ՀԱՅԵՐԷՆԻ ԴԱՍԱՊԱՀԵՐ (Բ.)

ՄԵԼԻՍԱ ՖԷՐԱՀԵԱՆ

– Բարի լոյս, տղաք։ Ինչպէ՞ս էք։

– Բարի լոյս, օրիորդ։ Լաւ ենք, դո՛ւք ինչպէ՞ս էք։

– Ես ալ լաւ եմ։ Ինչպէ՞ս անցաւ երէկուան մրցումը։

– Շատ լաւ էր։ Նայեցէ՛ք շահած մետալիս։

– Կը շնորհաւորեմ ։

– Շնորհակալ եմ, մեր դասարանէն չորս հոգի մետալ շահեցաւ։ Մէկը՝ վազքի, միւսը՝ ցատքի մէջ…

Նախադասութիւնը չվերջացած ուրիշ մը միջամտեց.

– Նայեցէ՛ք, օրիորդ, ես ալ գունդ արձակելու մարզին մէջ առաջին եղայ։

– Որքան լաւ յաջողութիւն ստացեր էք։ Կրկին կը շնորհաւորեմ։

Ուսուցիչը խօսակցութիւնը վերջացնելէ յետոյ տետրակը քաշեց իր առջեւը ու երբ կը բանար…

– Օրիորդ, այսօր ի՞նչ է մեր ծրագիրը,- հարցուց աշակերտներէն մէկը, որ դասարանին ամենէն աշխոյժը կրնայինք սեպել։

– Առաջարկ մը ունի՞ս։

– Խաղ խաղանք,- գոչեցին բոլորը միաբերան։

Ուսուցիչը ժպտելով․

– Այսօրուան ծրագրած դասս խաղի նման է։ Եկէ՛ք, փորձենք, նայինք ինչե՜ր պիտի ըլլան։

– Օլէ՜յ,- պոռաց մէկը։

– Ինչպիսի՞ խաղ մըն է։ Ի՞նչ պիտի ընենք։

– Նախ պէտք է որ անձայն ըլլաք, տղաք,- մատնանշեց ուսուցիչը։

– Պէտք է լաւ մտիկ ընէք, որպէսզի կարենաք հասկնալ ըսելիքներս։ Նախ ամէն ինչ կրնաք վերցնել սեղաններու վրայէն։ Յետոյ հանեցէ՛ք սեւագրութեան թուղթ մը։ Ձեզի կարգով հարցումներ պիտի ուղղեմ։ Իւրաքանչիւր հարցում պիտի ունենայ պատասխանի ժամանակամիջոց եւ երբ վերջանայ, պիտի անցնիմ յաջորդին։

– Բայց ինչպէ՞ս պիտի հասցնենք,- հարցուց աշակերտներէն մէկը մտահոգուած։

– Որքա՞ն ժամանակ պիտի տաք,- շարունակեց քովինը։

– Քիչ յետոյ կը տեսնես, համբերէ, տղաս,- պատասխանեց ուսուցիչը։

Իրականութեան մէջ ուսուցիչը գոհ էր տղոց հարցուցած հարցումներէն։ Մանաւանդ անոնց անհամբերութիւնը ու ոգեւորուած վիճակը իրեն հաճոյք կը պատճառէին։ Ան ալ տղոց նման անհամբեր էր։ Ժամ առաջ սկսիլ կ’ուզէր։ Շատ հոգ կ’ընէր տղոց պատասխաններուն համար։

– Պատրա՞ստ էք։

– Մէկ վայրկեան, օրիորդ,- ըսին քանի մը հոգի:

– Ուրեմն սկսինք։ Երեւակայեցէ՛ք, որ տասը մեթրօ հասակ ունիք։

– Ինչպէ՞ս,- պոռաց մէկը։

– Մտի՛կ ընենք։

Իբր կօշիկ ի՞նչ կը հագնիք։
Իբր հովանոց ի՞նչ կը գործածէք։
Իբր զգեստ ի՞նչ կը հագնիք։
Իբր պնակ ի՞նչ կը գործածէք։

– Այո՛, տղաք, ժամանակը սկսաւ։ Պատասխանելու համար հինգ վայրկեան ունիք։

Տղաքը սկսան խնդալ։ Աշակերտներէն մէկը ետեւը նստող ընկերուհիին դառնալով.

-Այս ի՞նչ տեսակ խաղ է։ Հապա հարցումնե՞րը…։

Ետեւը նստող աշակերտը միայն ժպտեցաւ եւ ուսուցիչին նայուածք մը նետեց։

– Այսինքն դե՞ւ ենք,- հարցուց անկիւնը նստող տղան։

– Ինչո՞ւ չըլլաք,- պատասխանեց ուսուցիչը։

– Ինչպէ՞ս,- հարցուց աշակերտ մը աչքերը խոշոր բանալով։

– Այո՛, տղաք, վերջին երկու վայրկեանը մնաց, յետոյ պիտի անցնիմ յաջորդ հարցումին։

– Օրիո՛րդ, խնդրեմ, մէկ վայրկեան եւս տուէք։

– Ո՛չ, վարժութեան ընթացքը չեմ կրնար փոխել,- ըսաւ ուսուցիչը լրջօրէն։

Հարցումները մէկ-մէկ հարցնելէ եւ պատասխանները մտիկ ընելէ յետոյ, ուսուցիչը իր տեղը անցաւ։ Տղաքը տակաւին կը խօսէին պատասխաններուն մասին։

– Այո՛, տղաք, կ’ուզեմ ձեր գաղափարները գիտնալ։ Ինչպիսի՞ վարժութիւն մըն էր։

– Լաւ էր,- ըսաւ մէկը։

Ուրիշ մը ժպտելով.

– Շատ հաճելի էր։

– Խօսքին շիտակը՝ սկիզբը անիմաստ գտայ։ Բայց վերջը շատ աղուոր էր։

– Ուրեմն, հարցում մը եւս,- շարունակեց ուսուցիչը․

– Ըստ ձեզի ի՞նչ էր այս վարժութեան նպատակը։

– Արագ գրել, հա՜ հա՜ հա՜։

– Արագ մտածել։

– Հարկաւ հաճելի ժամանակ անցընել էր։ Ուրիշ ի՞նչ կրնար ըլլալ։

Ուսուցիչը միայն տղոց պատասխանները մտիկ ըրաւ։ Յետոյ զանգը հնչեց։

Դասապահը վերջացած էր։ Երբ դասարանէն ելլելու կը պատրաստուէր՝

– Օրիորդ, պատասխան չտուիք։ Ի՞նչ էր նպատակը։

Ուսուցիչը ժպտելով.

– Յաջորդ դասապահուն պիտի ըսեմ, բայց մէկ-երկու անձերու գուշակածները ճիշդ էին։

Տղաքը ուսուցիչին ետեւէն կը ձայնէին․

– Ո՞րն էր, ո՞րն էր…

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s