ՄԵԾ ՀԱՅՐԻԿԻՆ ՃԱՄՊՐՈՒԿԸ (Դ.)

ՄԵԼԻՍԱ ՖԷՐԱՀԵԱՆ

Օդերը բաւական տաքցած էին. կարծես ամառը եկած էր։ Բայց տակաւին ամառուան սկսելուն ամիս մը կար։ Արդէն Անին ամէն տարի ամառուան գալուստը մայրիկին արձակուրդի ծրագիրներէն կը զգար։ Մայրիկը որեւէ ծրագիրի մը մասին չէր խօսած։ Դպրոցներն ալ դեռ չէին փակուած։ Զարմիկները ամէն օր դպրոց կ’երթային։ Իսկ Անին ալ գալ տարի պիտի սկսէր իր ուսման կեանքին։ Եւ անհամբեր կը սպասէր այդ օրուան։

Անին առտուն քրտնած արթնցաւ։ Շուտ վազեց ու պատուհանը բացաւ: Եթէ մայրիկը այս ըրածը տեսնէր, շատ պիտի ջղայնանար․ աղէկ որ հոն չէր։ Պատուհանը բացաւ, ականջները լեցուեցան թռչուններուն ճռուողիւնով եւ մորթը տաքցաւ արեւուն ճառագայթով։ Կարծէք ճառագայթը հոգին լուսաւորեց։ Զեփիւռը շոյեց կարմիր այտերը։

Անին կամացուկ աչքերը փակեց ու երազեց ծովեզերք մը, ուր կը գտնուէին ընտանիքի բոլոր անդամները՝ մայրիկը, հայրիկը, մեծ հայրիկը, զարմիկ-զարմուհիները եւ իր ամենամտերիմ ընկերներէն մէկը՝ Սելինը։ Ամէն մարդ ուրախ կը զրուցէր։

Ապա վերյիշեց անցեալ ամառ Սելինին հետ անցուցած հաճելի պահերը: Որքա՜ն լաւ ժամանակ անցուցած էին միասին։ Արդէն մեծերն ալ իրենց նման լաւ բարեկամներ էին, եւ Անին ալ կ’ուզէր անոնց նման երկար տարիներ Սելինին հետ միասին ըլլալ։

Յետոյ գիշերանոցը հանեց ու հագաւ տան զգեստը, ուրախ-զուարթ սենեակէն ելաւ ու գնաց խոհանոց։

– Բարի լոյս, մայրի՛կ։

– Բարի լոյս, Անի, եկո՛ւր, նստէ՛, սկսինք։

Մայրիկը շատոնց պատրաստած էր նախաճաշը․ խաշած հաւկիթը, ճերմակ պանիրը, բալի անուշը, ձիթապտուղը, կարագը, ամէնը պզտիկ պնակներով շարուած էին։ Վերյիշեց մեծ հօրը խօսքը.

– Նախաճաշը  օրուան ամենակարեւոր ժումն է։ Եթէ կ’ուզես կենսունակ օր մը անցընել, ուրեմն երբեք պէտք չէ փախցնես նախաճաշը։

Անին արդէն շատ կը սիրէր նախաճաշի պահերը, որովհետեւ մայրիկին հետ կը խօսէին, միասին կը խնդային… եւ իր հարցուցած հազարումէկ հարցումներէն իւրաքանչիւրին պատասխան մը կ’առնէր։

Անին շարունակ կը խորհէր, թէ մայրիկը այսքան շատ բան ուրկէ՞ գիտէր։ Յառաջիկային, երբ մեծնար, ճիփ-ճիշդ մօրը պիտի նմանէր… անոր պէս իրեն հարցուած բոլոր հարցումներուն պիտի պատասխանէր։

Նախաճաշէն ետք սեղանը հաւաքեցին։ Անին վազելով խոհանոցէն ելլել կը պատրաստուէր, երբ մայրիկը զինք կեցուց․

– Անի՛, կեցի՛ր, մէյ մը ըսէ նայիմ, ո՞ւր կ’երթաս։

– Մեծ հայրիկիս քով պիտի երթամ, սենեակը։ Երէկուընէ համաձայնեցանք, որ այսօր միասին խաղ պիտի խաղանք։ Եթէ կարենամ համոզել, թերեւս դուրս ելլենք․ օդը շատ աղուոր է։

– Մեծ հայրիկդ սենեակը չէ։ Հայրիկիդ հետ միասին դուրս ելան։

– Իրա՞ւ,- մռմռաց Անին,- ի՛նչ որ է։ Մենք ալ վերադարձին կը խաղանք։ Ե՞րբ պիտի վերադառնայ։ Բան մը ըսա՞ւ։ Հայրիկիս գործատե՞ղը գացին։ Բայց հայրիկս խոստացած էր, որ զիս ալ պիտի տանէր։

– Աղջիկս, կեցի՛ր։ Այսքան շատ հարցումի մէկ անգամէն չեմ կրնար պատասխանել։ Այո՛, միասին ելան, գործ մը պիտի կարգադրեն։

– Ի՞նչ ըսել է կարգադրել։

– Այսինքն միասին պիտի լուծեն։

– Է՜, խնդիրը ի՞նչ է։

– Ո՞ր խնդիրը։

– Խնդի՞ր մը կայ։

-նչ կ’ըսես, Անի, չեմ հասկնար։

– Խնդիր մը պիտի լուծեն, ըսիր, մայրիկ։

– Չէ՜, աղջիկս, խնդիր մը չկայ։ Սխալ հասկցար։ Հայրիկդ մեծ հօրմէդ օգնութիւն մը ուզեց, անոր համար միասին գացին։

– Հը՜մ… հասկցայ։

Անին այլեւս վստահ էր. կասկած չունէր. խնդիր մը կար, որուն ի՛նչ ըլլալէն տակաւին լուր չունէր։ Բայց մօտ ատենէն պիտի գիտնար:

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s