Ն.

ՆՈՐԱ ՊԱՐՈՒԹՃԵԱՆ

Անունը տալուս, փաղաքշանք մը հեզասահ կը մտնէ ձայնիս մէջ։

Գիտեմ, որ զիս կը սիրէ։ Չէ ըսած։ Հոս սէր տալ-առնելու տեղ չէ։ Յարգանք մը միայն. ատ ալ ուրիշ նիւթ։ Երազելը մոռցայ։ Այստեղ քալելու համար չեղածին վրայ չենք բազմիր։

– Երէկ իրիկուն տոլապդ (պահարանդ) կղպել մոռցեր էիր։ Տիքքաթ էտ (ուշադիր եղիր)։ Մտնող-ելլողին քոնթրոլ (ստուգում) չկայ։

– Օ, մերսի Ն.ը։

– Քաֆէ պիտի կը խմե՞ս։

– Հատէ խմենք։

Կը ժպտի, յետին միտքեր չկան հոն։ Կ’ենթադրեմ որ կը հասկնայ խելապատակիս այստեղին չպատկանիլը։

Կը գուրգուրայ վրաս։ Անձայն կը մտնէ գրասենեակս, երբ առանձին եմ եւ փափկօրէն ուշադրութեանս կը յանձնէ բացթողում մը. առանց ցուցադրութեան կը պաշտպանէ զիս չար լեզուներէ։ Կը զգացուիմ իր մտերմասիրութենէն։ Կը վանէ առանձնութիւնս։ Պզտիկ բան չէ այստեղին համար։ Նոյնիսկ շատ մեծ բան է։

Միամիտ հաւատք մը ունիմ, այսինքն վստահ եմ. Աստուած դէմդ կ’ելլէ մարդու միջոցաւ եւ այդ մարդը կրնայ բնաւ ալ չգիտնալ, որ Աստուծոյ անօթն է։ Այս ըսածս մեր էութեան այն բաժինն է, զոր չենք զիջիր մանրացնելու։  

Հայերէն լաւ չի գիտեր։ Բայց կը կտրտուի հետս հայերէն խօսելու համար։ Աչքս մտնելու նախանձախնդրութիւն չունի։ Այն թրքահայերէն է, որոնց համար մայրենի լեզուն չխօսիլը արատ է։ Կ’ըսէ թէ հոս աշխատանքի մտնելէ՝ ուրեմն հինգ տարի առաջ, բնաւ չէր խօսեր հայերէն։ Իր պարզամտութենէն թելադրուած՝ չ’ամչնար սխալ խօսելէն. ճիշդ խօսելու բարդոյթը չունի, կ’ընէ կարելին եւ համարձակ կ’արտաբերէ գիտցած բառերը, կը հասկցնէ ինքզինք։ Սակայն երբ միտքը կատարելապէս բանալ ուզէ, նախապէս կը յայտարարէ.

– Թրքերէն պիտի կը խօսիմ, որ լաւ բացատրեմ,- եւ նիւթը աւարտելէն ետք անմիջապէս կ’անցնի հայերէնի։

Զատկուան շրջան է։ Բոլորին լեզուին վրայ Զատկուան կարկանդակներուն նիւթը կը բուրէ։

– Եկէք, աղջիկներ, եկէք, չէօրէկս կերէք,- կ’ըսէ ընկերուհիներէն մէկը եւ ինքնավստահ կը սկսի կտրել անուշահամ խմորեղէնը։

Եանի (այսինքն) ես ըրի ըսելով չէ, ամմա (բայց) ամէն մարդ շատ համով է՝ ըսաւ։ Վստահ եմ, որ դուք ալ պիտի հաւնիք։

Այս խօսքէն ետք ո՞վ կը համարձակի չըսել՝

– Մմմմ, իսկապէս տեղն են համեմները, եփը, գոյնը… ամէն բան… պրաւօ, ապրիս։  

Կը վայելենք ու ամէն մարդ գործի կը լծուի։ Ժամ մը ետք Ն.ն կը բախէ դուռս եւ ճաշակով փաթթուած ծրար մը կը դնէ գրասեղանիս.

– Ասի ես ըրի։ Չմոռցած չանթէիդ (պայուսակիդ) մէջ դիր, տուն տար, կ’ուտէք։

Անցեալները եկաւ ցտեսութիւն ըսելու։ Արձակուրդի կը մեկնէր տասը օրով։

– Բարի վայելում, Ն., – ըսի,- հո՞ս կը մնաս, թէ կը ճամբորդես. – քանի երբեմն արձակուրդ կ’առնէր միմիայն իրենց տան մօտ ապրող ծեր հայրը խնամելու։

– Ալամանիայա պիտի կ’երթանք։ Մարիաժ (ամուսնութիւն) կայ։ Իշտէ, պէտք է կ՚երթանք։

– Շնորհաւոր։ Ո՞վ կ’ամուսնանայ։

Քուզինիս (զարմուհիիս) աղջիկը, – ըսաւ եւ դուրս կ’ելլէր դուռը ետեւէն փակելով, երբ հասաւ անխուսափելի հարցումը.

– Տղան հա՞յ է։

Կեցաւ։ Կռնակը ինծի։ Մնաց, ձեռքը դրան բռնակին։ Յետոյ մէկէն դարձաւ եւ մէկ ոտքը սեմէն ներս, միւսը՝ դուրս.

– Թիւրք է։

Ըսաւ ու կարծես փախաւ։ Ետեւէն պոռացի.

– Գերմանիա գացինք, որ թուրքի՞ հետ ամուսնանանք։

Բարկութիւնը զսպած ետ եկաւ.

– Գիտե՞ս պապաս ինչ կ’ըսէ։ Եթէ հիմա ասանկ դիւրին պիտի թրքանայինք, նէ՞ իչին քէսիլտիք (ինչո՞ւ կոտորուեցանք)։

12 Մայիս 2019

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s