արժէքներուն եւ աւանդութիւններուն, երդուեալ հաւատարմութիւնը իր պաշտած կուսակցութեան, համեստութիւնը, անսահման սէրն ու գուրգուրանքը իր ընտանիքին հանդէպ:

Հայրս հերոսասիրտ, խոնարհ հերոս էր:

Ան ծնած էր 1905 թուականին, Վանայ նահանգի հիւսիսային կողմը գտնուող Գաւառ շրջանի Կղեր գիւղը, մեծ գերդաստանի մը մէջ: Հայրը՝ Ասատուր (կոչուած է նաեւ Ասօ), մայրը՝ Նանէ, ունեցած են Աբգար, Սեդրակ, Մարգարիտ, Աւետիս, Վրէժ եւ Քնարիկ անունով զաւակներ: Հայրս կրած է Աւետիս անունը, որով ան ծնած է Յիսուսի ծննդեան տօնի խթման գիշերը:

Ցեղասպանութեան ահուսարսափի օրերուն, ընտանեօք տարագրութեան ճամբան բռնած, Պարսկաստանէն անցնելով կը հասնին Պաղտատ, եւ, ինչպէս հարիւրաւոր հայ գաղթականներ, կը տեղաւորուին Իրաքի Պա’աքուպա քաղաքին վրաններուն տակ: Հոն կը մահանայ 102 տարեկան ծերունի մեծ հայրս՝ Ասօն: Այդ վրաններուն տակ գաղթական մանուկները Պաղտատի եկեղեցիի անխոնջ, հայրենասէր ուսուցիչներուն աշխատանքով կը սորվին հայերէն գրել-կարդալ եւ կը ծանօթանան հայ մշակոյթին: Փոքր հասակիս կը զարմանայի հօրս շատ գեղեցիկ ձեռագրին վրայ եւ իր ասմունքին, երբ քոյրերս ու զիս իր շուրջը հաւաքած դիւցազնական երկարաշունչ կտորներ կ’արտասանէր: Մանկութեանս ժամանակ չկային հեռատեսիլ կամ համացանց: Առաջին ելեկտրական գործիքը, որ ունեցանք, ռատիոն էր, որու միջոցաւ ուշ գիշերները արտասահմանի հայութեան նուիրուած բաժնին մէջ Հայաստանի ռատիոկայանէն հայերէն երգեր մտիկ կ’ընէինք:

Հայրս արագօրէն կը սորվի անգլերէն լեզուն եւ ապա կ’անցնի Իրաքի անգլիական Փեթրոլիում ընկերութեան (IPC) մէջ աշխատանքի, իբրեւ վարորդ եւ ինքնաշարժներու մեքենաները նորոգող աշխատակից: Ան կը հաստատուի նախ Պասրա քաղաքը, ապա՝ Քէրքիւկ: Քէրքիւկի մէջ 1943ին կ’ամուսնանայ մօրս՝ Արաքսի Մինասեանին հետ եւ կ’ունենան հինգ աղջիկ զաւակներ՝ Անահիտ, Մարգարիտ, Աստղիկ, Կիթառիկ եւ Յասմիկ: Մարգարիտ անունը իր քրոջ անունն էր, որ ծնունդէս կարճ ժամանակ առաջ մահացած էր:

– Վա՛յ, պրն. Աւետիս, հինգ աղջիկ, ինչպէ՞ս գլուխ պիտի հանէք:

Իր ընկերներուն այս հարցման հայրս միշտ կը պատախանէր․

– Իմ փեսաներս իմ տղայ զաւակներս պիտի ըլլան:

Հայրս իր զաւակները հայեցի դաստիարակելը, անոնց բարձր կրթութիւն առնելու փափաքը կատարելու համար ոչ մէկ ջանք խնայելը իր չարքաշ աշխատանքով երաշխաւորեց:

Մեր ընտանեկան հաւաքոյթներուն եւ խրախճանքներուն հայրս հանդէս կու գար իբրեւ Սայաթ Նովա. ամէն անգամ, երբ ան իր հրաշալի ձայնով կ’երգէր «Թամամ աշխարհ»ը ու մօրս կը նայէր, մօրս դէմքին մեղմ ժպիտ մը կու գար, որ ցոյց կու տար իր ներքին հրճուանքը:

