ՀԱՅԵՐԷՆԻ ԴԱՍԱՊԱՀԵՐ (Գ.)

ՄԵԼԻՍԱ ՖԷՐԱՀԵԱՆ

– Բարեւ, տղաք։

– Բարե՜ւ, օրիորդ, ինչպէ՞ս էք։

– Լաւ եմ։ Դո՞ւք։

– Մենք ալ լաւ ենք։

– Ես շատ լաւ չեմ, քիչ մը յոգնած եմ,- ըսաւ առջեւը նստող աշակերտը։

– Արդեօ՞ք գիշերը ուշ քնացար։

– Քիչ մը։

– Յոգնութեանդ պատճառը ատիկա կրնայ ըլլալ,- աւելցուց ուսուցիչը։ Յետոյ դասարանի աշակերտներուն դառնալով.

– Տղաք, ես մինչեւ որ տետրակը ստորագրեմ, դուք ալ ձեր բառարանները հանեցէք։ Շարադրութիւն պիտի գրենք։

– Օրիո՛րդ, բացականեր ունինք,- միջամտեց աղջիկներէն մէկը։

– Աշխատանքի գացին, բայց պիտի գան,- շարունակեց ուրիշ մը։

– Գիտեմ, տղաք։ Դուք անոնցմով մի՛ մտահոգուիք,- պատասխանեց ուսուցիչը ժպտելով։

Յետոյ ուսուցիչը գրատախտակին վրայ գրեց շարադրութեան նիւթը ու սկսաւ շրջիլ գրասեղաններուն միջեւ։ Ոմանք չէին սիրեր գրել։ Ոմանք ալ շուտով վերջացնելու ջանք կը թափէին։ Ամէն անգամուն նոյն հարցումները կ’իմացուէին դասարանին մէջ։

– Օրիո՛րդ, քանի՞ բառ գրենք։

Ուսուցիչը երբեմն թիւը կ’ըսէր եւ եթէ հաւնէին՝ տղոցմէ մի քանին կը քաջալերուէր ու գրել կը շարունակէր։

– Օրիորդ, կէս էջ կը բաւէ՞։

– Դուն գիտես։ Բայց եթէ ըսելիքդ չվերջանայ…

– Այն ատեն կը շարունակեմ,- պատասխանեց աշակերտը։

Կային աշակերտներ, որոնք բնաւ չէին ախորժեր բառարան նայելէ ու կը նախընտրէին հարցնել կա՛մ ուսուցիչին կամ լաւ բառամթերք ունեցող ընկերներուն։ Պահ մը յետոյ աշակերտներէն մէկը ուսուցիչին ձայնեց.

– Օրիո՜րդ, փնտռած բառս չեմ գտներ։ Հետք։

– Անպայման գրուած է, լա՛ւ նայէ,- պատասխանեց ուսուցիչը։

– Քանի անգամ նայեցայ, չգտայ։

– Մանչս, ուշադի՛ր նայէ։

Ուսուցիչը շարունակեց շրջիլ։ Ապա տեսաւ, որ քիչ առաջուան աշակերտը մատ կը բարձրացնէ։ Քովը գնաց։

– Օրիո՛րդ, այս բառը չկայ, բառարանին մէջ չեն գրած։

– Կ’ըլլա՞յ ատանկ բան մանչս, ուշադիր չես նայիր։

– Օրիորդ, հազար անգամ նայեցայ, չկայ։

Ուսուցիչը՝ կիսաժպիտով.

– Ուրեմն, եկո՛ւր այսպէս համաձայնինք․ եթէ բառը գտնեմ՝ ինծի որեւէ բան մը պիտի առնես։ Հասկցուեցա՞նք։

– Լա՛ւ,- ըսաւ աշակերտը ինքնավստահ։

Ուսուցիչը քիչ վերջ բառը ցոյց տուած էր։ Տղան քիչ մը տխրած.

– Ի՞նչ կ’ուզէք, օրիորդ։

Ուսուցիչը պատասխան չտուաւ։ Դասարանին դառնալով քիչ առաջ պատահածը պատմեց։

– Եւ, տղաք, մեր յաջորդ դասապահուն, Արին ինծի իր փափաքած մէկ բանը պիտի նուիրէ։

Երկու օր վերջ, երբ ուսուցիչը դասարան մտաւ, Արին ձեռքը փունջ մը ծաղիկով անոր կը սպասէր։

Ուսուցիչը նախ ծաղիկը առաւ ու Արին այտերէն համբուրեց։ Ապա աշակերտներուն դարձաւ.

– Այո՜, տղաք, հիմա միասնաբար ծափահարենք Արիին։ Խօսքը յարգելուն պատճառով իրեն կրկին շնորհակալութիւն կը յայտնեմ։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s