ՀԱՅԿԱՆՈՅՇ ՏՈՒՏՈՒԻՆ ՀՆԱՐՔԸ

[ԱՆՍՏՈՐԱԳԻՐ]

Այդ երեկոյ, Հասիպ պէյին դուռը տասնվեց-տասնեօթը տարեկան, մարգարիտի պէս աղջնակ մը կը բանայ։ Խեղճ մարդը, կարծելով որ սխալ դուռ զարկած է, շուրջը կը նայի․ ներսէն սպասուհիին՝տիկին Հայկանուշին ձայնը կը լսուի. «Հրամեցէ՛ք, պարո՛ն», կ’ըսէ, ու ապա երիտասարդ աղջնակը կը ներկայացնէ.

– Մարիամը՝ քրոջս աղջիկը… ծննդավայրին մէջ մինակ մնաց, անոր համար ալ քովս եկաւ, եթէ թոյլ տաք մեզի հետ պիտի բնակի։

Հասիպ պէյ, յիսունի մօտ ամուրի եւ հարուստ մարդ մըն էր, մօտաւորապէս տասնհինգ տարիէ ի վեր Հայկանոյշ տուտուին հետ կ’ապրէր։ Կինէ եւ սէրէ շատ չէր հասկնար, սակայն Մարիամիկին դէմքը հաւնած էր.

– Շատ լաւ, Հայկանոյշ տուտու, Մարիամը մեր տուն թող մնայ, քեզի կ’օգնէ,- կ’ըսէ։

Մարիամը իսկապէս մօրաքրոջը կ’օգնէր. պնդակազմ, աշխատասէր, ուրախ աղջիկ մըն էր, սակայն Հայկանոյշ տուտուն զինք ծննդավայրէն բերելուն սկսած էր զղջալ։ Անոր գալէն ետք, Հասիպ պէյին վերաբերմունքը փոխուած էր։ Ծանրագլուխ Հասիպ պէյ Մարիամին ուրիշ տեսակ կը նայէր, անոր հետ կը խնդար, կը կատակէր, նոյնիսկ երբեմն ձեռքի կատակներ կ’ըլլային։

Հայկանոյշ տուտուն իրավիճակին լրջութիւնը հասկցաւ. ան յետամնաց մտածելակերպով եւ շատ պատուաւոր, գաւառացի կին մըն էր։ Գիտէր, որ Մարիամը պաշտպանել պիտի չկրնար, կը հասկնար որ փորձանքի մը պիտի ենթարկուէր. առանց Հասիպ պէյը տեղեակ պահելու, աղջկան ճամբորդական փաստաթուղթերը կը դասաւորէ, տոմսը կ’առնէ եւ գնացք կը նստեցնէ։

– Մարիամը ո՞ւր է, Հայկանոյշ տուտու։

– Մարիամը հիմա Էսկիշէհիր հասած կ’ըլլայ, ես զինք ղրկեցի։

– Ի՞նչ կ’ըսես, Հայկանոյշ տուտու։

Հասիպ փաշան զարմացած էր, յետոյ այդ զարմանքը ջղայնութեան վերածուեցաւ։

Կոպիտ ձայնով մը ըսաւ․ «Ինչո՞ւ ղրկեցիր»։

Հայկանոյշ տուտուն շատ միամիտ էր, սուտ խօսիլ չէր կրնար, այնուամենայնիւ, չէր կրնար ըսել՝ վախէս ղրկեցի։

Քիչ մը մտածելէն վերջ՝ «Դուք Մարիամը շատ կը փաղաքշէիք, վախցայ, որ աղջիկը կ’իսլամացնէք»։

Հասիպ պէյ իրավիճակը հասկցաւ։ Վտանգը արդէն ինքն ալ հասկցած էր։

Վստահ շեշտով գլուխը շարժեց.

– Իրաւունք ունիս, Հայկանոյշ տուտու, իրականութեան մէջ իմ զինք իսլամացնելս կասկածելի էր, սակայն յստակ էր, որ ինք զիս կեաւուր [անհաւատ] պիտի դարձնէր։

Օսմաներէնէ թարգմանեց՝
ԳԱՅԻԱՆԷ ՆԱԼՊԱՆՏԵԱՆ

«Քէլէպէք» (Թիթեռնիկ), հանդէս գրական եւ երգիծական, լոյս կը տեսնէ Հինգշաբթի օրերը, տնօրէն՝ Մահմուտ Էսատ, պատասխանատու տնօրէն՝ Ահմէտ Շէֆիք, Բ. տարի, թիւ 69, 31 Յուլիս 1340 (1924), Կ. Պոլիս։

Արտատպումի պարագային կը խնդրուի նախապէս կապ հաստատել Հայերէն Blog-ի վարչութեան հետ:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s