Զաւակներուն մեծնալէն ետք ընտանիքով փոխադրուեցանք Պաղտատ։

Հայրս, մօրս հետ միասին, անսահման սէր ունէր ընթերցանութեան: Չկար նոր լոյս տեսած գիրք մը, որ հայրս չփորձէր ձեռք բերել: Գիրքերը կու գային Պէյրութէն։ Հայրս կը նախընտրէր, որ «հացէն պակաս մնայ եւ ոչ գիրքէն»․ այդպէս ալ միշտ կ’ըսէր: Մեր տան մէջ մենք ունէինք փոքրիկ գրադարան մը ու հաւաքածոյ մը հրաշալի գիրքերու՝ Ռաֆֆի, Ա. Ահարոնեան եւ շատ ուրիշներ։ Հայրս կը քաջալերէր իր շրջանակին մէջ եղող ծանօթ, բարեկամ երիտասարդները, որ գան եւ մեր գրադարանէն ընտրեն իրենց սիրած գիրքը, կարդալու եւ ապա վերադարձնելու պայմանով, այնպէս որ կային շատ գիրքեր, որ ձեռքէ ձեռք անցած էին: Հայրս միշտ կ’ըսէր, որ ամէն երիտասարդ պէտք է որ կարդայ Ռաֆֆիի «Կայծեր»ը, «Խենթը», «Սամուէլ»ը եւ Մալխասի «Զարթօնք»ը: Մեր տան մէջ, երեկոները հիմակուայ պէս սերիալ նայիլ չկար, այլ կար վէպի մը բարձրաձայն ընթերցումը շարունակական ձեւով․ մէկը կը յոգնէր, գիրքը կը փոխանցէր միւսին, մինչեւ վէպի մէկ գլուխը աւարտէր, գիրքը կը գոցուէր՝ յաջորդ պատեհ առիթով շարունակուելու համար:

Դժբախտաբար, իր ծերունի հասակին, հայրս կորսնցուց աչքին լոյսը․ հզօր կամքով մարդ՝ ան չէր ընդուներ կեանքի պայքարին մէջ նահանջել ու կ’ըսէր, որ իր հօր պէս 100 տարի պիտի ապրի: Պաղտատի մէջ ապրող թոռնիկներէն մին կամ միւսը պէտք է որ օրուան թերթը կարդային իրեն համար: Աշխարհի բոլոր լուրերուն ան կը հետեւէր ձայնասփիւռի միջոցաւ եւ տեղեակ էր իր սուր յիշողութեամբ ամէն անցուդարձերուն՝ հիներուն ու նորերուն:

2 Յունուար 1999ին, կարճատեւ հիւանդութիւնէ մը ետք, 94 տարեկանին, իր ծննդեան 95րդ տարեդարձէն երեք օր առաջ, հայրս կնքեց իր մահկանացուն եւ անցաւ յաւերժութեան մէջ ապրելու, իբրեւ մեր «խոնարհ հերոս»ը:

Խունկ ու աղօթք իր յիշատակին:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԱՊՐԻԼ 24

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Նորէն փողոցները թափեցանք
Աշխարհով մէկ
Մեծով պզտիկով
Աշխարհը լեցուցինք
Մեր նահատակները հագուստ չունէին
Մենք փառք Աստուծոյ հագուստ կապուստ
Հագուիլ-շքուիլ ուզածիդ պէս
Ամէն ինչերնիս տեղն է
Միայն եկուր տես որ
Մեզի ալ խելք կը պակսի
Վնաս չունի
Պէտքը չկայ
Առանց ատոր ալ կ’ըլլայ
Կամ ալ շատ է կը յորդի
Պահանջատէր ենք
Թէեւ չենք գիտեր այդ բառին իմաստը
Դեռ կը սորվինք հարց չէ
Ժամանակ կայ դեռ
Մինչեւ երկուհարիւրամեակ
Հոս ու հոն տնկուած խաչքարերուն
Շուրջը դարձանք քիչ մը
Ծաղկեպսակ մոմ եւ ծիծաղ
Քայլարշաւ եւ բողոք
Ասոր կ’ըսեն ոգեկոչում
Ուրիշ բան չկարծէք
Մենք հաշիւ ունինք թուրքին հետ
Աշխարհին հետ
Հոս պոռչտուք հոն պոռչտուք
Արդարութիւն մանթարութիւն
Կը պահանջենք կը պահանջենք
Դրօշակը կ’այրենք կը նետենք
Թուրքը աս է թուրքը ան է
Էրտողանն ալ դեռ արխիւ կը փնտռէ զաւալլըն
Առանց փաստի ի՞նչ ոճիր
Մէյ մը եղածները թող լաւ կարդայ
Բացուածները բաւական են
Գաղտնի բաղնիքը չենք պահած
Մեզմէ մեծ փա՞ստ
Մէջտեղերն ենք
Ամենէն աղտոտը ելած է ոտքի
Հասակէն ալ չ’ամչնար
Սրբութեան դաս կու տայ
Սուրբերը ասանկ կ’ըլլան
Անանկ կ’ըլլան
Եթէ գիտես ատ բաները
Անգամ մըն ալ դուն փորձէ գոնէ
Նահատակները սուրբ են նուրբ են
Ծօ մենք գիտենք քու սրբութեանդ այարը
Մէկուկէս միլիոն չէ
Տասը միլիոն սուրբ ալ եթէ գլխուդ կարդայ
Բարեխօսէ քեզի համար
Ըրած աղտոտութիւններդ
Կամ աւելի ճիշդ
Կերած քաքերդ մաքրելու համար
Չի բաւեր
Դեռ ինչ բարեխօսութիւն է բացատրածդ
Դուն գնա դրամահաւաքդ շարունակէ
Ուրիշ կոչում չունիս
Մենք ալ ուր որ է հիմա
Տուն կ’երթանք
Քիչ մը ոտքերնիս կ’երկարենք
Հանգիստ կ’ընենք
Վաղը վերջապէս
Ապրիլ 25 է

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ՆԱՀԱՊԵՏԻՆ ՊԱՏԳԱՄԸ

ՍՏԵՓԱՆ ՔԷՕՇԿԷՐԵԱՆ

Նահապետէն կրնաս պատգամ առնել միայն
Ուրիշ ի՞նչ կ’ուզէիր որ
Սիրեցէք հայ մշակոյթը
Սիրեցէք հայ լեզուն ու հայ մեղուն
Սորվեցէք հայերէն
Լաւ սորվեցէք հա
Սիրելի փոքրիկներ
Մեծ եւ պզտիկ
Ախ ինչ լաւ ես նահապետ
Լաւ որ ըսիր նաւապետ
Կառչիլ մառչիլ
Պատնէշ մատնէշ
Աս բառերն ալ գործածէ
Ասանկ պատգամներու մէջ լաւ կ’երթան
Առանց ասոնց համ հոտ չունի սորվիլը
Առանց օղիի քեպապ կ’ըլլա՞յ
Աս պատգամներէն իշտախնիս կը բացուի
Ամէնօրեայ սնունդ է աս
Սիրել լեզու սիրել մշակոյթ
Հեշտանքնիս կու գայ
Իշտէ հիմա սկսան սորվիլ սիրել միրել տիրել
Մեր բոլոր փոքրիկները
Մէկ անգամէն
Առանց բացառութեան
Աս պատգամդ պատին
Այսինքն մեր ուղեղին պիտի գամենք
Ու երբեք չհանենք
Հապա եթէ չըսէիր
Ի՞նչ պիտի սիրէին փոքրիկները
Ելլէին ուրիշ բան սիրէին
Հիմա ի վերջոյ հասկցան թէ սիրելիքնին ինչ է եղեր
Սիրածնին ի վերջոյ գտան
Լաւ որ ըսիր չմեռած
Պատդ գամդ չմաշած

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

ԿԱՐՃ ՀԱՆԴԻՊՈՒՄՆԵՐ․ ՅՈՎՀԱՆՆԷՍ ՇԻՐԱԶԻ ՀԵՏ

ՓԱՆՈՍ ՃԵՐԱՆԵԱՆ

1965 թուականն էր։ Օր մը լուր մը շրջեցաւ, որ Շիրազ պիտի այցելէ մեր հանրակացարանը։ Ես անգամ մը Շիրազին հանդիպած էի, «Արմենիա» հիւրանոցին մօտ, հրապարակին վրայ, երբ դասընկերոջս՝ Զաւէն Եկաւեանին հետ կը շրջէի։ Զաւէն, որ նախապէս կը ճանչնար բանաստեղծը, զիս ներկայացուց որպէս համալսարանի հայագիտական բաժնի ուսանող եւ երիտասարդ բանաստեղծ։ Շիրազ, յուզուած, գինի բուրող համբոյր մը դրոշմեց ճակատիս եւ խրախուսիչ խօսքեր արտասանելէ ետք բաժնուեցաւ մեզմէ եւ գնաց Տէրեան փողոցի ուղղութեամբ։

Մեր հանրակացարան այցելութեան առաւօտուն, երկսեռ ուսանողութիւնը, շէնքի մուտքէն մինչեւ մօտակայ «Նայիրի» շարժապատկերի սրահ երկարող մայթի երկայնքին շարուած՝ տղաք ու աղջիկներ, անհամբեր կը սպասէին անուանի բանաստեղծին ժամանման, երբ յանկարծ ծափահարութիւն լսուեցաւ․ պարթեւահասակ Շիրազ յայտնուեցաւ։ Ան կը մօտենար տօնական բացագանչութիւններ խլելով ուսանողներէն։ Երբ հասաւ հանրակացարանի մուտքին, ձեռքերով նշան ըրաւ ուսանողներուն, որ իրեն հետեւին։

Այն տարիներուն, Երեւանի պետական շէնքերու եւ հաստատութիւններու մուտքի, ինչպէս նաեւ մեր հանրակացարանի մուտքի սրահին մէջ, Լենինի արձանը կը գտնուէր, որ ձախ ձեռքը բարձրացուցած ցոյց կու տար դէպի նոյն վերնայարկը բարձրացող զուգահեռ աստիճաններուն ձախակողմը։

Շիրազ պահ մը կանգ առաւ Լենինի արձանին առջեւ, կարծես ինք եւս արձանացած, ապա անմիջապէս հրահանգեց մեզի Լենինին ցոյց տուած աստիճաններուն հակոտնեայ աստիճաններէն բարձրանալ․․․։

Լենինին նշած ուղղութիւնը անտեսելու բանաստեղծ Շիրազին անակնկալ եւ յանդուգն այդ քայլը եւս ծափահարութեան արժանացաւ խուռներամ ուսանողներէ, որոնց մէջ կը գտնուէին նաեւ կրթական մարզի կուսակցական եւ վարչական պատասխանատուներ։


Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ: